12152017Παρ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Συμφωνημένη Σιωπή

ΟΙ ΦΟΒΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

Θα αφεθείς. Θα δώσεις μια ακόμα ευκαιρία σε οτι υπάρχει μέσα σου να ποτίσει και να ποτιστεί. Βαρέθηκες τα αυλακια στο πρόσωπο σου κάθε που χαμογελάς...
Θα ρισκάρεις παλι. Δεν είσαι τόσο σκληρός όσο θες να δειχνεις. Σκεφτεσαι ότι δεν είναι οι θωπείες και τα ξαλαφρώματα που σε θέλγουν τώρα. Παραδέξου το δεν είναι και τόσο τραγικό. Ο καιρός γλυκαίνει κι εσύ ζαλίστηκες από την τελευταία βροχή της ανοιξης.

Χαραζε πια....εκείνη έτρεμε. Όχι από φόβο η πόθο.
Απλά ανακάλυψε ότι μπορεί και συγκινείται από κάποιον που δεν του μοιάζει.....
Είναι περίεργο αλλα και τόσο συνηθισμένο να βλέπεις την διέξοδο της φυλακής σου και να διστάζεις να την διαβείς.
Σου είπε: "δε με νοιάζει που βρέχει απλά αγκάλιασε με" κι εσύ απάντησες: "ξημερώνει" κι ύστερα οι τόσοι χυμοί... Σε αυτή σου την ευτυχία στέλνεις ψίθυρους στο άπειρο.
Η βροχή μιλώντας βραχνά σου είπε:"φεύγω" και σε πρόσταξε: "νιώσε ".
Βλέπεις τον ήλιο να αρνείται την σελήνη τόσα χρόνια με πείσμα και σου φαίνεται τόσο ξένο. Εσένα σου συμβαίνει το αντίθετο....Βλέπεις 2 γεροντάκια να πηγαίνουν χέρι – χέρι.
Δεν κοιμάσαι για να μην χάσεις στιγμή απο το Όνειρο.
Λοιπόν....Ζήσε...Η στιγμή κρατάει λίγο και για αυτό αξίζει...Να ξέρεις όμως ότι κάποτε θα τελειώσει. Όταν ακούσεις το "λυπάμαι" για άλλη μια φορά θα βρίσεις. Θα ήθελες να ήσουν στεγνό σφουγγάρι. Δεν είσαι και γι’αυτο θα βρίσεις. Δυστυχώς δεν γίνεται να διαλέξεις μόνο τα όμορφα. Αν δεχτείς την ζωή τότε υπόκεισαι σε άγραφους νόμους.
Θα δεις κάποτε και το δάκρυ να σου χαμογελάει σαρδόνια.
Μπορείς βέβαια να στεγνώσεις τον εαυτό σου και να μην χαμογελάσεις ξανά.
Έτσι δεν θα φοβάσαι ότι το γέλιο κάποτε θα φύγει!!
....Κι αν σου πει: "λυπάμαι" ίσως να είναι πιο εύκολο....Το δύσκολο είναι να το βλέπεις να χάνεται μέρα με την μέρα κι εσύ να μην θες να το σώσεις....Να μην έχεις την δύναμη να το τελειώσεις....
Παράλογο ε ; Ο Νίτσε έλεγε ότι η λογική είναι ο επιτάφιος των συναισθημάτων.
Ίσως βέβαια να είναι πιο απλό.
Ίσως τελικά λογικό να είναι αυτό που σε κάνει ευτυχισμένο.
Θα την ξαναδείς. Τυχαία η όχι δεν έχει σημασία. Θα της μιλήσεις. Θα προσπαθήσεις να την μυρίσεις και να την αγγίξεις. Αν το αρνηθεί ψυχρά και απότομα όλα θα είναι ευκολότερα.
Το δύσκολο θα είναι να την δεις να
υποφέρει και να προσπαθεί να το κρύψει για να μην σε αφήσει να τα κάνεις όλα σωστά αυτήν την φορά.....
Ίσως φύγει νομίζοντας ότι κατάφερε να παραμείνει ανεκφραστη. Εσυ όμως θα ξέρεις....
Θα καταλάβεις....Θα σφίξεις τα χείλη και δεν θα ξαναθυμώσεις...
...Παρά τα ατέλειωτα "αν" που θα έρχονται σαν φόβοι απ’ το παρελθόν της....
"Αν" που εσύ θα της στέλνεις μαζί με ακριβή ευχή χαρμολύπης λουσμένη με τον άνεμο του νότου που ονομάζουμε "όστρια"....
....Όταν θα σκεπάζει παιδιά που εσύ δεν θα γνωρίσεις ποτέ.... ****

***η τελευταία πρόταση είναι παρμένη από ανέκδοτο τραγούδι του Παναγιώτη Μπερλή.