05272017Σαβ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Φασκόμηλο με Μέλι

Φύλλο 111 - Ιούνιος - Ιούλιος 2012

Είναι που ώρες- ώρες που απελπίζομαι … Με συνοδεύει αυτές τις μέρες το «why» που μου απάντησαν δυο ξένοι από το Ισραήλ ,όταν τους απάντησα στην ερώτηση : τι έγινε με τις εκλογές στην Ελλάδα .

Είναι άραγε η Ελλάδα άγονα βουνά , αδέσποτοι σκύλοι στους δρόμους και συσσίτια ; Ή μήπως είναι καλλιτέχνες  της ζωής .Είναι που χάνω το όραμά μου το κοινωνικό και αναρωτιέμαι  αν μου απομένει το ιδιωτικό .Είναι που βλέπω τις αδιάφορες ,για τα τηλεοπτικά δελτία, επιθέσεις της Χρυσής Αυγής σε ανυποψίαστους ξένους στους σταθμούς του τρένου. Η πρόσφατη  πολιτική σταθερότητα με αποσταθεροποιεί .Τούτη εδώ η νηνεμία με κάνει να αισθάνομαι  ανασφαλής. Τούτη η κατάσταση απασφάλισε το όπλο στα χέρια του φοιτητή που για όλη του τη ζωή θα φέρει το βάρος της ανθρωποκτονίας στην ψυχή του . Είχα  διαβάσει μα δεν γνώριζα πως είναι η χώρα να βιώνει πολιτικές αυτοκτονίες .Τόσο αδύναμες ψυχές  οι Έλληνες ; Τη ζωή τους κρίνει μια  κρίση τραπεζών …

Κι έρχονται ώρες ώρες που λέω : εγώ τον κόσμο θα αλλάξω .Την ίδια ώρα ανοίγω την τηλεόραση  και χάνω την προσδοκία μου αυτή .Μα μπαίνω ύστερα στο διαδίκτυο και βρίσκω την παρηγοριά .Υπάρχουν σε κάθε γωνιά της γης μικρές εστίες φωτιάς που μπορεί να γίνουν πυρκαγιά .Στέκομαι στα πόδια μου , ανοίγω τα μάτια μου και ενεργοποιώ το νου μου και λέω :εγώ τον κόσμο θα αλλάξω . Αυτό το δρόμο μου έδειξαν τα Γενέθλια και το Καπλάνι της βιτρίνας της Ζωρζ Σαρή ,που έφυγε για το μεγάλο ταξίδι. Αλλιώς θα’μαι  μόνη μου μέσα στου κόσμου του βοή .Μα εγώ ,όπως και εσύ , γεννήθηκα για να ζω συντροφευμένη …

Τόσο διαβολικά αυτόν τον Ιούνη επέλεξα να διαβάσω   το «βρέχει φως» του Κ.Γκιμοσούλη . Συναντήθηκα με τους νέους της δεκαετίας του 1920 -1930 .Τόσες ομοιότητες …μου’ρχεται τρέλα. Ένας νέος δημόσιος υπάλληλος στη δίνη κατακλυσμιαίων πολιτικών αλλαγών ,στα αδιέξοδα της οικονομικής κρίσης .Μπροστά στη διαφθορά συνδικαλίζεται και βρίσκεται αντιμέτωπος με συκοφαντίες και δυσμενείς μεταθέσεις. Η πιστολιά του Καρυωτάκη στο μέρος της  καρδιάς μοιάζει με  διαρκές σινιάλο κινδύνου για τη χώρα ετούτη .

Νοιώθω πως δεν το είδαμε τις μέρες  ετούτες το σινιάλο εκείνο .Έναν αιώνα-περίπου - μετά νοιώθω πως χάσαμε μιαν ευκαιρία . Αρνούμαι πως φοβηθήκαμε . Φοβούμαι  πως αγνοούμε ή… πως δε θέλουμε να μάθουμε …