11242017Παρ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Ανεπαισθήτως

Φύλλο 113 Οκτώβριος - Νοέμβριος 2012

Οι μέρες περνούν. Οι καιροί λιγοστεύουν                                            

Ο πολιτισμός τροφοδοτεί την ανάπτυξη μιας κοινωνίας αλλά η μεγαλύτερη ανάπτυξη δε συμβαδίζει με περισσότερες πράξεις πολιτισμού…

Η αλληλοϋποστήριξη και η αλληλοβοήθεια ως δύναμη και συστατικό στοιχείο της κοινωνικής συμβίωσης έχει υπονομευθεί αθόρυβα κι ανεπαίσθητα από την καχυποψία ή στην καλύτερη περίπτωση από τις εκδηλώσεις ελεημοσύνης. Ο σεβασμός δεν είναι συμβιβασμός στο επικρατούν. Τα ανθρώπινα δικαιώματα ως αξίες αφ’ εαυτές δεν είναι διαπραγματεύσιμα Οι άνθρωποι ως φορείς αντιθέσεων έχουν το δικαίωμα στη διαφορετικότητα, για να υπηρετούν, σε μιαν ακραία θεώρηση, το σύστημα στο οποίο διαβιούν

«Δεχόμαστε τις εξής αλήθειες ως αυταπόδεικτες, πως όλοι οι άνθρωποι δημιουργούνται ίσοι, και προικίζονται από τον Δημιουργό τους με συγκεκριμένα απαραβίαστα Δικαιώματα, μεταξύ των οποίων είναι το δικαίωμα στη Ζωή, το δικαίωμα στην Ελευθερία, και το δικαίωμα στην επιδίωξη της Ευτυχίας.

     Πως για να εξασφαλιστούν αυτά τα δικαιώματα, ιδρύονται Κυβερνήσεις μεταξύ των Ανθρώπων, αντλώντας τις εύλογες εξουσίες τους από την συναίνεση των κυβερνημένων.

     Πως όποτε μια Μορφή Κυβέρνησης γίνεται καταστροφική για τους σκοπούς αυτούς, είναι Δικαίωμα του Λαού να την αλλάξει ή να την καταργήσει, και να εγκαταστήσει νέα Κυβέρνηση θέτοντας τα θεμέλιά της σε τέτοιες αρχές και οργανώνοντας τις εξουσίες της σε τέτοια μορφή, ώστε να φανεί πιθανότερο να επιφέρει την Ασφάλεια και την Ευτυχία του» (4 Ιουλίου 1776)

Ποια συναισθήματα, άραγε, να νιώθουν οι αμερικανοί έφηβοι, για τις επετειακές εκδηλώσεις της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας; Την ανία των δικών μας εφήβων; Ή μήπως οι δάσκαλοι θεωρούμε δεδομένη την αδιαφορία των παιδιών μας για τις επετείους και αυτό λειτουργεί ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία;

                                                        Βούλα Καντεράκη