05272017Σαβ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Αιρετικές Ιστορίες

H Στρογγυλή Θεά…

Ο μέγας Τομ Χάνκς - ως Τσακ Νόλαντ - έχει ρυθμίσει την καθημερινότητά του με την ακρίβεια ωρολογιακού μηχανισμού, ως τη στιγμή, που βρίσκεται ναυαγός σ' ένα έρημο νησί. Εκεί, για να επιβιώσει, είναι αναγκασμένος να αποκτήσει τις ικανότητες ενός σύγχρονου Ροβινσώνα.

Στην προσπάθειά του αυτή, ανάμεσα στα συντρίμμια του αεροπλάνου του, θα βρει μια μπάλα του βόλεϊ, θα της ζωγραφίσει μάτια και στόμα, θα την ονομάσει «Κύριο Wilson» και σ’ αυτήν θα εξομολογηθεί όλα του τα μυστικά, ακόμη και τη διάθεσή του να αυτοκτονήσει, ως τη μέρα που ο «Ναυαγός» θα διασωθεί και θα επιστρέψει(;) σπίτι του. Ειρωνική λεπτομέρεια, στο έργο του Ρόμπερτ Ζεμέκις:

Η γυναίκα του Τομ έχει πλέον παντρευτεί με τον οδοντογιατρό της, ο οποίος λέγεται Δόκτωρ Spalding. Πληροφοριακά, η Wilson είναι η κορυφαία εταιρεία παραγωγής μπαλών βόλεϊ, ενώ η Spalding είναι η αντίστοιχη κορυφαία παγκοσμίως εταιρεία παραγωγής μπαλών μπάσκετ και φυσικά η επίσημη μπάλα του NBA.

 

Στο ίδιο μήκος κύματος, ένας μικρός Σομαλός θα ζητήσει μια μπάλα ποδοσφαίρου από την Αλεξάνδρα Μητσοτάκη σε μια από τις αποστολές της Action Aid, αντί για μια δεξαμενή νερού που  πιθανότατα θα εξασφαλίσει τη ζωή στα μέλη της κοινότητάς του, οι αδελφοί Τουρέ δεν θα πάνε στην πατρίδα τους να θάψουν τον 28χρονο αδελφό τους - που πέθανε ξαφνικά- για να παίξουν με την Ελλάδα κι απαράλλαχτα θα δούμε χιλιάδες άλλα παραδείγματα σ’ όλο τον κόσμο, από τη Λαπωνία ως την Παταγονία. Τέτοιες, παρόμοιες ή διαφορετικές, λογικές, ερωτικές, παρορμητικές ή τόσο υπερβολικές ιστορίες έζησαν, ζουν και θα ζήσουν εκατομμύρια μικροί και μεγάλοι φίλοι, οπαδοί ή εραστές αυτής της στρογγυλής «κυρίας», της μπάλας.

 

Ειδικά για τους Τουρέ δεν ξέρω τι θέλω, ακόμα κι εγώ, ένας Έλληνας. Προφανώς, θέλω να δω την Εθνική μας να προκρίνεται στους 16 του Παγκοσμίου Κυπέλλου, η οποία τις ώρες που γράφεται αυτό το άρθρο ετοιμάζεται για τον καθοριστικό αγώνα με την Ακτή Ελεφαντοστού. Αλλά η σκηνή που ο ένας αδελφός θα σκοράρει και θα γονατίζει με το ένα χέρι στην καρδιά και το άλλο χέρι να «κοιτάει» μαζί με το δακρυσμένο του πρόσωπο ψηλά τον ουρανό και τον αδελφό του, δεν μπορεί να αφήσει κανέναν ασυγκίνητο. Αυτή είν’ η μαγεία αυτής της μπαμπέσας κυράς, που όχι σπάνια περιστρέφεται γύρω κι έχει σχέση με τα πιο σημαντικά, τα πιο χαρούμενα ή τα πιο θλιβερά γεγονότα της ζωής μας.

 

Ένας παλιός αλλά σπουδαίος γνώριμός μας, ο Ίβιτσα Όσιμ, την χαρακτήρισε αβίαστα ως πόρνη, τη στιγμή που προπονούσε τον Παναθηναϊκό, μη γνωρίζοντας τί κάνει η οικογένειά του στη Βοσνία σε κείνο το απίστευτο μακελειό και φυσικά την ώρα που η εν λόγω πόρνη, αδιαφορώντας για το ότι ο ίδιος την υπηρετούσε, τον τιμωρούσε με έναν γλυκό πόνο, στα όρια της ηδονής. Το ίδιο έχει κάνει σε όλους μας, γνωστούς και αγνώστους, μικρούς και μεγάλους. Μας έχει ανεβάσει στα ουράνια ακούγοντας ένα απλό πρόσταγμα του στυλ «βάλτο αγόρι μου, βάλτο αγόρι μου…» και μας έχει στείλει εκεί που δεν πιστεύουμε ότι υπάρχει πιο κάτω, υποχρεώνοντάς μας να ακούσουμε ότι «και η Γιουβέντους, ετοιμάζεται για μια από τις γνωστές της αποδράσεις, από το Στάδιο Καραϊσκάκη αυτή τη φορά…». Θα σηκώσει ένα έθνος – ενδεχομένως και τον πρωθυπουργό του - στο πόδι σε ένα κόρνερ και μια κεφαλιά Αγγέλων, θα μας κάνει να κλάψουμε σε μια απονομή και θα μας ξεσηκώσει, να πάμε στο αεροδρόμιο μέρα μεσημέρι για να βρίσουμε, επειδή κάποιος μας στέρησε το όνειρό μας.

 

Μας έκανε να αγαπήσουμε τους πιο άμυαλους, αντιπαθείς και μερικές φορές αποκρουστικούς χειριστές της, λες κι έχει βάλει σκοπό της να αποδείξει ότι «οι φίλοι μου θα είναι και δικοί σας φίλοι…». Το στρογγυλό σχήμα της, της δίνει τη δυνατότητα να ικανοποιεί, να ενθουσιάζει, να απογοητεύει, να ανεβάζει στα ουράνια ακόμα και να παρηγορεί ή να χρυσώνει το χάπι πουλώντας πραγματικά συναισθήματα για όλα τα βαλάντια. Κερδίζεις χωρίς να το αξίζεις αλλά έτσι είναι πιο γλυκό, χάνεις αλλά έχεις κάνει καλή εμφάνιση, θριαμβεύεις γιατί απλά αυτή είναι η αυτοκρατορία σου, χάνεις αλλά η επόμενη χρονιά θα είναι δική σου, κερδίζεις γιατί και οι φτωχοί έχουν δικαιώματα σ’ αυτήν την «πόρνη» και χάνεις για τον ίδιο λόγο, αλλά ποτέ δε μπορείς να το δεις έτσι. Είναι από τις λίγες φορές που θα διαφωνήσω με τον Τζίμη τον Πανούση, το έθνος δεν προσκυνάει σώβρακα και φανέλες, προσκυνάει τη μπάλα, αυτήν την εμβληματική μορφή που μπορεί να μας αποπροσανατολίσει ακόμα κι απ’ αυτό το πιο αποπροσανατολιστικό συναίσθημα, τον ίδιο τον έρωτα.

 

Και τώρα που η κυρία έχει την τιμητική της, την ώρα που οι υπερφίαλοι Εγγλέζοι και οι αριβίστες Ισπανοί θα γυρίσουν νωρίς σπίτι τους, της ίδια στιγμή που η ανυπόληπτοι Γκανέζοι θα διεκδικούν το δικαίωμα στο θαύμα απέναντι στους κατακτητές Γερμανούς, την ώρα που οι Κοσταρικανοί ή οι Πέρσες θα απαιτήσουν όσα τους οφείλει το παγκόσμιο λόμπυ και οι Γάλλοι θα επιδιώξουν μια νέα αρχή, τώρα που, όπως πάντα, οι Λατίνοι και οι Μεσόγειοι θα αποδείξουν ότι είναι οι θιασώτες του καλύτερου και του χειρότερου και η Ελλάδα θα προσπαθήσει, για μια ακόμα φορά, για κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που δικαιούται, βάσει του μεγέθους της, την ώρα που ακόμα και η έρμη, η διοργανώτρια Βραζιλία προσπαθεί να κρύψει την τόσο εμφανή κακομοιριά της, αλλά και τις εκατόμβες των νεκρών που έχουν δημιουργηθεί για χάρη αυτής της στρογγυλής θεάς, ας καθίσουμε εκεί που είμαστε άλλωστε και ας την απολαύσουμε να «παίζει» ελάχιστα με τη λογική και κυρίως με το συναίσθημά μας. Ας με συγχωρήσει η υψηλή διανόηση, αλλά σε μια εποχή που ο «άρτος» μας έχει λείψει, επιβάλλεται να περισσέψει το «θέαμα» και επιτρέψτε μου, αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος. Εξάλλου, ποτέ δεν θα σταματήσουν οι γάμοι να γίνονται στα γήπεδα του κόσμου.

 

 

                                                                                                     Κυριάκος Γ. Κώτσογλου

                                                                                   Μηχανικός Παραγωγής & Διοίκησης MSc