09232017Σαβ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

ΜΜΕ

Για όσα δεν θα δημοσιευτούν ποτέ...

Γράφει η Ναταλί Χατζηαντωνίου 

 «τουλάχιστον δουλεύει ο άνδρας μου και παρά τις μειώσεις, ένας μισθός μπαίνει στο σπίτι. Ενώ άλλοι...»

  Ντράπηκα να την ρωτήσω γιατί κρατάει σημειώσεις, γιατί ήρθε και πού θα γράψει. Μου το είπε άλλωστε λίγο αργότερα μόνη της. «Έρχομαι για να μη χάσω την επαφή μου με το ρεπορτάζ». Που σημαίνει ότι δεν θα υπάρξει κείμενο, ούτε βέβαια δημοσίευμα. Ο κόπος και οι παρατηρήσεις της θα παραμείνουν δηλαδή άγραφα και ανεπίδοτα.


  Δεν ήταν φυσικά  η μόνη στον ηλιόλουστο περίβολο του Μουσείου Μπενάκη όπου η φεστιβαλική «προοπτική» είχε δημιουργήσει χαρούμενα πηγαδάκια τα οποία φλυαρούσαν για τις παραστάσεις και για όσα είχαν νωρίτερα ακουστεί από τους επισήμους. Εκεί σ' αυτή την ατμόσφαιρα που έμοιαζε ίδια κι απαράλλακτη με αυτήν άλλων Μαϊων, καλύτερων για όλους μας, μέτρησα κι άλλα πολλά τέτοια ανεπίδοτα δημοσιεύματα. Συνάδελφοι που περάσαμε χρόνια μαζί, που συναντιόμασταν πολλά πρωινά και μεσημέρια μέσα στο άγχος, που ανταλλάσαμε διευκρινίσεις και πληροφορίες και κουτσομπολιά, που διαφωνούσαμε, που γκρινιάζαμε για την πολλή δουλειά ή και για τα λίγα... λεφτά (!), που θεωρούσαμε αυτονόητη την παρουσία του καθενός μας στο ρεπορτάζ κι αυτονόητη την υπογραφή κι αυτονόητη τη δημοσίευση. Τέτοιους συναδέλφους μέτρησα κι άλλους. Που γύριζαν στον περίβολο και συζητούσαν σαν να μην τρέχει τίποτα. Κι όμως θα γύριζαν μετά σπίτι τους χωρίς την αγωνία της σύνθεσης του κειμένου, χωρίς την ώρα να τους κυνηγά, τον «υλατζή» να κοπανάει τα χέρια του στο γραφείο εκνευρισμένος από την καθυστέρηση, τα τσιγάρα να καίγονται μισοτελειωμένα στο τασάκι...

  Φυσικά υπήρχαν και οι άλλοι. Όσοι διατηρούν τις θέσεις τους. Αλλά πώς; Άλλοι με περικομμένους μισθούς, άλλοι απλήρωτοι μερικούς μήνες, άλλοι με την αγωνία της φήμης για το Μέσο τους που «δεν την βγάζει», αλλά όλοι με την ίδια ανταπόκριση στην χαρούμενη συνάντηση («μα πού χάθηκες εσύ», «δεν ξέρεις πόσο χάρηκα που σε βλέπω»).

  Ήταν μια συνάθροιση μικρογραφία της χώρας; Ισως κι έτσι. Μία συνάντηση με αδημοσίευτες προοπτικές και ανεπίδοτες αγωνίες και ρεπορτάζ που δεν θα γραφτούν και ιδιότητες που καταργήθηκαν μέσα σε μια μέρα και βεβαιότητες που έπαψαν ξαφνικά και οριστικά να είναι αυτονόητες. Και απέναντι σε όλα αυτά, τι; Μια πεισματική παραμονή σε ό,τι υπήρξαμε; «Δε χανόμαστε» που είπε κι εκείνη. Κι ας έχουμε ήδη κάπως χαθεί. 

ΠΗΓΗ : http://www.e-tetradio.gr