07202017Πεμ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Στήλη Άλατος

Από τη συλλογή Χριστουγγενιάτικων διηγημάτων

   Χριστούγεννα και χιόνιζε. Τα πάντα στη ζωή είναι απλά, αρκεί να έχεις το σωστό σχέδιο. Δεν χρειάζεται καν να πιστεύεις σ’ αυτό. Αρκεί να το ακολουθείς κατά γράμμα. Να μη σκέφτεσαι το πριν και το μετά, μονάχα την επόμενη φάση του σχεδίου. Εκεί να είσαι προσηλωμένος.

Η λεπτομέρεια πάντα μετράει και είναι βασικό να το ξέρεις αυτό. Εγώ το ήξερα. Οι εορτασμοί ακολουθούσαν το καθιερωμένο πρωτόκολλο.

Η μπάντα του Δήμου να παίζει τα κάλαντα στην πλατεία, το χριστουγεννιάτικο δέντρο λαμπρά φωταγωγημένο με κούφια δώρα στη βάση του κορμού του, τα καταστήματα, αυτή η πανδαισία, ανοίξαμε και σας περιμένουμε με γιορτινές υπερπροσφορές , σε περίοπτη θέση το καλάθι της φιλανθρωπίας με υπερκοστολογημένα προϊόντα για τους συνανθρώπους μας που υποφέρουν, κακοπληρωμένοι υπάλληλοι με κιρσούς στα πόδια από την ορθοστασία και τις απλήρωτες υπερωρίες τύλιγαν δώρα σε λαμπερές συσκευασίες και κάνανε κανα τσιγάρο στα κλεφτά, στο σκοτάδι δίπλα στις αποθήκες και στους κάδους σκουπιδιών και   –το σπουδαιότερο απ’ όλα – οι πληρωμένοι αη βασίληδες της μιας βραδιάς (πάντα μου φέρνανε στο νου τους πληρωμένους φονιάδες) με υστερικά παιδιά στα γόνατά του και μια γερή δόση αλκοόλ στη μέσα τσέπη της κατακόκινης στολής τους, τι δώρο θέλεις να σου φέρει ο Αη Βασίλης φέτος, ακίνητοι για μια αναμνηστική φωτογραφία (ή για έναν αιφνιδιαστικό έλεγχο ταυτοτήτων), θέλω ένα πανέμορφο παιδικό τρενάκι με πολύχρωμα λαμπιόνια, μια κούκλα για την αδερφή μου, ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης για τους μετανάστες τους Εβραίους, τους ομοφυλόφιλους, τους απροσάρμοστους ,τους ονειροπόλους, μια λαμπερή φωτιά να κατακάψει αυτή την πόλη.

Έγώ όμως μπήκα. Πέρασα αγέρωχος τις πόρτες, σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Φορούσα τα καλά μου. Το παν σ’ αυτή τη ζωή είναι να μη δίνεις στόχο. Κι ας με κοιτούσαν παράξενα οι μπάτσοι του καταστήματος. Εγώ εκεί, να παίζω τον τρελό. Στο κάτω – κάτω της γραφής κάθε τσακισμένος άνθρωπος έχει το δικαίωμα να ψωνίζει σ’ ένα τυχαίο πολυκατάστημα. Οι γιορτές είναι για όλους, καριόληδες. Στάθηκα στο κέντρο του καταστήματος κι έκανα πως θαμπώνομαι από τη γιορτινή διακόσμηση κι από τα δώρα, ώσπου στο τέλος θαμπώθηκα στ’ αλήθεια και πέρασε η ώρα χωρίς να το καταλάβω και κυρίως χωρίς να με καταλάβουν. Μα το Θεό, δεν

ξεχώριζα καθόλου από κανέναν εκεί μέσα, κι αυτό βέβαια, όπως καταλαβαίνετε, ήταν μέρος του σχεδίου. Μετά οι μουσικές χαμήλωσαν σιγά – σιγά κι ο κόσμος πήρε να αραιώνει. Τα ταμεία χώνευαν τη λεία τους γουργουρίζοντας σαν εξημερωμένα κτήνη. Βρήκα τις τουαλέτες εύκολα. Τις είχα σταμπάρει απο πριν. Τα πάντα εκεί μέσα αστράφταν από καθαριότητα και τόνους απολυμαντικού. Οι κατσαρίδες δε θα είχαν την παραμικρή τύχη εδω πέρα. Κρίμα, γιατί τις θεωρώ πολύ παρεξηγημένα έντομα. Οι αρουραίοι να μου πεις, μάλιστα. Δυο φίλους έχασα απί δάγκωμα αρουραίου. Κόλλησα ωραία και καλά στην πόρτα μιας καμπίνας το χαρτάκι μου. «Εκτός λειτουργίας» έγραφε. Με σωστή ορθογραφία, παρακαλώ, και γράμματα ολοστρόγγυλα και καθαρά. Παιδεύτηκα, μέχρι να το πετύχω. Θα μπορούσε να το έχει γράψει οποιοσδήποτε υπάλληλος. Μπροστά στην πόρτα της καμπίνας άδειασα το μπουκάλι με το κάτουρο που είχα μαζί μου, καλά σφραγισμένο. Προπαντός μη μας πάρουν μυρωδιά. Έπειτα ,φυσικά, κλειδώθηκα μέσα, ανέβηκα στη λεκάνη για να μη φαίνονται τα πόδια μου και περίμενα. Σε λίγο θα έκλεινε το μαγαζί και θα έλεγχαν κάθε του γωνιά μην τυχόν και ξέμεινε κανένας. Εγώ θα ήμουν ο κανένας. Πόνταρα πολύ στη σιχαμάρα των μπάτσων. Ανοίξτε, αν τολμάτε την πόρτα, να ‘ρθειτε αντιμέτωποι με όλο το σκατό του κόσμου. Ούτε μία στο εκατομύριο. Μάλλον θα παραπέμπαν την υπόθεση στην πρωινή καθαρίστρια.

Πόρτες που ανοίγουν και κλείνουν, φωνές και παράσιτα ασυρμάτου μπερδεμένα. Γέλια. Όλοι οι μπάτσοι του κόσμου γελούν με τα ίδια ανέκδοτα. Τι να πει κανείς, ίσως να ‘ναι επί τούτου εκπαιδευμένοι. Τώρα γελάμε, τώρα θυμώνουμε, τώρα σκοτώνουμε. Έπειτα ξαφνικά ησυχία. Η βραδινή επιθεώρηση είχε ολοκληρωθεί. Ήμουν απόλυτος κυρίαρχος του καταστήματος.

Ξεκίνησα από το τμήμα τροφίμων και ποτών. Η καλή διασκέδαση προϋποθέτει γεμάτο στομάχι. Μια ποικιλία τυριών και αλαντικών κι ένα κρασί παλαιωμένο σε δρύινα βαρέλια ήταν ότι έπρεπε για να γιορτάσω την επιτυχία μου. Χαμηλή μουσική μέσα στο ημίφως από τα φώτα ασφαλείας και προσοχή να μην το παρακάνω και μεθύσω. Η υπερβολή είναι ο εχθρός κάθε καλού σχεδίου. Έπειτα, βέβαια, γέμισα μέχρι σκασμου τα καλάθια της φιλανθρωπίας. Διάλεγα κυρίως από τα ράφια των γκουρμέ τροφίμων με τις αστρονομικές τιμές. Σκέφτομαι την έκπληξη της διοίκησης του καταστήματος, όταν ανακαλύψει ότι στην περίοδο των γιορτών μοίρασε στους άπορους της πόλης φιλέτα πάπιας και ελαφιού και αστακούς σωταρισμένους με τέσσερα διαφορετικά μυρωδικά. Τα κρασιά δεν είμαι σίγουρος ότι θα τα μοιράσουν. Φρόντισα πάντώς να τα σκεπάσω όλα με συσκευασίες από μακαρόνια και όσπρια. Είπαμε, ο εχθρός κάθε καλού σχεδιόυ είναι η υπερβολή. Ξέρω φυσικά πως αυτή η γενναιοδωρία δε θα χρεωθεί σε μένα, αλλά τι να κάνουμε. Σε αυτή τη ζωή δεν μπορείς να τα ‘χεις όλα. (Εκτός βέβαια αν κρυφτείς παραμονές Χριστουγέννων σ’ ένα πολυκατάστημα).

Έπειτα πήγα στο τμήμα των παιχνιδιών . Από μικρός είχα μια ευαισθησία στα παιχνίδια. Ίσως γιατί ποτέ μου δεν τα χόρτασα. Οι παλιάτσοι θαρρείς και ήταν έτοιμοι να πηδήσουν από τα ράφια , οι κούκλες χαμογελούσαν ενθαρρυντικά και τα στρατιωτάκια παρατάσσονταν στη σειρά , έτοιμα να εξαπολύσουν επίθεση με χαρτοπόλεμο, πολύχρωμα βεγγαλικά και φονικές πυρηνικές βόμβες που θα στέλναν ολόκληρη την ανθρωπότητα πεσκέσι στο διάολο. Είναι παράξενο με τι παιχνίδια μεγαλώνουμε τα παιδιά μας. Με πήρε ο ύπνος στα πιο απαλά στρώματα, στο τμήμα ορθοπεδικών. Είναι κρίμα που δεν ήταν και οι φίλοι μου εδώ, να πούμε κάτι, να ξαλαφρώσει λιγάκι η ψυχή μου. Σκεπάστηκα μέχρι τις τρίχες του κεφαλιού μου κι έκανα την ευχή μου στον Αη Βασίλη. Μετά κοιμήθηκα.

Την επόμενη μέρα με ξύπνησαν με κλωτσιές. Δεν περίμενα βέβαια και τίποτα καλύτερο. Το χώρο στο τμήμα των τροφίμων τον είχαν αποκλείσει με κίτρινες κορδέλες. Μάλλον θα τα ξέρετε αυτά από τις αστυνομικές σειρές στην τηλεόραση.

Οι φάροι των περιπολικών, η σήμανση, τα κανάλια και τελικά ο αποτροπιασμός της κοινής γνώμης. Δυο μπάτσοι του καταστήματος σοβαρά τραυματισμένοι. Ελπίζω να την βγάλουν, γιατί ,πραγματικά, δεν ήθελα να σκοτώσω κανέναν. Οι γιορτές είναι μέρες χαράς, κι εμένα τουλάχιστον ο Αη Βασίλης μου ‘φερε αυτό που του ευχήθηκα. Ένα καινούριο σπίτι, για να στεγάσω την απελπισία μου.