07282017Παρ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Τα ασήμαντα

Γιατί η ενότητα της αριστεράς είναι διαφεύγουσα;

Εγώ βλέπω άλλο.

Η λογική της εξουσίας συνεχίζεται

Ν. Καρούζος

(Νεολιθική νυχτωδία στην Κροστάνδη)

 

Είναι να απορεί κανείς, ιδιαίτερα τώρα που οι αντικειμενικές συνθήκες είναι ώριμες (κρίση καπιταλισμού, αύξηση παραγωγικών δυνάμεων),γιατί  δεν διαμορφώνονται κατάλληλες συνθήκες και στο λεγόμενο «υποκειμενικό παράγοντα».

Γιατί απ’ τη δεκαετία του 1950-πλην ελαχίστων εξαιρέσεων-η ενότητα της αριστεράς δεν επιτυγχάνεται; Τι είναι εκείνο που εμποδίζει τη συστράτευση σε ένα ελάχιστο κοινό πρόγραμμα όλων των αριστερών δυνάμεων; Είναι τόσο δύσκολο να βρεθεί η συνισταμένη που θα εκφράσει όλους σε πολιτικό επίπεδο διατηρώντας ο κάθε χώρος το ιδεολογικό του στίγμα; Σημειωτέον ότι όλες οι κινήσεις, χώροι, δράσεις αριστερού προσανατολισμού έχουν κοινή αφετηρία. Την ενιαία αριστερά που κάποτε εκφραζόταν από το ΚΚΕ. Επομένως υπάρχει κοινή ιδεολογική αφετηρία ανεξάρτητα απ’ τις επί μέρους πολιτικές ιδιαιτερότητες ή ιδεολογικές απόψεις. Και όμως παρ’ όλα αυτά-σήμερα, μια τέτοια προοπτική φαντάζει σχεδόν ανέφικτη. Επομένως πρέπει κανείς να εξετάσει αυτό το «περίεργο» φαινόμενο. Ποιοι είναι οι λόγοι; Πολλά θα μπορούσε να πει κανείς και όντως πολλά έχουν ειπωθεί. Μήπως όμως η εξήγηση ευρίσκεται στην δόμηση και λειτουργία των αριστερών χώρων;

Η γραφειοκρατικοποίηση και ο εκφυλισμός  της οργανωμένης ζωής, ο χαρακτήρας και η λειτουργία των κομματικών μηχανισμών, μήπως ενισχύουν την ακαμψία και τον προσανατολισμό των κομμάτων της αριστεράς προς μια κατεύθυνση «συντήρησης» του εαυτού τους;

Ο Λένιν έλεγε «συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης» που πάει να πει κόμμα ζωντανό, με αντιπαραθέσεις, ιδεολογική πάλη, έκφραση απόψεων, ελευθερία γνώμης, χωρίς αποκλεισμούς, χωρίς στερεότυπα, χωρίς αγκυλώσεις. Μόνον έτσι, αν μιλάμε για ένα ζωντανό οργανισμό, μπορεί να παραχθούν νέες ιδέες, νέες πολιτικές προτάσεις, νέες θεωρητικές αναζητήσεις. Έλεγε επίσης ο Λένιν ότι «πρέπει να εκπαιδεύσομε τους εκπαιδευτές». Όμως οι εκπαιδευτές έγιναν νομενκλατούρα και εν συνεχεία δυνάστες, κομματάρχες με εξουσία πάνω στο λαό και ήρθε η μεγάλη διάψευση με την ολική κατάρρευση.

Το κόμμα και η λειτουργία του είναι η «προσομοίωση της κοινωνίας». Οι κομματικοί αξιωματούχοι, τα επαγγελματικά στελέχη τα οποία έχουν ίδιον συμφέρον-το μισθό τους και την εξουσία τους πάνω σε ανθρώπους-τι κίνητρο έχουν να αλλάξει το παραμικρό; Πάντα στοιχίζονται με την επικρατέστερη άποψη, ψυχολογικών ιδιοτελειών ένεκα, πράγμα που δεν πρέπει να υποτιμάμε ως προς την δύναμη τους. Αναπτύσσεται έτσι μια «ιδεολογία μικρομάγαζου» η οποία αντιτίθεται σθεναρά σε οποιαδήποτε αλλαγή. Αλλαγή οργανωτικού, ιδεολογικού ή πολιτικού προσανατολισμού.

Είναι θάνατος να βγει κανείς απ’ τον εαυτό του σύντροφοι, αλλά ετσι  γλυτώνει από τον πολιτικό θάνατο.

Οι κομματικοί μηχανισμοί των διάφορων αριστερών χώρων σε μια ένωση όλων, που θα φέρει όχι μόνον την άθροιση τους αλλά κάτι παραπάνω, αντιδρούν ,αντιτίθενται. Διότι θα έχουν να αντιμετωπίσουν μια νέα δυναμική κατάσταση, χωρίς έλεγχο, με ανατροπές, νέες ιδέες, νέα πρόσωπα, νέες καταστάσεις. Ο δικός τους ρόλος μπορεί να αλλάξει ή μπορεί να ,μην έχουν καν ρόλο. Τι νόημα έχει η ισοβιότητα των στελεχών δίκην μητροπολιτών; Μήπως η ακαμψία και η αντίσταση των μηχανισμών είναι η κύρια αιτία γι αυτή την ανεξήγητη «δυσκοιλιότητα» όλων των χώρων της αριστεράς;

Βεβαίως δεν είναι ο μόνος λόγος, αλλά νομίζω είναι ο θεμελιώδης. Πάντα στην αριστερά, ακόμα και τις προσωπικές έριδες και φιλονικίες, έχομε την τάση να τις ιδεολογικοποιούμε. Είναι όμως ιδεολογικές διαφορές ή καλύπτουν τα «ανθρώπινα», αφού κοινά είναι τα οράματα, κοινοί οι στόχοι, κοινές οι επιθυμίες, κοινές οι αφετηρίες;