07202017Πεμ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Προαιρετικά

«Γιατί αν γλυτώσει το παιδί…»

to paidi

Στη Μίλητο της Αρχαίας Ελλάδας στη δεκαετία 590-580 π.Χ. ξεσπάει ένας αιματηρός εμφύλιος ανάμεσα σε συλλόγους που εκπροσωπούν από τη μια τους πλούσιους, τους γαιοκτήμονες και τους «εφοπλιστές» της εποχής και από την άλλη τους εργάτες, τους αγρότες και τους ακτήμονες.

Στις ιστορικές πηγές αναφέρονται με τα ονόματα «Πλούτις», «Χειρομάχα» και «Γέργιθες». Στο ξέσπασμα του εμφυλίου υπερισχύουν οι φτωχοί. Εξορίζουν τους μεγάλους και τα παιδιά τους τα συγκεντρώνουν στ’ αλώνια, για να τα θανατώσουν με τον πιο κτηνώδη τρόπο. Τα αλωνίζουν σαν τα στάχυα. Όταν αργότερα επικρατούν οι πλούσιοι, συλλαμβάνουν τους «αντιπάλους» τους και τους καίνε ζωντανούς μαζί με τα παιδιά τους.

Στον Ελληνικό Εμφύλιο μετά την Κατοχή τα παιδιά, θύματα μιας αδελφοκτόνου σύγκρουσης, γνωρίζουν από τα γεννοφάσκια τους τη φυλακή, αντιμετωπίζουν τα θανατοδικεία των κυβερνώντων, γνωρίζουν την εξορία, πεθαίνουν από την πείνα και τις κακουχίες, στρατολογούνται για να διεκδικήσουν μια καλύτερη ζωή στο μέλλον. Μπορεί να βρίσκουν θαλπωρή στις «παιδουπόλεις» της Φρειδερίκης και στις «κατασκηνώσεις» και τα προσφυγικά σχολεία των χωρών του πρώην Ανατολικού Μπλοκ, αλλά χρησιμοποιούνται κι από τις δύο πλευρές στη δίνη των πολιτικοϊδεολογικών αντιπαραθέσεων.

Στον εμφύλιο σπαραγμό της Συρίας, σύμφωνα με στοιχεία των Ηνωμένων Εθνών και της UNICEF πάνω από 400 παιδιά έχουν χάσει τη ζωή τους μέχρι τώρα. Δεν έχει καμία σημασία σε ποιο «στρατόπεδο» ανήκουν. Σημασία έχει ότι είναι παιδιά, ανυπεράσπιστα ανθρώπινα πλάσματα, και το μόνο «στρατόπεδο» που διαλέγουν είναι αυτό της αγάπης και της ειρήνης. Σαφώς όμως είναι πιο εύκολο να βομβαρδίζονται άμαχοι από τους κυβερνητικούς, αφού αυτοί ελέγχουν τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας. Θα μπορούσαν όμως κάποια από τα παιδιά αυτά να κείτονται νεκρά, αθώα θύματα μιας αποστολής αυτοκτονίας των αντικαθεστωτικών.( Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο συλλογισμός είναι υποθετικός). Ας μην ξεχνάμε ακόμη ότι τα παιδιά-η πιο ευάλωτη ομάδα άμαχου πληθυσμού- ανήκουν στις λεγόμενες «παράπλευρες απώλειες» κάθε «νόμιμης» ένοπλης επέμβασης την οποία αποφασίζει ο Ο.Η.Ε. με στόχους την ομαλότητα και την ειρήνευση στις εμπόλεμες ζώνες του πλανήτη.

Στην Ελλάδα του 2012-από τις πρόωρες εθνικές εκλογές του περασμένου καλοκαιριού-τα παιδιά ζουν σ’ ένα συγκρουσιακό και διχαστικό κοινωνικό περιβάλλον που έχει διαμορφωθεί από το κακοφορμισμένο πολιτικό τοπίο. Το εμφυλιακό κλίμα της πολιτικής ζωής(από τη μια το λόμπι του ευρώ κι απ’ την άλλη η συμμορία της δραχμής) διαχέεται σε ολόκληρη την κοινωνία και μεταφέρεται βέβαια και μέσα στην οικογένεια, στις συζητήσεις μεταξύ των γονέων και των συγγενών παρουσία των παιδιών. Τα παιδιά ούτως ή άλλως βιώνουν την ανασφάλεια, την απογοήτευση, τη διάψευση των προσδοκιών των γονιών τους, τον αγώνα τους για επιβίωση, το θυμό και την αγανάκτησή τους. Θα ήταν μεγάλη απερισκεψία από μέρους μας να στοιχειώσουμε τα παιδικά τους όνειρα με τους δράκους του ευρώ ή τους καλικάντζαρους της δραχμής(τα ονοματικά σύνολα συνδυάζονται και αντίστροφα, για να μην παρεξηγηθώ).

Δεν ισχυρίζομαι ότι τα παιδιά πρέπει να ζουν σ’ ένα αποστειρωμένο οικογενειακό περιβάλλον ή σε μια οικογένεια που υποκρίνεται ότι όλα είναι εντάξει. Ισχυρίζομαι ότι πρέπει να υπερασπιστούμε και να προστατεύσουμε την παιδικότητά τους. Γιατί σ’ έναν αναίμακτο εμφύλιο, το θύμα είναι η παιδικότητα, η παιδική αθωότητα κι αγνότητα. Σαφώς και κατανοώ ότι στη σημερινή Ελλάδα υπάρχουν παιδιά που πλήττονται από τη φτώχεια, τον υποσιτισμό, παιδιά που δεν έχουν τη στοιχειώδη περίθαλψη. Γνωρίζω επίσης ότι υπάρχουν παιδιά που δε στερούνται απολύτως τίποτε. Αντιθέτως, έχουν και πλεόνασμα υλικών και πνευματικών αγαθών. Αλλά σκεπτόμενη έτσι, μόλις τώρα άρχισα να δημιουργώ «στρατόπεδα», «αντιμαχόμενες πλευρές»…