05262017Παρ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Η Συνέντευξη του Μήνα

Η χώρα των θαυμάτων είναι η τέχνη, η μουσική, το τραγούδι Γιάννης Ψαρουδάκης , μουσικός

1-w
10357944 10154090357700117 1580427427 n
oktava-2014

"... Για μένα η κρίση άρχισε πολύ πριν την οικονομική, και ήταν μια κρίση κυρίως παιδείας και πολιτισμού. Από τον καιρό που η ιδιωτική τηλεόραση εισέβαλε στη ζωή μας και άρχισε να αλλοιώνει τις συνειδήσεις. Τότε που ενοχοποιήθηκε η λέξη κουλτούρα, τότε που οι μανάδες άρχισαν να ονειρεύονται για τις κόρες τους καριέρες μοντέλων..."

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                         Γιάννης Ψαρουδάκης , μουσικός

Συνέντευξη Ματθαίος Φραντζεσκάκης

 

Αρκετά χρόνια μετά την τελευταία σας δισκογραφική δουλειά επανέρχεστε. Πως αποφασίζει ένα συγκρότημα να δισκογραφήσει σήμερα ;

 

Σήμερα που η δισκογραφία με την μορφή που την ξέραμε έχει πια τελειώσει, το κίνητρο για να εκδώσει κάποιος τα τραγούδια του είναι μόνο η επικοινωνία. Αυτή η συγκίνηση που πολλαπλασιάζετε όταν μοιράζεσαι κάτι δικό σου, όταν νιώσεις πως κάτι που σε αφορά και σε πνίγει, μπορεί να γίνει ένας σύντομος δρόμος για να «μιλήσεις» με άλλους, είτε φίλους είτε άγνωστους. Όσο περισσότεροι επικοινωνήσουν μαζί σου μ΄ αυτόν τον τρόπο, τόσο μεγαλύτερη είναι η και η συγκίνηση.

 

Ποια η διαδρομή για να βρεθείτε «στη χώρα των θαυμάτων»;

 

Θα έλεγα πολύχρονη, μιας και όλα σχεδόν τα τραγούδια είναι έτοιμα καιρό τώρα, γραμμένα στα «χρόνια της αθωότητας», τότε που τα καθημερινά προβλήματα επιβίωσης μας επέτρεπαν να ασχοληθούμε με κείνα τα προαιώνια που απασχολούν κάθε άνθρωπο και κάθε δημιουργό: τη μοναξιά, τον έρωτα, την αίσθηση της απώλειας, την υπαρξιακή αγωνία. Στο μικρό στιγμιότυπο-θαύμα που λέγεται τραγούδι, το θέμα πάντα είναι να μπορέσεις να τα εκφράσεις με ένα καινούριο δικό σου τρόπο, είτε μουσικά είτε στιχουργικά.

 

Θέλεις λίγο να μας δώσεις το στίγμα της δουλειάς;

 

Νομίζω ότι το πιο δύσκολο είναι να προσπαθήσει κάποιος να δώσει μια ταυτότητα, ένα τίτλο, στο που ανήκουν μορφολογικά τα τραγούδια που γράφει. Αν το κάνει, κάτι θα παραλείψει και κάπου αλλού θα είναι υπερβολικός. Ας πούμε λοιπόν μόνο πως είναι μια εξομολόγηση, που περιέχει όλες τις αλήθειες, τα μυστικά και τις αδεξιότητες μιας απ ευθείας με την καρδιά συνομιλίας.

 

Ποια τελικά είναι η χώρα των θαυμάτων;

 

Η χώρα των θαυμάτων είναι η τέχνη, η μουσική, το τραγούδι. Είναι αυτές οι ανθρώπινες επινοήσεις που μας θυμίζουν πως η ζωή είναι ωραία και αξίζει να τη ζει κανείς ακόμα κι όταν τον συνθλίβει η καθημερινότητα. Όπως είχε πει κι ο Νίτσε «η ζωή χωρίς μουσική θα ήταν λάθος», και εγώ φορές-φορές αισθάνομαι πολύ τυχερός που τη συνάντησα και ασχολήθηκα μαζί της. Από την άλλη, η χώρα των θαυμάτων θα μπορούσε να είναι η σύγχρονη Ελλάδα, αλλά γι΄ αυτό φαντάζομαι θα μιλήσουμε αργότερα.

 

Ζούμε σ΄ ένα τοπίο έντονης κοινωνικής και πολιτικής κινητικότητας, πως επιδρά αυτό σ΄ ένα δημιουργό;

 

Πάντα οι έντονες πολιτικές ανακατατάξεις τροφοδοτούσαν τη δημιουργία, μιας και η τέχνη δεν είναι παρά μια αντανάκλαση της καθημερινότητας έτσι όπως την προσλαμβάνει ο δημιουργός . Παρ΄όλο όμως που σήμερα οι καταστάσεις που ζούμε είναι οριακές, δεν έχουν την «ηρωική» υφή άλλων παλαιότερων. Ο εχθρός είναι καλά μεταμφιεσμένος και έννοιες όπως ελευθερία, δημοκρατία, βία, καταπίεση έχουν υποστεί ολοκληρωτική αλλοίωση. Ξαφνικά βαπτίζεσαι «λαϊκιστής» όταν ζητάς το αυτονόητο, ξαφνικά η επιβίωση σου εξαρτάται από κάποιους παράξενους όρους και λέξεις που ποτέ δεν θα μπορέσεις να καταλάβεις γι΄αυτό καλύτερα να σωπαίνεις, να μην ενεργείς, να μη διεκδικείς. Αν έχει κάποιο νόημα η φράση «καθήκον του δημιουργού», είναι ακριβώς να αναδείξει κάποια στιγμή ότι το παιχνίδι είναι σικέ και η τράπουλα σημαδεμένη.

 

Πως θα περιέγραφες την Ελλάδα σήμερα ;

 

Δεν θα μπορούσα να βρω κάτι περιεκτικότερο από τη φράση του Λέοναρντ Κοέν: εκεί που "οι πλούσιοι έχουν βάλει τα κανάλια τους στις κρεβατοκάμαρες των φτωχών". Ένας λαός μπερδεμένος, ζαλισμένος, πνιγμένος στη φτήνια του lifestyle και της μη σκέψης, ψάχνει να βρει από πού του έρχονται οι κατραπακιές, μα δε μπορεί γιατί δεν έμαθε να το κάνει. Εξ άλλου τα κανάλια, του έχουν έτοιμες τις απαντήσεις: «Εμείς ή το χάος», «Ευημερείς αλλά δεν το καταλαβαίνεις», «Όλοι τους είναι ίδιοι», «μη συμμετέχεις, μην αγωνίζεσαι, δεν έχει νόημα», «είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι». Η κουλτούρα, μια λέξη ενοχοποιημένη (!) τα προηγούμενα χρόνια παίρνει την εκδίκηση της: Σήμερα πρέπει να σκεφτείς, να αναζητήσεις τη γνώση, να μάθεις με ποιο τρόπο πρέπει να αντιδράσεις, αλλιώς είσαι χαμένος.

 

Τελικά «μαζί τα φάγαμε»;

 

Αυτή η φράση είναι ό,τι πιο άθλιο έχει ειπωθεί σ΄αυτό τον τόπο τα τελευταία χρόνια. Από αυτήν προκύπτει η εξ ίσου άθλια «τελικά όλοι μας φταίμε» και αυτό που με απογοητεύει είναι ότι βλέπω να το υιοθετούν και να το περιφέρουν στις παρέες τους και στο διαδίκτυο, διάφοροι ανόητοι με το στόμφο της γενναίας αυτοκριτικής, κάνοντας τους Πρετεντέρηδες να τρίβουν με ικανοποίηση τα χέρια τους. Ας πω κατ΄αρχή το αυτονόητο, ας το φωνάξω μάλλον: Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ DNA, ΑΛΛΑ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΠΑΝΤΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΝ ΒΓΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗ, ΣΤΗ ΖΩΗ. Τις συνθήκες αυτές τις διαμόρφωσαν οι επί σαράντα χρόνια κυβερνήτες μας, φροντίζοντας παράλληλα με πρωτοφανείς εκβιασμούς να υφαρπάζουν την ψήφο μας. Από το «Καραμανλής ή τάνκς» του ΄74 μέχρι το «εμείς ή επιστροφή στις σπηλιές» του 2012. Η οργή περισσεύει, όμως ειλικρινά θέλω να παρακαλέσω όσους υιοθετούν αυτή τη λογική, να σκεφτούν γιατί οι Έλληνες, αυτός ο «καταραμένος λαός», διαπρέπουν μόλις διαβούν τα σύνορα της χώρας, να θυμηθούν πως όταν τους πονάει το χέρι δεν το καταριούνται, αλλά ψάχνουν να βρουν τα πραγματικά αίτια του πόνου. Σήμερα οι πρωταίτιοι της καταστροφής, μας κουνούν το δάκτυλο επικριτικά, κατηγορώντας την κοινωνική μας συμπεριφορά, με μια αόριστη κοινωνική ηθικολογία στην προσπάθεια τους να διώξουν από πάνω τους τις ευθύνες. Όμως τα συντεταγμένα κράτη δεν βασίστηκαν ποτέ στην ευσυνειδησία και τον πατριωτισμό των πολιτών τους. Φρόντισαν απλά να υπάρχει δικαιοσύνη και νόμοι που εφαρμόζονται.

 

Τι σημαίνει για σένα κρίση;

 

Για μένα η κρίση άρχισε πολύ πριν την οικονομική, και ήταν μια κρίση κυρίως παιδείας και πολιτισμού. Από τον καιρό που η ιδιωτική τηλεόραση εισέβαλε στη ζωή μας και άρχισε να αλλοιώνει τις συνειδήσεις. Τότε που, όπως ανέφερα και προηγούμενα, ενοχοποιήθηκε η λέξη κουλτούρα, τότε που οι μανάδες άρχισαν να ονειρεύονται για τις κόρες τους καριέρες μοντέλων ή ξανθιών τηλεγλαστρών. Τότε που οι Έλληνες άρχισαν να συνωστίζονται στα σκυλάδικα και αναδείκνυαν το Ρουβά εθνικό τραγουδιστή και τον Φοίβο εθνικό συνθέτη. Τότε που ο πλουτισμός με κάθε τίμημα, έγινε σκοπός ζωής. Οι πολυεθνικές ξέρουν πολύ καλά το παιχνίδι και με όργανο τα παντοδύναμα κανάλια, έφτιαξαν πρώτα ένα λαό πρόθυμο να καταναλώσει τα προϊόντα τους, και μετά ανθρώπους μουδιασμένους, καρφωμένους στον καναπέ τους, ανήμπορους να αντιδράσουν στην εξαθλίωση της ζωής τους.

 

Ποια στοιχεία πιστεύεις ότι θα έκαναν την χώρα να κινηθεί προς την κατεύθυνση της διεξόδου από την κρίση;

 

Πιστεύω πως στη χώρα υπάρχουν ακόμα αρκετά αξιόλογα άτομα, γνώστες και ειδικοί, που με πολύ μεγαλύτερη ικανότητα απ΄ότι εγώ, μπορούν να βρουν τη διέξοδο από το τούνελ. Εγώ μιλώντας από τη σκοπιά ενός υπηρέτη της τέχνης, μπορώ μόνο να υποστηρίξω με σιγουριά ότι, η οποιαδήποτε διέξοδος αυτή, δεν μπορεί να έρθει ερήμην του πολιτισμού και της παιδείας. Για το δικαιότερο μοίρασμα της πίτας, χρειάζεσαι ένα λαό συνειδητοποιημένο, με γνώση της ταυτότητας του, με επίγνωση ότι είναι εκείνος που έχει την πραγματική δύναμη, ένα λαό που θα είναι έτοιμος ανά πάσα στιγμή να κατεβεί στους δρόμους για να διεκδικήσει το δικαίωμα στη ζωή. Αυτός ο λαός, δεν μπορεί παρά να αντιστέκεται στο κιτς των μεσημεριανάδικων, στους σταθμούς των τραίνων και στα ασανσέρ των ξενοδοχείων δεν μπορεί παρά να ακούει Μότσαρτ ή Χατζιδάκι, δεν μπορεί παρά να σέβεται το φυσικό περιβάλλον γύρω του, δεν μπορεί παρά να έχει εκπαιδευτεί στο ότι, το να συμβιώνεις αρμονικά με το σύνολο απαιτεί πρώτα απ΄όλα παιδεία, γνώση, πολιτισμό. .

 

Σε ποιο βαθμό και με ποιο τρόπο πιστεύεις ότι μπορεί να αποτελέσει εργαλείο ανάτασης η συλλογικότητα, η συνέργεια στην αντιμετώπιση των πραγμάτων;

 

Το ότι όλοι μαζί, όλοι οι καταραμένοι αυτού του κόσμου μπορούμε να τα καταφέρουμε καλύτερα αν είμαστε ενωμένοι, είναι νομίζω προφανές. Αρκεί να μην πέφτουμε στην παγίδα ενός συστήματος που ενοχοποιεί συνεχώς κάστες πολιτών, που φέρνει με ύπουλο τρόπο τη μια μερίδα απέναντι στην άλλη: Πότε φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι, πότε οι γιατροί, πότε οι ταξιτζήδες, πότε οι αγρότες, πότε ο κουλουρτζής της γωνίας που δεν δίνει αποδείξεις για τα κουλούρια του. Να καταλάβουμε ότι όλοι εμείς που χρόνια τώρα είμαστε έξω από τα παιχνίδια της εξουσίας και νιώθαμε σαν ξένοι στη χώρα μας, έχουμε την ίδια αγωνία: να ζήσουμε επί τέλους σ΄ένα τόπο όπου θα υπάρχει Δικαιοσύνη. Νομίζω πως τότε όλες οι υπόλοιπες διαφορές μας θα τεθούν σε άλλη βάση και θα μπορούν να επιλυθούν πολύ πιο εύκολα.

 

Ποιο θεωρείς ως το σημαντικότερο πρόβλημα της χώρας ;

 

Δεν περιμένετε βέβαια από μένα να μιλήσω για το «χρέος», που ξαφνικά φορτωθήκαμε χωρίς να το καταλάβουμε, μαζί με την άθλια υπονόηση ότι εμείς, οι απλοί πολίτες, το δημιουργήσαμε επειδή κατά κάποιο μαγικό και ανεξήγητο τρόπο βρεθήκαμε σ΄ένα τόπο (μην είναι κάμποι ή τα βουνά;),που παράγει μεταφυσικά διαφθορά και εμείς απλώς είμαστε άτυχοι που γεννηθήκαμε σ΄αυτή τη γωνιά του πλανήτη. Έχω την άποψη μου, όπως όλοι μας εξ άλλου, αλλά νομίζω πως, δημόσια τουλάχιστον, είναι προτιμότερο να επιχειρηματολογούν οι ειδικοί , οι επαγγελματίες του είδους, και σε μας μένει να κρίνουμε για το ποιός έχει δίκιο και ποιος άδικο. Τέτοιες τίμιες και υπεύθυνες φωνές υπάρχουν κατά τη γνώμη μου αρκετές γύρω μας, αρκεί να μπορέσουμε να τις διακρίνουμε μέσα σ΄ένα σύστημα που συνεχώς παράγει θολούρα και παραπληροφόρηση καθώς ψυχορραγεί.

 

Τι σε στεναχωρεί περισσότερο στην Ελλάδα του 2014;

 

Δεν είναι ένα, είναι πολλά αυτά που με πικραίνουν και με απογοητεύουν καθώς κοιτάζω γύρω μου. Οι συμπολίτες μου που αναμασούν και «ευαγγελίζονται» τις επιταγές και τις κατευθύνσεις της τηλεόρασης. Τα νέα παιδιά που έχουν πρότυπα αυτούς που κάνουν σούζες στους δρόμους και τελευταία κάτι τύπους με μαύρα που κυκλοφορούν με ρόπαλα και ναζιστικά συνθήματα. Οι οπαδοί των ομάδων που βγαίνουν στους δρόμους μόνο όταν είναι να πλακωθούν μεταξύ τους, λες κι έχουν βρει τι φταίει για τη μιζέρια της ζωής τους. Εκείνοι που ξέρουν απ΄έξω όλα τα τραγούδια των Πανοκιάμων, αλλά κανένα του Μίκη Θεοδωράκη ή του Διονύση Σαββόπουλου. Οι αντάρτες του διαδικτύου που εξαντλούν την επαναστατικότητα τους στο fb και στα άλλα μέσα μαζικής δικτύωσης, και εκτονώνονται στους καναπέδες. Και πάνω απ΄όλα, εκείνοι που μας έφεραν ως εδώ, που εξακολουθούν ατσαλάκωτοι να έχουν ακόμα βήμα, και ανερυθρίαστα ισχυρίζονται ακόμα πως είναι εκείνοι που θα μας σώσουν. Όμως, μη νομίσεις πως δεν υπάρχει ελπίδα..

 

Τι σε κάνει να ελπίζεις;

 

Ότι υπάρχει τελικά εκείνη η «άλλη Ελλάδα», που όλοι υποπτευόμαστε και αναφέραμε στις συζητήσεις μας, που όλο μας ξέφευγε και δεν παρουσιαζόταν, που για χρόνια ήταν πειθήνιο όργανο των παπαγάλων της εξουσίας, που σιγά –σιγά ξυπνάει και διεκδικεί τον ζωτικό της χώρο. Ας μη ξεγελιόμαστε και μεμψιμοιρούμε: παρ΄ όλη τη γύρω μας ακόμα θολούρα, γεγονός είναι ότι η εξαθλίωση έχει τα όρια της, και κάποια στιγμή θα γίνει χείμαρρος που θα παρασύρει όλους εκείνους που μας έφεραν ως εδώ. Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.

 

Η δισκογραφική σας δουλειά ήρθε την χρονιά του κλεισίματος της μουσικής σας σκηνής. Το κεφάλαιο αυτό έκλεισε; Τι πρέπει να περιμένουμε;

 

Ό,τι βλέπατε κάθε βράδυ στη σκηνή της Οκτάβας. Κάποιους ανθρώπους με την αγάπη και το μεράκι του ερασιτέχνη, και με την υπευθυνότητα του αυστηρού επαγγελματία, να ασχολούνται με αυτό που αγαπούν πιο πολύ, είτε πάνω σε μια άλλη,πιο «νόμιμη», σκηνή, είτε δημιουργώντας, γράφοντας μουσική και τραγούδια, και κοινοποιώντας τα μέσω της δισκογραφίας. Η Οκτάβα σαν σχήμα υπάρχει και θα συνεχίσει να υπάρχει, όσο της δίνουν αυτή τη δυνατότητα η αγάπη και η ανταπόκριση του κόσμου. Σύντομα ελπίζω να ξανανταμώσουμε μ΄όλους εκείνους που τραγουδήσαμε μαζί τα τραγούδια της καρδιάς μας, σ΄ένα τοπίο πιο καθαρό, σ΄ένα πάλκο πιο φωτεινό, να βρούμε τη δική μας "έξοδο κινδύνου" και να γίνουμε πάλι ένα μαζί τους. Αυτό μάθαμε να κάνουμε καλύτερα στη ζωή μας, αυτό θα εξακολουθήσουμε να κάνουμε όσο αντέχουμε κι όσο μας «αντέχει το σκοινί».

 

Με ποιο τραγούδι από την νέα δουλειά σας θα ήθελες να κλείσεις αυτή την κουβέντα;

 

Θα δανειστώ ένα κομμάτι από το μοναδικό τραγούδι που γράφτηκε τα χρόνια της «κρίσης», και που ολόκληρο, είναι ένα οδοιπορικό στη σύγχρονη Ελλάδα:

Που να βρω ένα παραμύθι, να μιλάει για τα παιδιά που γυρνούν τώρα στους δρόμους με σπασμένα τα φτερά

Μ΄ένα χάδι τα σκεπάζουν της οθόνης ο φωνές κι ο παλιάτσος που σου λέει εσύ ότι φταις

Κι έτσι μένεις παγωμένος και κοιτάς από μακριά μα ό,τι αλλάζει, μη ξεχάσεις, απ΄τον κόπο σου περνά.

Θα στο πω, από του νότου τ΄ακρογιάλι το ζεστό μέχρι του βορρά το χώμα το λευκό, μια ανάσα ειναι κόσμος, μια καρδιά παντού χτυπά κι όλα γύρω είναι πατρίδα, κι όλα πάλι ξενιτιά.

 

 

 

 

Οκτάβα

Στη χώρα των θαυμάτων

 

Με τη συμμετοχή του Βασίλη Σκουλά & της Γεωργίας Νταγάκη, το συγκρότημα Οκτάβα από τα Χανιά παρουσιάζει τη νέα του… δισκογραφική δουλειά που κυκλοφορεί από την Protasis με τίτλο Στη χώρα των θαυμάτων.

Ο δίσκος περιλαμβάνει δώδεκα καινούρια τραγούδια που μετουσιώνουν τον αέρα της Κρήτης σε ήχους σύγχρονους, οικείους και τρυφερούς. Στο ηχητικό μπορείτε να ακούσετε το «Δεντρί» με τη φωνή του Βασίλη Σκουλά, σε στίχους & μουσική Γιάννη Ψαρουδάκη.

Πρόκειται για το τέταρτο κατά σειρά άλμπουμ του συγκροτήματος, καθώς έχουν προηγηθεί οι δουλειές Στου Τοπανά τα χρώματα το 1998 από τη Lyra, το Προσκήνιο με συμμετοχή της Ελένη Βιτάλη από τις κοινές εμφανίσεις τους στην Αθήνα το 2001 από τη Warner Music και το Στο άγγιγμα μιας χορδής με τη συμμετοχή του Δημήτρη Μητροπάνου και της Ερωφίλης το 2003 από την Eros Music.

Από την τελευταία της δισκογραφική δουλειά μέχρι σήμερα, η Οκτάβα έχει κάνει επίσης τη μουσική για την τελετή έναρξης των Πανευρωπαϊκών αγώνων νέων Νήσων που έγιναν στο Ηράκλειο το 2005, τη μουσική για δυο ταινίες του Θοδωρή Παπαδουλάκη και για τις ταινίες Η αρκούδα της Βίκυς Βελλοπούλου και Το χωριό του Στέλιου Πολυχρονάκη.

Tracklist:

Μην ακούς τον παλιάτσο - Γιάννης Ψαρουδάκης
Του χωρισμού - Μάκης Καραδέλογλου
Το δεντρί – Βασίλης Σκουλάς
Η πέτρα – Γιώργης Αναστασάκης
Θα σου πω ένα παραμύθι - Γεωργία Νταγάκη
Απολογισμός - Μάκης Καραδέλογλου
Δεν έμαθα να περπατώ - Γιάννης Ψαρουδάκης
Εξομολόγηση – Γιάννης Κατσικανδαράκης
Όταν με δεις - Μάκης Καραδέλογλου
Δεν αλλάζει εδώ κανείς - Γιάννης Ψαρουδάκης
Ερωτικός διάλογος – Γιώργης Αναστασάκης, Εύη Παπαδοπούλου
Επιστροφή (Ορχηστρικό)