11222017Τετ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Η Συνωμοσία του Θορύβου

Φύλλο 115 Φεβρουάριος - Μάρτιος 2013

UNIVERSE217

Οι Μάνος, Μάνος, Νίκος και Τάνια είναι φίλοι. Τους γνώρισα το 2010 και από τότε κρατάμε τακτική επαφή αν και αυτοί βρίσκονται στην Αθήνα κι εγώ εδώ.

 

 Εκτός από φίλοι μου, οι Μάνος, Μάνος, Νίκος και Τάνια είναι και μουσικό συγκρότημα. Ονομάζονται Universe 217. Πριν λίγες μέρες έμαθα ότι σε λίγο κυκλοφορεί ο νέος τους δίσκος και είχα την τιμή να τον ακούσω πριν βγει στην αγορά, ως προνόμιο της φιλίας μας.

 

Για μια ακόμη φορά έμεινα με το στόμα ανοιχτό και μια έντονη διάθεση να ζήσω. Πράγματα που τα κάνει η μουσική έτσι κι αλλιώς, αλλά μόνο όταν έχει αυτού του είδους την έμπνευση, την ειλικρίνεια και την ένταση που μιλάει σε καρδιά και μυαλό.

 

Εντελώς μεροληπτικά και χωρίς καμία αντικειμενικότητα σε όσα γράφω, θέλω να δηλώσω ότι αυτή τη στιγμή δρα και δημιουργεί το σπουδαιότερο ροκ (με όλη τη σχετικότητα που έχει αυτός ο όρος όταν αναφέρεσαι στη μουσική των Universe) σχήμα που έχει εμφανιστεί ποτέ σ’ αυτή τη χώρα.

 

Τεχνικά είναι άρτιοι. Αυτό όμως, δε λέει τίποτα. Με τόσα κολέγια και ωδεία που παράγουν μουσικούς με το κιλό, οι άρτιοι σήμερα είναι δέκα στο σωρό.

 

Αυτό που τους κάνει να ξεχωρίζουν είναι το παράδοξο που φτιάχνουν τα κομμάτια τους. Το μπάσο του Νίκου σου βγάζει την ψυχή. Σου απομυζεί την ενέργεια, σου αφαιρεί την αυτοπεποίθηση και σε υποσκάπτει χωρίς να καταλαβαίνεις ακριβώς τι φταίει. Τα ντραμς του Μάνου σε χτυπούν εκεί που πονάς, όπου κι αν είναι αυτό.

 

Σέρνονται μέσα στα κομμάτια δημιουργώντας μια διαρκώς κατιούσα σπείρα, ένα κατήφορο που σταματάει μόνο με το τέλος του κάθε τραγουδιού. Οι κιθάρες του Μάνου, άλλοτε γοτθικές και ψυχρές κι άλλοτε δυναμικές και οργισμένες, αφαιρούν το χρώμα από ό,τι υπάρχει γύρω, αφήνοντας σαν μόνη λειτουργική επιλογή το μαύρο. Ό,τι απομένει όρθιο το γκρεμίζει η φωνή της Τάνιας, σπαρακτική, απόλυτη, απόκρημνη, ζεστή σαν παγωμένη βόρεια νύχτα.

 

Κι όλο μαζί αυτό το κλειστοφοβικό, ερειστικό, δυσοίωνο μείγμα σε πάει ακριβώς εκεί που θέλεις να είσαι. Σε μέρη φωτεινά, πολύχρωμα και δροσερά, με ψυχική ηρεμία και διαύγεια πνεύματος. Πως γίνεται; Έτσι. Απλά. Γι’ αυτό η δύναμή τους είναι αναντίρρητη, γι’ αυτό με ταπεινότητα και μετριοφροσύνη ξεχωρίζουν απ’ το σωρό και γίνονται μεγάλοι και ανθρώπινοι.

 

Ειδική αναφορά χρειάζεται σε δύο πράγματα. Το ένα είναι η φωνή. Δεν είναι καθόλου εύκολο να χρησιμοποιείς γυναικεία φωνητικά πάνω σε τέτοιου είδους μουσική χωρίς να γίνεις «ύποπτος». Απαιτείται η κατάλληλη παρουσία – φωνητικά και σκηνικά – που θα μπορεί να υποστηρίξει το όλο αποτέλεσμα.

 

Ακούγοντας πρώτη φορά ζωντανά την Τάνια, οι μεταλλάξεις της μου είχαν φέρει στο μυαλό τους στίχους των Fates Warning. Είναι άλλες φορές “a soothing voice singing”, άλλες “a distant voice thundering” κι άλλες “ a drowning voice crying”, πάντα όμως “river wide, ocean deep”. Μια κυρία στο μικρόφωνο με όλη τη σημασία της λέξης.

 

Το άλλο είναι οι ζωντανές εμφανίσεις τους. Είναι σα να παρακολουθείς άλλο συγκρότημα απ’ αυτό που ακούς στους δίσκους. Η ενέργεια, το νεύρο και το πάθος χτυπάνε κόκκινα, δημιουργώντας μια διάσταση τελείως διαφορετική απ’ αυτή που θα συναντήσεις σε οποιαδήποτε από τις ηχογραφήσεις τους.

 

Η μουσική τους που κανονικά είναι καθηλωτική και ακούγεται κατά προτίμηση με τα μάτια κλειστά, στα live προκαλεί υπερκινητικότητα και υπερδιέγερση. Η εξήγηση γι’ αυτή τη φαινομενικά ακατανόητη μεταβολή είναι η ψυχή και η δίψα μουσικών που νιώθουν αυτά που γράφουν και αδημονούν να τα μεταδώσουν από σκηνής.

 

 Το αποτέλεσμα είναι η ισχύς της μουσικής να γίνεται μπαλάκι που πηγαινοέρχεται ασταμάτητα ανάμεσα στα μέλη του γκρουπ και το κοινό.

 

Οι Universe 217 δε θα παίξουν ποτέ σε αρένες. Τα κομμάτια τους είναι δυσπρόσιτα κι αντιεμπορικά ακόμα και για χώρες πολύ πιο ανοιχτόμυαλες απ’ την Ελλάδα. Αυτό όμως δεν είναι έτσι κι αλλιώς το ζητούμενο. Το θέμα είναι αν κάποτε θα φτάσουμε να στηρίζονται επί της ουσίας σ’ αυτή τη χώρα προσπάθειες τέτοιας αξίας ή θα πρέπει οι μουσικοί να την κοπανάνε για τόπους πιο φιλόξενους.

 

 Ένα άλλο μεγάλο ζήτημα είναι ποιος ακριβώς είναι εκείνος ο μηχανισμός καταπίεσης, ελέγχου και αποχαύνωσης που κάνει τη μουσική και την τέχνη συνολικά «δυσνόητη» και απόμακρη για τη μάζα και την κλείνει σε μαρμάρινα μέγαρα να την παρακολουθούν γούνες και Mercedes αντί για ανθρώπους.

 

Αυτό που σίγουρα θα συμβεί, είναι ότι οι Universe 217 θα συνεχίσουν την πορεία τους στην ελληνική σκηνή, αφήνοντας το στίγμα τους ανεξίτηλο τώρα και στο μέλλον. Κι εμείς που τους αγαπάμε θα συνεχίσουμε να νιώθουμε διπλά τυχεροί.

 

Πρώτον γιατί ήρθαμε σ’ επαφή με τον κόσμο τους και δεύτερον γιατί τους έχουμε κοντά μας να αλωνίζουν την Ελλάδα φωτίζοντας μυαλά και συνειδήσεις.