06232017Παρ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Αιρετικές Ιστορίες

MΠΕΡΔΕΜΑΤΑ ΑΛΛΑ ΔIΑΔΥΚΤΙΑΚΑ ….

Γράφει η Ρούλα Καλαϊτζάκη

Ομολογουμένως αμφιταλαντεύτηκα πολύ μέχρι να αποφασίσω τελικά να ανοίξω λογαριασμό στο Facebook. Δύο χρόνια ίσως και κάτι παραπάνω η πλάστιγγα δεν έλεγε να ισορροπήσει ή έτσι ή αλλιώς… Υπήρχε μία μερίδα φίλων που ήταν κατά (τι το θες; η ξεφτίλα της φιλίας είναι με ανθρώπους που δεν τους ξέρεις, έ ρε που καταντήσαμε!  μη τυχόν να δημοσιεύεις φωτογραφία μη – τζίζ- κακό!)

Παρεξηγήσεις για το τίποτα, υποκλοπές και δώσ’ του τα σενάρια αστυνομικής φαντασίας. Η άλλη μερίδα φίλων ήταν fan του Facebook και υποστήριζε τα άκρως αντίθετα. Είσαι εκτός, πρέπει να βγάλεις οπωσδήποτε, χρήσιμο εργαλείο, πληροφορίες, επικοινωνία, άρτος και θεάματα, τι το ζαλίζεις, ξεστραβώσου βρε να ανοίξεις λογαριασμό! 

Μετά φόβου – θάρρους, και χιλίων δεκατριών επιφυλάξεων (πρωτοχρονιά τον άνοιξα) εγέννετο λογαριασμός! Στην αρχή κινούμουν σαν σαλιγκάρι, αργά με ορθάνοιχτες κεραίες λες και έμπαινα σε δύσβατα μονοπάτια, φοβούμενη και τη σκιά του ποντικιού μου, όμως, αργά αλλά σταθερά εξοικειώθηκα εδραιώνοντας θέση άποψη και παρουσία. Οι κοινότητες των ιστοτόπων σκέτος μπαχτσές βρίσκεις ότι καλούδια θες από ειδήσεις, τραγούδια, βίντεο έως και σκουπίδια… αυτά κι αν περισσεύουν στους δρόμους του διαδικτύου.

Αρκεί να γυρίζεις την φορά του ποντικιού σου προς άλλη, ωφέλιμη κατεύθυνση! Την 3η Απριλίου ήταν η παγκόσμια ημέρα αυτισμού η οποία τιμήθηκε δεόντως και από το Facebook με πληθώρα αξιόλογου υλικού βίντεο, ευχάριστους λογότυπους, ενημερωτικά άρθρα, σωστός καταιγισμός  πληροφοριών….

Πραγματικά δεν ήξερα τι να πρωτοπροβάλω στο χρονολόγιό μου, με έπιασε μια τάση απληστίας, ήθελα να τα πάρω όλα! Ανάμεσα σε τόσους θησαυρούς ξεχώριζε ένας λογότυπος με ένα οικείο σκιτσάκι για τις ενδείξεις του αυτισμού, χωρίς δεύτερη σκέψη το πήρα το έβαλα στον τοίχο μου. Πριν από χρόνια είχε πέσει στα χέρια μου σε έντυπη μορφή, έκρινα τότε σκόπιμο να το διακινήσω όπως του άξιζε γιατί το περιεχόμενο του ήταν εύκολα κατανοητό από ΄τον καθένα και παιρνούσε μηνύματα.

Για την προέλευσή του εντύπου αναρωτήθηκα πολλές φορές γιατί δεν αναγραφόταν πάνω ο πνευματικός του δημιουργός, έτσι υπέθεσα με τη δική μου λογική σκέψη ότι είναι επίτευγμα κάποιων μάχιμων γονιών. Ένα μήνα σχεδόν μετά τη δημοσίευση και εντελώς ετεροχρονισμένα έρχεται το 1ο εγκεφαλικό στο χρονολόγιό μου με αιτιολογικό τα πνευματικά δικαιώματα του οποίου εμπνευστής ήταν ο σύλλογος ενηλίκων αυτιστικών με τον οποίον είμαστε φίλοι στο Facebook! Έμεινα κατάπληκτη ένα λογότυπο που κυκλοφορεί ευρέως και για καθαρά ενημερωτικούς λόγους να τίθεται ζήτημα πνευματικών δικαιωμάτων. Μια εβδομάδα μετά έρχεται το 2ο εγκεφαλικό με τον λογότυπο να μοστράρει με κτητικότητα τον φορέα της υλοποίησής του εφορμώντας με εμπαθεί τρόπο σε εμάς που το «πλασάραμε» αγγίζοντας ξένη ιδιοκτησία.

Το γεγονός ότι εγώ προσωπικά και κάποιοι εμπλεκόμενοι φορείς υιοθετούν το περιεχόμενο ενός λογοτύπου καθαρά και μόνο προς πληροφόρηση κι ευαισθητοποίηση δεν σημαίνει ότι οικειοποιούνται την πατρότητα συνεπώς και τα εύσημα… Η ενημέρωση, η πληροφόρηση καθώς και η γνώση που απορρέει από αυτές, είναι δρόμοι που οδηγούν στην αποδοχή της διαφορετικότητας διαμορφώνοντας τον πολιτισμό σε μια σωστή στάση ζωής.

Σταματώντας την διακίνηση ιδεών, αντιλήψεων και οραμάτων κόβουμε τις γέφυρες του εκπολιτισμού μιας κοινωνίας που οφείλει να είναι προσβάσιμη προς όλους !!!!  Οι αβέβαιες εποχές που ζούμε δεν μας αφήνουν πολλά περιθώρια να αναλωνόμαστε και σε τέτοιες μωρότητες αλλά διαδικτυακού τύπου δημιουργώντας θέματα εκεί που δεν υπάρχουν γιατί η ουσία είναι τελικά αυτό που μένει αυτούσιο και μετράει και όχι ένα κούφιο περιέλιγμα, η διακίνηση δηλαδή του λογοτύπου ως εργαλείου αποδοχής, και όχι ο καβγάς για ένα πάπλωμα!