08192017Σαβ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Τα Περιττά

Η δική μας άνοιξη

Μάλλον είναι άνοιξη. Έτσι γράφουν τα ημερολόγια. Χρόνια τώρα. Κι όμως. Εδώ σ΄αυτόν τον τόπο η Άνοιξη αργεί να έρθει. Κι ο κόσμος φαίνεται να στενεύει παράξενα, αφόρητα, αθέλητα, εκβιαστικά. Άνθρωποι κλειστοί, σκυφτοί, μελαγχολικοί, αβέβαιοι κι ανασφαλείς περπατάνε στους δρόμους της πόλης.

Φαίνεται να μετράνε τα χρέη τους, μαζί μ΄αυτούς κι εγώ. Φαίνεται ότι μετράνε τον καημό τους και να φοβούνται τον εαυτό τους, το σήμερα, το αύριο … «Διαβαίνω αγιάτρευτος μες΄ στ΄ όνειρο μου… έχοντας το το σακούλι τ’ αναστεναγμού
κι όλο πηγαίνω…» έγραφε ο Νίκος Καρούζος.

«Έρχεται φέτος κουρασμένη η Άνοιξη» έγραφε ο Μίλτος Σαχτούρης. Τοπίο ομίχλης η Ελλάδα αυτή την Άνοιξη. Παρά τις διαβεβαιώσεις του ήλιου δεν ζεσταίνεται η ψυχούλα μας. Με μια σιωπή χωρίς τελειωμό, μ΄ένα μούδιασμα στο σώμα και στη σκέψη,. Εποχή που τιμωρεί τα όνειρα, χωρίς ρωγμές αλλά με χάσματα… με κυβερνώντες ανελέητους, τεχνοκράτες της συμφοράς, μια οργουελική περίοδος έχει ήδη  ανατείλει γιατί μας κλέβουν τη μιλιά και το μυαλό. Μας κάνουν ανθρώπους της ανάγκης με το ένστικτο της επιβίωσης να κυριαρχεί στη δράση και στο ψυχισμό μας, να μιλάμε με αριθμούς, να κυνηγάμε τις προσφορές , χωρίς επιλογή, προαποφασισμένα, μοιραία όντα, έρμαια της τυφλής προπαγάνδας που ξερνάει τρόμο, θεατές γραβατωμένων δημοσιογράφων, διαπιστευμένων φερέφωνων, που υπηρετούν και εξυπηρετούν τους αφέντες τους, που βιάζουν τις λέξεις, που αμαυρώνουν ακόμα και το θάνατο. Τ΄ ανύποπτα παιδιά στη Λάρισα θυσιάστηκαν με ένα αυτοσχέδιο μαγκάλι, θλιβερό απομεινάρι ενός παλιού θερμοσίφωνα γιατί δεν είχαν θέρμανση. Ζεστάθηκαν μ΄ότι είχε απομείνει, ναρκώθηκαν, κοιμήθηκαν για πάντα.

Ένα θυσιαστήριο η Ελλάδα για να ξεκινήσουνε καράβια με ούριο άνεμο για ποια Τροία άραγε; Πόσες Ιφιγένειες στ΄ όνομα του κοινού καλού; Ποιος μας ρώτησε και ποιος μας υπολόγισε;

«Του το κρατώ αυτού του κόσμου που δε μ΄ ανήκει ο εαυτός μου» τραγουδάει η Νατάσσα Μποφίλιου από το ραδιόφωνο. Θεέ μου! Πως φτάσαμε εδώ; Ρητορικό το ερώτημα, γιατί οι έγκριτοι οικονομολόγοι το ανάλυσαν αλλά δε φτάνει, δε μας αρκούν οι αριθμοί. Γιατί είναι που θέλουμε τη ζωή μας πίσω και που θέλουμε τη ζωή των παιδιών μας, αυτών της άνεσης, της καλοπέρασης, της υπερπροστασίας, της ανεργίας, που τώρα δολοφονούνται με παράξενους τρόπους. Ντρέπομαι που έχω εγώ δουλειά και δεν έχει το παιδί μου. Η ανάρτηση της στο facebook «κάποτε σπούδασα δασκάλα» με πονάει. Με ρωτάει και της απαντώ, αλλά άντε να εξηγήσεις κάθε φορά τι σημαίνει φασισμός της πλειοψηφίας, σεβασμός της πολιτικής ανηθικότητας και άλλα παρόμοια.

Μια δύσκολη Άνοιξη για όλους μας. Κι εμείς δεν της παραδινόμαστε, δεν αφηνόμαστε. Μόνο ζούμε με την ακύρωση, τη διάψευση, την κατάρρευση, την παρεμπόδιση του επιθυμητού που δικαιούμαστε να έχουνε στο κρίσιμο σημείο στην «κρίσιμη ζωή μας» υπό κρίση και επιτήρηση και έλεγχο.

«Η φυλακή της άνοιξης» δεν είναι ο χώρος μας. Διψάμε και πεινάμε για ήλιο και ουρανό γιατί «μ΄ αρέσει να κοιτάζω ψηλά». Και σκέφτομαι να διεκδικήσω επίμονα άλλη μια φορά την ανάσα της ζωής μου για τώρα και για τα πάντα.

Τώρα έχει έρθει η Άνοιξη. Παρά τις δυσπιστίες και τους φόβους και τους δισταγμούς μας. Χωρίς άλλες κατεδαφίσεις… Ελπίζω !!!

 

Βαρβάρα Περράκη