09212017Πεμ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Από Μήνα σε Μήνα

Φύλλο 115 Φεβρουάριος - Μάρτιος 2013

Η αμφισημία της τρομοκρατίας

 Οι έννοιες της "δημοκρατίας" και της "τρομοκρατίας" έχουν δύο κοινά: πρώτον και οι δύο τελειώνουν σε ... "μοκρατία".  Δεύτερον είναι σαν την πλαστελίνη, τις πλάθεις όπως ακριβώς σε βολεύει και μετά λες "να ποια είναι η δημοκρατία" ή "να ποια είναι η  τρομοκρατία". Θα ήταν καλό να περιοριστούμε, για λόγους εξοικοίωσης με το αντικείμενο, στην έννοια της τρομοκρατίας στην χώρα μας. Ενώ υπάρχει ένα νομικό πλαίσιο που ορίζει τον τρομοκράτη υπό ένα σχετικά αυστηρό πλαίσιο που υποτίθεται δεν επιδέχεται παρερμηνειών, εν τούτοις το πλαίσιο τούτο μπάζει από πολλές μεριές και κυρίως, ερμηνεύεται πάντα κατά το δοκούν ανάλογα με το τι θα ήθελε να υπηρετήσει ο εκάστοτε υπουργός. Ξέρουμε ότι στη χώρα μας η τρομοκρατία ταυτίστηκε ως έννοια κυρίως με τη δράση της 17 Νοέμβρη και του ΕΛΑ στα χρόνια μέχρι και πριν τους Ολυμπιακούς ενώ στα νεότερα έχουμε τις Συνομωσίες των Πυρήνων της Φωτιάς τη "Σέχτα Επαναστατών" και διάφορες άλλες ομάδες που κάνουν την εμφάνισή τους με την μία ή ταν άλλη δραστηρότητά τους. Αν αναφέρουμε το γεγονός σήμερα είναι γιατί πιστεύουμε ότι υπάρχουν ένα σωρό καθημερινές ενέργειες είτε από άλλες ομάδες, είτε από μεριάς του κράτους που κινούνται σαφώς στο φάσμα της τρομοκρατίας αλλά δεν υπάγονται πρακτικά σε αυτό για πολιτικούς κυρίς λόγους. Για παράδειγμα, όταν συλλαμβάνονται Χρυσαυγίτες οι οποίοι έχουν λιώσει στο ξύλο φουκαράδες λαθροματανάστες που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα (αρκετοί Έλληνες μοιάζουν πλεόν με αυτούς), τότε δεν χαρακτηρίζονται τρομοκράτες απλώς παραπέμπονται σε δίκη για απιλή, εξύβριση και άλλες λάιτ καητγορίες. Όταν συλλαμβάνονται Χρυσαυγίτες για κατοχή οπλοστάσιου και έχουν ήδη οι συγκεκριμέμοι διαπράξει βιαιπραγίες κυρίως εναντίον αλλοδαπών τότε δεν είναι τρομοκράτες. Αντιθέτως στη φυλακή σαπίζουν άτομα που στην εφηβεία τους έμαθαν πως θα κάνουν μια ... χυτρα να κανει "μπαμ" και να δημιουργεί υλικές ζημιές, επειδή αυτή τους η πράξη χαρακτηρίστηκε "τρομοκρατική". Ελεύθεροι κυκλοφορούν ανάμεσά μας μεγάλα ονόματα της νύχτας που ασκούσαν "προστασία" (υποκατάστατο της "τρομοκρατίας) και αθωώνονται ακόμα από τα δικαστήρια. Όλες αυτές οι περιπτώσεις δεν υπάγονται στο νομικό καθεστώς της "τρομοκρατίας" μιας και η δημοκρατία τους, ως έννοια - λάστιχο, τους επιτρέπει να ερμηνεύουν την επίσης έννοια - λάστιχο της τρομοκρατίας αποκλειστικά κατά τα δικά τους συμφέροντα, τα συμφέροντα μιας μειοψηφίας που εκλέγεται για να υπηρετήσει τα συμφέροντα μιας πλειοψηφίας. Κατά τα άλλα είμαστε πολίτες...

Α.Π.

 

5 ελληνικά ΑΕΙ στα καλύτερα!

 

Μέσα σ΄αυτή την διάθεση του να αποδείξουμε ότι κάθε ελληνικό και προβληματικό, κάθε δημόσιο και ελλειμματικό - βασικά εργαλεία για την προώθηση της μνημονιακής πολιτικής – ο θεσμός του δημόσιου ελληνικού πανεπιστημίου βάλλεται αδιαλείπτως. Για την ιστορία του πράγματος παραθέτουμε τα παρακάτω στοιχεία …


Παρά τη διαρκή οικονομική κρίση τα ελληνικά πανεπιστημιακά ιδρύματα συνεχίζουν να βρίσκονται σε υψηλό επίπεδο, ενώ μια νέα μελέτη κατατάσσει ορισμένα από αυτά στο 3% της παγκόσμιας ελίτ των ιδρυμάτων, με πρώτο απ' όλα το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Τα αποτελέσματα προέκυψαν από έρευνα της ομάδας Cybermetrics του Ισπανικού Εθνικού Κέντρου Ερευνών με την ονομασία Webometrics και τα παρουσίασε στην Ελλάδα το Διαπανεπιστημιακό Δίκτυο Πολιτικών Ανώτατης εκπαίδευσης, που αποτελείται από πανεπιστημιακούς από την Πάτρα.

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα vima, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, το Πανεπιστήμιο Αθηνών, το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και τα Πανεπιστήμια Κρήτης και Πατρών κατατάσσονται στα κορυφαία διεθνώς, με το Αριστοτέλειο, μάλιστα, να εντάσσεται στο «κλειστό κλάμπ» του 1% των καλύτερων πανεπιστημίων.

Επιπλέον, άλλα τρία ιδρύματα, τα Πανεπιστήμια Αιγαίου, Ιωαννίνων και Θράκης, βρίσκονται μέσα στο 5% της παγκόσμιας κατάταξης.

Τέλος, για πρώτη φορά στο 10% των καλύτερων ανώτατων ιδρυμάτων εμφανίζονται και δύο ΤΕΙ, της Θεσσαλονίκης και της Πάτρας.

Ωστόσο, η έρευνα του Ισπανικού Κέντρου καταγράφει ότι κατά την περίοδο της κρίσης τα ελληνικά ιδρύματα δεν είχαν την άνοδο που παρουσίαζαν στο παρελθόν καταφέρνοντας, πάντως, να μείνουν σε κάποιο υψηλό επίπεδο.

Χαρακτηριστικά το Αριστοτέλειο βρίσκεται στην 194η θέση, ενώ πέρυσι ήταν στην 158η, ενώ το Πανεπιστήμιο Αθηνών ανέβηκε 83 ολόκληρες θέσεις από την περασμένη χρονιά και βρίσκεται στην 268η θέση.

Το Πολυτεχνείο υποχώρησε 48 θέσεις και κατατάσσεται στο νούμερο 417 της λίστας, ενώ το Πανεπιστήμιο Κρήτης είναι ψηλότερα, καθώς τοποθετείται στη 460η θέση από την 516η.

Τέλος το Πανεπιστήμιο Πατρών έπεσε από την 327η θέση στην 556η.

 

Επιμέλεια : Μ.Φ.

 

 

 

Ανάπτυξη

 

Η έννοια της ανάπτυξης σαφώς και είναι μια από τις πλέον πολιτικά φορτισμένες και σε καμιά περίπτωση δεν αποτελεί μια ουδέτερα τεχνοκρατική προσέγγιση. Σαφώς και πολιτικές είναι οι αποφάσεις του τι είναι δημόσιο και τι ιδιωτικό, τι θα πρέπει να έχει ως παροχή ο πολίτης και τι θα πρέπει να πληρώνει ποιο μέρος της παραλίας, του βουνού ή και της θάλασσας είναι για την κοινωνία και ποια για τον ιδιώτη. Σαφώς και πολιτικές είναι οι αποφάσεις ποιο διατροφικό μοντέλο θα προωθηθεί ή σε ποια καλλιέργεια θα δοθεί βάρος. Πολιτική απόφαση αποτελεί το αν οι σχολικές τάξεις θα έχουν  25 ή 30 μαθητές, το αν θα υπάρχουν καθηγητές για τις ανάγκες της άγονης γραμμής και των απομακρυσμένων περιοχών.  Πολιτική απόφαση αποτελεί το αν θέλουμε να λύσουμε θέματα όπως το ενεργειακό, τα σκουπίδια, την λειτουργία του δημοσίου κτλ.

Πολιτική απόφαση αποτελεί το αν θα υπάρχει αναπτυξιακός οργανισμός για την Κρήτη και τι χαρακτηριστικά θα έχει.

Μ.Φ.  

 

 

Υπάρχει κράτος χωρίς δημόσιο;

 

Σαφώς και η απάντηση ιστορικά είναι ΟΧΙ. Από την ανατολή μέχρι την δύση όπου υπάρχει αυτό που λέμε οργανωμένη κοινωνία υπάρχει δημόσιος τομέας και μάλιστα ιδιαίτερα μεγάλος ( σε αναλογία εργαζομένων – πολιτών). Είναι εντυπωσιακή η μανία διάλυσης κάθε τι δημόσιου στην οποία έχει επιδοθεί τόσο η μνημειακή κυβέρνηση όσο και τα πρόθυμα και πειθήνια παπαγαλάκια της. Έχοντας ως βασική αντίληψη μια μονομανία ιδιωτικοποιήσεων (καθετί δημόσιο είναι ΚΑΚΟ, καθετί ιδιωτικό είναι ΠΡΟΤΥΠΟ !!!)  και χρησιμοποιώντας ως εργαλεία την συχνά προβληματική λειτουργία του δημοσίου (αυτού που οι ίδιοι με πελατειακές σχέσεις δημιούργησαν !!!)  και αξιοποιώντας μεμονωμένες και ακραίες περιπτώσεις για τον δημόσιο λόγω τους καταλήγουν στο μοναδικό συμπέρασμα , ΘΕΛΟΥΜΕ ΜΙΚΡΟΤΕΡΟ ΚΡΑΤΟΣ. Δυστυχώς οι αριθμοί είναι αμίλητοι. Το ελληνικό δημόσιο είναι μικρότερο σε αναλογία πληθυσμού – πολιτών απ΄ότι οι χώρες των δανειστών μας. Παρολαυτά το παραμύθι συνεχίζεται…

Τελευταίο εργαλείο αυτό των επίορκων. Ξεκίνησαν ως εκατοντάδες και ανάγονται σε χιλιάδες. Αλλά τελικά ποιοι είναι αυτοί οι επίορκοι; Δημόσιοι υπάλληλοι οι οποίοι έχουν καταδικαστεί αμετάκλητα για παράνομες πράξεις ή μήπως και δημόσιοι υπάλληλοι που έχουν τις όποιες παραπομπές βάση καταγγελιών (βάσιμων ή αβάσιμων κανείς δεν ξέρει !).  Η τελευταία ερμηνεία είναι λίγο – πολύ και η ελαστική ερμηνεία βάση του τρίτου μνημονίο. Ερμηνεία που στην ουσία μετατρέπει το τεκμήριο της αθωότητας σε τεκμήριο ενοχής. Ως εκ τούτου καθένας που θα κατηγορηθεί (δικαίως ή αδίκως ) είναι ένοχος, δηλαδή επίορκος, άρα απολύεται. Ο απόλυτος κανόνας για την ζουγκλοποίηση της κοινωνίας και προφανώς για να πάψει να λειτουργεί το οτιδήποτε στον δημόσιο τομέα.

Αντιλαμβανόμαστε ότι προφανώς με την δύναμη του κομματικού κράτους είναι ακόμα στις θέσεις τους άτομα τα οποία έχουν καταδικαστεί για τις όποιες παράνομες πράξεις και επίσης κατανοούμε τους ίδιους μηχανισμούς που επικαλούνται αυτές τις περιπτώσεις για να διαλύσουν το κράτος. Αυτούς που δεν κατανοούμε είναι τους διπλανούς μας που απλά πατάνε την μπανανόφλουδα του αυτοματισμού και κυνηγάνε τα «φαντάσματα του δημοσίου» την ίδια ώρα που βλέπουν ότι διαλύεται ότι έχει σχέση με το όποιο ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ!!!

 

Μ.Φ.