05272017Σαβ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Φασκόμηλο με Μέλι

Φύλλο 120 - Δεκέμβριος 2013

Κάποτε ήταν μια γραφική εικόνα .Εγώ την έζησα με τη γιαγιά μου .Ένα μαγκάλι βαμμένο με ασημομπογιά ,η γιαγιά λιγομίλητη να πλέκει και να τα βάζει με τον εαυτό της που πάλι έχασε τα «κουκιά» .

«Μη μιλείς και χάνω το μέτρημα», αυτή την κουβέντα την άκουγα συχνά .Τα χεράκια πάνω από το μαγκάλι και παρεούλα με τη γιαγιά ,αυτό το θυμάμαι και φέρνει στο εκπαιδευτικό μυαλό μου εικόνες νοσταλγικών αναγνωστικών και ανθολογίων. Μετά η γιαγιά έβγαζε έξω το μαγκάλι για να κοιμηθούμε .Η γιαγιά δεν ήταν μορφωμένη ούτε γνώριζε από χημεία όμως κάποιος της είχε μάθει ότι αν κοιμηθεί με αυτό θα δηλητηριαστεί .

Η γιαγιά όμως δεν ήταν πρόσφυγας, ούτε μετανάστης ,δε ζούσε σε υγρό υπόγειο αλλά σε έναν ψηλοτάβανο ξύλινο οντά, ούτε φοιτήτρια που οι γονείς δεν είχαν άλλα χρήματα για να της στείλουν ώστε να έχει θέρμανση, δεν της είχαν κόψει το ρεύμα και καθημερινά μαγείρευε νόστιμο φαγητό . Επίσης είχε καλή σχέση με το κάρβουνο γιατί απ’ότι θυμάμαι σιδέρωνε μ’ένα βαρύ σίδερο γεμάτο κάρβουνα .

Απίστευτες αντιφάσεις . Πως η γραφική εικόνα μετατρέπεται σε εφιάλτη; Πως η κοινωνία της τουιτερικής επικοινωνίας γίνεται μοναξιά ; Πως αφήσαμε να συμβεί ούτε που το καταλάβαμε. Τουιτερικά …

Μοιάζει με την πεποίθηση εφήβων που πιστεύουν ότι για όλα σε αυτή τη χώρα φταίνε οι ξένοι . Με την αλληλεγγύη ορισμένων που τα παιδικά ρουχαλάκια που τους περισσεύουν επιθυμούν να τα δώσουν σε παιδάκια ελλήνων και όχι ξένων . Εδώ όμως αξίζει να δώσω μια ελπιδοφόρα εικόνα από εξόρμηση μιας ομάδας αλληλεγγύης στην οποία ανήκω

.Ένας κύριος παίρνει το ενημερωτικό φυλλάδιο και λίγο μετά επιστρέφει . «Δε μιλάτε όμως και για τους έλληνες από τη Βόρεια ΄Ηπειρο», λέει και κάνει να φύγει  .Για καλή …κακή του τύχη τρεις εθελοντές από την ομάδα απάντησαν «εμείς είμαστε από τη Βόρεια ¨Ηπειρο». Δεν έφτανε το μυαλό του ίσως ότι δίπλα στους Έλληνες που ήταν μαζί μας και είχαν ανάγκη ήταν και οι άλλοι Έλληνες καθώς η οικονομική κρίση δε γνωρίζει καταγωγή και τέτοιου είδους λεπτομέρειες .

 

Έχει πάρει διαστάσεις ανθρωπιστικής κρίσης .Πόση καρδιά αλήθεια έχει η ελληνική κοινωνία όταν πιστεύει ότι αξίζουν την αλληλεγγύη μας μόνο οι ‘Ελληνες;

Αυτό κι αν είναι πραγματική φτώχεια. Και πόσο εγωίστρια και πόση άγνοια έχει αν πιστεύει ότι στον αγώνα της αλληλεγγύης έχουν μπει μόνο Έλληνες; Λησμονούν πως σήμερα υποφέρουν Άνθρωποι και τη λύση θα τη δώσουν μόνο οι Άνθρωποι εφόσον σηκωθούν λίγο ψηλότερα …από τη μικρότητα του μικρόκοσμού τους .