05262017Παρ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Εκπαιδευτικά

Γιατί η παιδεία είναι το μέλλον μας

Τι είναι αυτό που οδήγησε τους εκπαιδευτικούς της Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης να αποφασίσουν απεργιακές κινητοποιήσεις πενθήμερης διάρκειας από τη Δευτέρα 16/9/2013 με προοπτική ανανέωσης της απόφασης για συνέχιση τις επόμενες εβδομάδες;

Η κλασσική και κλισέ απάντηση : «Η πολιτική της κυβέρνησης και οι αποφάσεις του Υπουργού» περικλείει μεν το σκεπτικό των εκπαιδευτικών, δεν κάνει όμως κατανοητούς, στο ευρύ κοινό, τους λόγους, οι οποίοι δεν είναι άλλοι από τα όσα έχουν συμβεί τους τελευταίους μήνες στο χώρο της εκπαίδευσης.

Για τους εκπαιδευτικούς το καλοκαίρι ξεκίνησε πρόωρα. Στην απόφασή τους τον Μάιο για απεργία, η κυβέρνηση απάντησε με επιστράτευση. Οι λόγοι που τότε αποφάσισαν απεργία ήταν φυσικά μισθοδοτικοί, συνταξιοδοτικοί, οι μειωμένες χρηματοδοτήσεις για τα σχολεία, αλλά πρώτιστα  η αύξηση του ωραρίου τους κατά δύο ώρες. Το τελευταίο, πέρα από το ότι τους εξωθεί πάνω από τον Ευρωπαϊκό μέσο όρο ωρών εργασίας, ήταν σίγουρο ότι θα δημιουργούσε (και δημιούργησε) υπεράριθμους εκπαιδευτικούς τόσους ώστε να υπερκαλύψει την ανάγκη για τους 10.000 αναπληρωτές εκπαιδευτικούς που κάθε χρόνο εργάζονταν στη Δευτεροβάθμια εκπαίδευση.  Επιπρόσθετα τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης άρχισαν τότε, ένα αγώνα σπίλωσης και κατακρεούργησης του εκπαιδευτικού λειτουργήματος, αναφέροντας (και γενικεύοντας) μεμονωμένα περιστατικά πειθαρχικών παραπτωμάτων εκπαιδευτικών.

Το νέο πειθαρχικό δίκαιο, που θεσπίστηκε την Άνοιξη του 2013, για τους δημόσιους υπάλληλους θέτει τον κάθε εκπαιδευτικό όμηρο στις διαθέσεις οποιουδήποτε συκοφάντη, θελήσει να τον πιέσει ή να τον εκδικηθεί.

Με το τέλος του σχολικού έτους άρχισε ο βομβαρδισμός. 2.500 εκπαιδευτικοί των ΕΠΑΛ χάσανε τη δουλεία τους μέσα σε ένα απόγευμα με την κατάργηση του 1/3 της Επαγγελματικής Εκπαίδευσης. Χωρίς να επικαλεστεί καμία μελέτη, καμία προοπτική και καμία στόχευση ο Υπουργός παιδείας κατήργησε όλες εκείνες τις ειδικότητες των ΕΠΑΛ που είχαν μεγάλη ζήτηση, και μάλιστα από κορίτσια. Δεν παρέλειψε δε, εκείνο τα μαύρο απόγευμα της ανακοίνωσης, να παρευρεθεί στα εγκαίνια ιδιωτικού φορέα εκπαίδευσης που πουλά ακριβώς αυτές τις ειδικότητες που κατήργησε από το δημόσιο και δωρεάν σχολείο.

Στις αρχές Αυγούστου, ο ίδιος Υπουργός, έδωσε χέρι με χέρι και με τη μορφή non-paper το νέο πρόγραμμα σπουδών Γυμνασίου, στους περιφερειάρχες εκπαίδευσης, και τους ζήτησε να κάνουν υπολογισμούς με βάση αυτό το ανυπόγραφο κείμενο. Στο πρόγραμμα αυτό καταργούσε ουσιαστικά από το Γυμνάσιο, τα καλλιτεχνικά, τη μουσική τις ξένες γλώσσες και την τεχνολογία. Ταυτόχρονα ανακοίνωσε και τις υποχρεωτικές μετατάξεις των εκπαιδευτικών. Πανικόβλητοι οι εκπαιδευτικοί των παραπάνω ειδικοτήτων έσπευσαν  να αιτηθούν μετακίνηση στην πρωτοβάθμια μιας και η εργασιακή ζωή τους στη δευτεροβάθμια έδειχνε να παίρνει τέλος. Και ω! του θαύματος! Ο ίδιος Υπουργός, είκοσι μέρες μετά και στη λήξη της ημερομηνίας των αιτήσεων μετάταξης, στέλνει - υπογεγραμμένο πια - το πρόγραμμα σπουδών του Γυμνασίου που δεν έχει καμία σχέση με εκείνο του non-paper.

Οι αιτήσεις για μετάταξη στην πρωτοβάθμια έγιναν από 5.700 εκπαιδευτικούς. Ικανοποιήθηκαν οι 4.500. Με ποια κριτήρια έγινε η επιλογή; ποια μόρια υπολογίσθηκαν για κάθε ένα εκπαιδευτικό; Ποτέ κανείς δεν έμαθε. Είναι η πρώτη φορά που μια τόσο μαζική διαδικασία έχει τέτοιο πέπλο αδιαφάνειας.

Αμέσως μετά είχαμε την ανακοίνωση του Νέου Λυκείου. Ένα λύκειο που ομοιάζει εκπληκτικά με εκείνο της δεκαετίας του ‘60. Εξετάσεις, εξετάσεις, εξετάσεις και εξετάσεις.

Έφτασε ο Σεπτέμβριος όμως, και το Υπουργείο θα έπρεπε να ρυθμίσει τις εκκρεμότητες των μετεξεταστέων στις ειδικότητες που κατήργησε στα ΕΠΑΛ. Βρήκε λοιπόν κάποιους πρόθυμους επαγγελματίες (όχι εκπαιδευτικούς) χωρίς καμία δημοσιοποίηση πρόσκλησης εκδήλωσης ενδιαφέροντος χωρίς να ακολουθηθεί καμία διαδικασία, και τους έστειλε να κάνουν τις εξετάσεις.

Ε! Για όλα τα παραπάνω, κάθε εκπαιδευτικός σήμερα αισθάνεται ΒΑΘΥΤΑΤΑ ΠΡΟΣΒΕΒΛΗΜΕΝΟΣ. Αν συνυπολογίσουμε το ευρύτερο πλαίσιο στο οποίο ως πολίτης κινείται ο κάθε εκπαιδευτικός και το οποίο περιλαμβάνει αντιδημοκρατικά μέτρα (όπως το κλείσιμο της ΕΡΤ), αντικοινωνικά μέτρα (κλείσιμο νοσοκομείων, μηδενική ασφάλιση) και φοροεισπρακτικά μέτρα (ΦΑΠ, χαράτσι, κλπ) τότε καταλαβαίνει κανείς γιατί ο εκπαιδευτικός είναι εξοργισμένος.

Η απεργία όμως δε γίνετε μόνο για τους παραπάνω λόγους. Οι αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα που εμφάνισε ο Υπουργός το καλοκαίρι δεν στηρίζονται πουθενά. Κανείς που να διαθέτει είτε επιστημονική, είτε κοινωνική, είτε καλλιτεχνική, είτε οποιαδήποτε άλλη αξία δεν έχει υπερασπιστεί τις αλλαγές αυτές. Πόσο άλλο που οι αλλαγές αυτές δείχνουν ξεκάθαρα ότι αυτό το σύστημα εκπαίδευσης θα παράγει σε μεγάλο βαθμό αγόρια και κορίτσια που θα δηλώνουν ως επάγγελμα χειρώνακτες και οικιακά αντίστοιχα.  Και οι γονείς μας δήλωναν αυτά τα επαγγέλματα, αλλά οι εποχές πια έχουν αλλάξει….

Απεργία λοιπόν! Και τι θα κερδίσεις; μου είπε κάποιος. Και πως θα κερδίσεις; πρόσθεσε κάποιος άλλος. Και πόσα θα χάσεις; Ρώτησε με αγωνία κάποιος τρίτος. Αυτά που θα χάσω είναι ψίχουλα μπροστά στα όσα έχω χάσει. Αν κερδίσω, θα κερδίσω με τον κόσμο στο πλευρό μου. Και το μόνο που θα κερδίσω είναι ότι όταν κάποιος αύριο μου πει : «Κι εσύ που ήσουν δάσκαλε, όταν διαλύονταν τα πάντα;»  θα τον κοιτώ στα μάτια και θα του απαντώ : «Στο δρόμο και φώναζα».