07212017Παρ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Σε ένα Φανταστικό Σκακιστικό Κόσμο

«Καταπατώντας τους βασικούς κανόνες…»

Ένας από τους βασικότερους κανόνες που μαθαίνει κάποιος όταν ξεκινάει να ασχολείται με το σκάκι είναι ο εξής: «Στην αρχή της παρτίδας μη μετακινείς  το ίδιο κομμάτι πολλές φορές γιατί χάνεις πολύτιμο χρόνο».

Κατά τη διάρκεια του ανοίγματος πρέπει να αναπτύσσεις γρήγορα όλα σου τα κομμάτια σε καλές θέσεις ώστε να είναι έτοιμα να συνεισφέρουν στη σκακιστική μάχη με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Όταν παραδείγματος χάρη «ζαλίζεις» τη Βασίλισσα μετακινώντας την πολλές φορές αφήνοντας στην αρχική τους θέση τα υπόλοιπα κομμάτια, στερείσαι τη δυναμική και τις πλούσιες δυνατότητες που αυτά μπορούν να σου προσφέρουν.

Στην «εκπαιδευτική σκακιέρα» τη φετινή χρονιά ο κανόνας αυτός έχει καταστρατηγηθεί. Αν και όλοι οι εκπαιδευτικοί θα έπρεπε το ταχύτερο δυνατόν να τοποθετηθούν σε θέσεις από τις οποίες θα μπορούσαν να δώσουν τον καλύτερο τους εαυτό  κατά τη διάρκεια του σχολικού έτους, αναγκάζονται να ακολουθήσουν μια αλλοπρόσαλλη στρατηγική που τους έχει ήδη ζαλίσει και απογοητεύσει. Η παρωδία της διαθεσιμότητας και των μετατάξεων που ζήσαμε ήταν «προάγγελος» αυτών που θα ακολουθούσαν.

Προσωπικά, κατά το χρονικό διάστημα από 1 Σεπτεμβρίου έως 14 Οκτωβρίου «πρόλαβα» να αλλάξω τέσσερα (!) διαφορετικά σχολεία. Ανά δύο εβδομάδες άλλαζε η τοποθέτηση και μεταφερόμουν σε άλλο σχολείο, αφήνοντας τους μαθητές να αναρωτιούνται πόσοι διαφορετικοί καθηγητές θα τους διδάξουν Πανελλαδικώς εξεταζόμενα μαθήματα μέχρι το τέλος του έτους (χαρακτηριστικά στο ΓΕΛ Σούδας αντικατέστησα μια άλλη συνάδελφο, και μετά επανατοποθετήθηκα αλλού). Και δυστυχώς, αντίστοιχα παραδείγματα υπάρχουν πάρα πολλά.

Πέρα όμως από το «ζάλισμα» εκπαιδευτικών και μαθητών υπάρχουν πολλοί άλλοι συνάδελφοι στη Πρωτοβάθμια και στη Δευτεροβάθμια εκπαίδευση οι οποίοι έχουν ζητήσει να μετακινηθούν σε άλλες περιοχές κυρίως για οικογενειακούς και οικονομικούς λόγους. Τα αιτήματά τους δεν έχουν γίνει δεκτά και αρκετοί αναγκάζονται να καταφύγουν σε άδειες άνευ αποδοχών ή αναγκάζονται να μένουν μακριά από τις οικογένειες τους νιώθοντας αγανακτισμένοι και αδικημένοι. Όλοι αυτοί περιμένουν να οριστικοποιηθούν οι υπάρχουσες εκπαιδευτικές ανάγκες, ελπίζοντας να βρεθεί μια λύση έστω και τώρα.

Κοιτάζοντας από ψηλά την εικόνα της σκακιέρας τα πράγματα φαίνονται σοβαρά. Τα «κομμάτια» κινούνται ασύνδετα, άλλα δεν ξέρουν που πρέπει να πάνε και άλλα δεν έχουν ακόμα μπει στη μάχη. Και το χειρότερο, δεν υπάρχει μια ξεκάθαρη στρατηγική που θα αμβλύνει τα προβλήματα της εκπαίδευσης. Έχει χαθεί πολύτιμος χρόνος και η ψυχολογική εξουθένωση βαρύνει όποια προσπάθεια γίνεται από εδώ και πέρα.