09202017Τετ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Η Συνωμοσία του Θορύβου

Φύλλο 111 - Ιούνιος - Ιούλιος 2012

Κάτι κακό θα συμβεί σήμερα, το νιώθω. Ήρθα εδώ για συναυλία, αλλά η ένταση στην ατμόσφαιρα κόβεται με το μαχαίρι. Πολλοί θ’ ανέβουν στη σκηνή, ένας ενδιαφέρει.

Οι αμερικάνοι Machine Head έχουν δώσει ήχο στην παγκόσμια οργή και την απελπισία τριών γενεών μαζεμένων, κατόρθωμα μοναδικό, απ’ όσο μπορώ να θυμηθώ. Το μάθαμε καιρό πριν ότι θα έρθουν να διαδώσουν το μήνυμά τους κι εδώ, σε μια χώρα που το έχει ανάγκη, το περιμέναμε για μήνες και τώρα η στιγμή έφτασε. Δεν ξέρω πόσους αφορούν αυτά που θα γράψω και για να είμαι ειλικρινής λίγο μ’ ενδιαφέρει. Ακολουθεί η περιγραφή μιας προσωπικής εμπειρίας – παράσημο στο πέτο.

Ο ήλιος δεν έχει πέσει καλά – καλά ακόμη, αλλά η αρένα είναι γεμάτη ασφυκτικά από κόσμο που είναι βέβαιο ότι έχει κάνει ξέρετε ποιο πράγμα παξιμάδι για να βρεθεί εδώ. Γιατί; Για την ελπίδα της λύτρωσης.

Ηχογραφημένη εισαγωγή, εμφανίζονται ένας – ένας, το μυαλό παίρνει αγκαζέ την κοινή λογική να πάνε βόλτα σε κανένα πιο φιλόξενο μέρος για δυο ωρίτσες. Τελειώνουν τα προκαταρκτικά κι ο ήχος ξεκινά το ταξίδι του, ογκώδης σαν το παγόβουνο που βύθισε τον Τιτανικό. Ότι κι αν περίμενα να αντιμετωπίσω ξεπεράστηκε στα πρώτα τριάντα δευτερόλεπτα. Γύρω μου επικρατεί το χάος και πασχίζω να κρατηθώ από κάπου. Κάπως έτσι πρέπει να ‘ναι ο πόλεμος. Σκύβω ενστικτωδώς ν’ αποφύγω τις ανελέητες κιθαριστικές ριπές και συνειδητοποιώ ότι το κρυφτούλι δεν έχει νόημα εδώ. Πρέπει να μπω μέσα και να δοκιμαστώ όπως όλοι. Στροβιλίζομαι, άγομαι και φέρομαι, βρίσκω πατήματα, ανεξαρτητοποιούμαι.

Ο χαμός καταλαγιάζει για λίγο, το λόγο παίρνει ο Πρωθυπουργός της κυβέρνησης του βουνού Robb Flynn. Λέει ότι νιώθει την ένταση και το θυμό μας κι ότι έχουν έρθει για να μας βοηθήσουν μ’ αυτό. Το ξέρουμε Αρχηγέ. Σε ψηφίσαμε δαγκωτό, σου δώσαμε καθαρή εντολή, εσύ δώσε τρόπο στην οργή. Μιλάει για τη δύναμη της μουσικής, για ανθρώπους ελεύθερους, για τα ασήκωτα βάρη της ύπαρξής μας. Είναι ιεροκήρυκας, πατέρας, σύντροφος.

Το ηφαίστειο ξερνάει λάβα και πάλι.

Βρίσκομαι μόνος μου στο κενό και βλέπω το κύμα να έρχεται κατά πάνω μου, ορμητικό, θεόρατο, υπέροχο. Τώρα δεν είναι η στιγμή ν’ ανοίξεις τα χέρια και να παραδοθείς. Τώρα πρέπει να παλέψεις για να κρατήσεις το έδαφός σου. Η απόλυτη μεταφορά της ζωής. Ένα circle pit που χάσκει έτοιμο να με καταπιεί κι εγώ πρέπει ν’ αποφασίσω αν αυτές οι στιγμές είναι οι τελευταίες μου, αν θα φύγω ταπεινωμένος ή θα κερδίσω αυτό που δικαιωματικά μου ανήκει: το χώρο για ν’ αναπνεύσω, την ευκαιρία να πολεμήσω άλλη μια φορά. Έτσι κερδίζεται η ελευθερία. Όχι στα εγχειρίδια, αλλά στην πράξη. Το θεωρητικό μου μοντελάκι δεν είναι εκεί να με προστατεύσει. Την έκανε μόλις άρχισε το ξύλο και τώρα είμαι μόνος να καθορίσω την τύχη μου. Δέχομαι ένα γερό χτύπημα από πίσω. Χωρίς να κοιτάξω γυρνώ και ανταποδίδω. Βλέπω τη σαστιμάρα στα μάτια του και μετά ένα πλατύ χαμόγελο αναγνώρισης. Αγκαλιά συνεχίζουμε ν’ ανοίγουμε δρόμο στη φουρτουνιασμένη θάλασσα που πετάει κορμιά από ‘δω κι από ‘κει. Μ’ αυτόν τον άγνωστο, μ’ ένα νεοαποκτηθέντα σεβασμό, μ’ ένα κοινό σκοπό. Την επιβίωση στο παλλόμενο σαν καρδιά πλήθος. Μια τελευταία κραυγή, ένα τελευταίο τίναγμα μπροστά – πίσω, σαν σπασμός απελευθέρωσης. Τελείωσε τώρα. Είμαι νικητής, όπως και όλοι γύρω μου. Σκυμμένοι, ανασαίνουμε βαθιά, πιάνουμε τον κοινό ρυθμό της ελεύθερης βούλησης, ακουμπάμε ο ένας στα μάτια του άλλου. Ανταλλάξαμε αίματα. Είμαστε αδέρφια πια. Οι αντίπαλοι – τα αδέρφια μου – ήταν πολυπληθέστεροι, αλλά επέζησα όπως κι αυτοί για να πούμε την ιστορία της μάχης απ’ την οποία ξεπήδησε η ειρήνη, η ισότητα και η αλληλεγγύη.

Νιώθω λίγο σαν τον William Wallace. Έχει νυχτώσει για τα καλά.

Ο ιδρώτας στάζει από παντού και τα μέλη μου πονάνε. Ψηλαφώ τις ουλές και τις μελανιές μου, τις μόνες αποδείξεις ότι όλο αυτό έγινε στην πραγματικότητα και δεν το φαντάστηκα.

Νομίζω ότι πάνω απ’ τα δέντρα βλέπω να κυματίζει μια σημαία που γράφει «Terrra Vibe ελεύθερη γη».

Δυο μέρες πριν ήταν τα γενέθλιά μου. Ήξερα εδώ και καιρό ότι ο εορτασμός τους θα καθυστερήσει κι ότι το δώρο μου θα το ‘παιρνα με πόνο, σαν γέννα. Όπως αξίζει.

Αυτή ήταν μια υπόσχεση που κρατήθηκε αντρίκια και ίσια, χωρίς περιστροφές και δισταγμούς και γι’ αυτό μετράει. Γιατί είναι απόδειξη αυτοσεβασμού.

Σε κάποιο κείμενο είχα γράψει ότι με την κατάλληλη μπάντα επί σκηνής, το Terra Vibe έχει το ομορφότερο ηλιοβασίλεμα στον κόσμο. Καμιά φορά έχει απίστευτη γλύκα να αποδεικνύεσαι αληθινός.

Ως την επόμενη φορά, λοιπόν. Ως την επόμενη υπόσχεση. Με την ελπίδα να βρεθώ ξανά μέσα στο ιδρωμένο, ματωμένο, ελεύθερο πλήθος που κραυγάζει με όλο του το είναι “Machine Head”, γιατί ξέρει ότι αυτό δεν είναι επευφημία. Είναι επίκληση.

 

We build cathedrals to our pain

Establish monuments to attain

Freedom from all of the scars and the sins

Lest we drown in the darkness within