09202017Τετ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Η Συνωμοσία του Θορύβου

Κι ενώ όλα έβαιναν καλώς…

ERT NOT FOR SALE

Αρκεί μια ΕΡΤ να φέρει την καταστροφή; Προφανώς όχι, αλλά η υπόθεση αυτή δείχνει τη γενικευμένη αστάθεια πάνω στην οποία αυτή η κυβέρνηση προσπαθεί να εκτελέσει μια αναδιάρθρωση που καμία σχέση δεν έχει με την ανάπτυξη και τη μελλοντική καλυτέρευση των όρων ζωής του πληθυσμού της χώρας.

Η ΕΡΤ απλώς καταδεικνύει αυτό που ο κάθε πικραμένος μπορεί να δει, ότι δηλαδή η προσπάθεια που γίνεται είναι να μεταβληθεί ο συσχετισμός δυνάμεων ριζικά κατά του κόσμου της εργασίας, να καμφθούν οι αντιστάσεις και το ηθικό των κατώτερων στρωμάτων, σε συνδυασμό με τη δαιμονοποίηση των «άλλων» που δίνει το δικαίωμα στους μηχανισμούς ελέγχου και καταστολής να εμφανίζονται ως σωτήρες στην καθημερινότητα του έλληνα.

Η κρίση δεν ξεκίνησε στην Ελλάδα. Ήρθε εισαγόμενη από τις ΗΠΑ να επιβεβαιώσει ότι η εφιαλτική λογική των τραπεζικών παραγώγων (την οποία οι ελληνικές κυβερνήσεις όχι μόνο ενστερνίσθηκαν, αλλά υπέθαλψαν και προπαγάνδισαν με ζήλο) οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια σε αυτού του τύπου την «αναδιάρθρωση» του συστήματος παγκόσμια.

Η κρίση αυτή δεν είναι τώρα, ούτε υπήρξε ποτέ κρίση χρέους. Είναι κρίση συσσώρευσης. Γι’ αυτό και δεν λύνεται με μέτρα μνημονιακού τύπου που αντιβαίνουν κάθε λογική, οικονομική ή άλλη.

Η πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους και η αδυναμία αξιοποίησης των συσσωρευμένων κεφαλαίων εξηγεί πειστικά γιατί πέντε χρόνια μέτρων δεν έχουν φέρει κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα και δεν πρόκειται να φέρουν ούτε μελλοντικά. Το πλασματικό χρήμα που δημιουργήθηκε χωρίς πολύ κόπο σε τόνους τις προηγούμενες δεκαετίες,  παίρνει τώρα την εκδίκησή του απέναντι στους δημιουργούς του.

Αν βλέπει κανείς την Ελλάδα αποκομμένη από τον υπόλοιπο κόσμο μπορεί να κάνει τραγικά λάθη ή να συνεχίσει να πουλάει το παραμύθι της «δημοσιονομικής εξυγείανσης», ανάλογα με τις προθέσεις του. Το χρέος παγκόσμια όχι μόνο δεν ξεπερνιέται, αλλά διογκώνεται, με αποτέλεσμα αυτή τη στιγμή να φτάνει το 512 % στην Ιαπωνία, το 507% στη Μεγάλη Βρετανία, το 360 % στις ΗΠΑ, το 300% περίπου στη Γαλλία και τη Γερμανία. Η Ελλάδα είναι το πρόβλημα; Η ύφεση στην ευρωζώνη για το 2013 συνεχίζεται (εκτίμηση για πτώση 0,2% του ΑΕΠ), ενώ δεν προβλέπεται ουσιαστική καλυτέρευση το 2014. Το χρέος της Ε.Ε. είναι πλέον 11 τρις δολάρια και το 70 % αυτού ανήκει στις χώρες του πυρήνα της, Ιταλία, Γαλλία, Γερμανία. Για να έχει κανείς μια κλίμακα σύγκρισης, σύμφωνα με εκτίμηση της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών (ΒΙS) για το τέλος του 2012, το πλασματικό χρήμα και τα παράγωγα άγγιζαν τα 639 τρις δολάρια, δηλαδή περίπου δέκα φορές το παγκόσμιο ΑΕΠ.

Ο μοναδικός τρόπος που έχει μέχρι σήμερα το σύστημα για να ξεπερνάει τέτοιου μεγέθους και έντασης κρίσεις υπερσυσσώρευσης, είναι η μαζική και βίαιη καταστροφή κεφαλαίου. Στην καθομιλουμένη αυτό μεταφράζεται σε μακροχρόνια ύφεση, χρεωκοπίες χωρών και εταιρειών, τεράστια δομική ανεργία και ένοπλες συρράξεις με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το Β’ παγκόσμιο πόλεμο. Πιστεύω πως τα σημάδια ενός τέτοιου κύκλου που έχει ήδη ξεκινήσει είναι οφθαλμοφανή σε όλα τα επίπεδα.

Όπως είναι φυσικό, η διαδικασία αυτή οδηγεί μεγάλα τμήματα του πληθυσμού στη φτωχοποίηση και την εξαθλίωση, δημιουργώντας κοινωνικές εκρήξεις και συνθήκες πρόσφορες για την ανάπτυξη θεωριών και πρακτικών εκτός της λογικής του συστήματος μέσα στις απελπισμένες μάζες.

Στην παρούσα συγκυρία καταρρίπτεται επίσης, το διαχρονικά αστείο ιδεολόγημα της μεσαίας τάξης, που έχει επαμφοτερίζοντα συμφέροντα και τάσσεται πότε με τους εργάτες και πότε με τους αστούς. Η «τάξη» αυτή λοιπόν, «εργατοποιείται» με τέτοια ταχύτητα, που βιώνει μια πρωτοφανή απώλεια ταυτότητας. Το αποτέλεσμα είναι να στραφεί προς οιονδήποτε μπορεί να προσφέρει διέξοδο, είτε αυτή είναι ριζοσπαστική, είτε βαθιά αντιδραστική και συστημική.

Τι γίνεται λοιπόν, από εδώ και πέρα; Βεβαιότητες δεν υπάρχουν. Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι όσοι εξακολουθούν να προπαγανδίζουν τον ευρομονόδρομο είναι ανοικτά δόλιοι και ψεύδονται εν γνώσει τους. Επίσης, βέβαιο είναι ότι η λογική της «άλλης» διαχείρισης της κρίσης είναι δοκιμασμένη και αποτυχημένη. Ακόμη, μπορεί κανείς να πει με σιγουριά ότι το να προσπαθείς να ξεπεράσεις ένα τέτοιο παγκόσμιο κύμα τονώνοντας την «τοπική οικονομία» (όσο πιο τοπική, τόσο χειρότερα) είναι το ισοδύναμο της αντιμετώπισης του καρκίνου με ασπιρίνες.

Τα παραπάνω είναι απλές διαπιστώσεις που φαίνεται να ξεχνιούνται μέσα στη γενικευμένη απόγνωση που μας έχει καταλάβει. Η απόγνωση δεν είναι απαραίτητα κακή. Μπορεί να γίνει αφετηρία για εξαιρετικά πράγματα. Αρκεί να μετασχηματιστεί και να γίνει δράση. Ας πιάσουμε το νήμα από ‘κει. Ας ξεκινήσουμε γινόμενοι όλοι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ. Κι ας θυμηθούμε ότι οι κυβερνήσεις πρέπει να φοβούνται τους λαούς τους κι όχι το ανάποδο.