05272017Σαβ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Φασκόμηλο με Μέλι

Φύλλο 123

18 και 25 Μαΐου 2014. Ημέρες εκλογών. Ημέρες γιορτής του λαού .Ημέρες που ο λαός αποφασίζει για τη διαχείριση του παρόντος αλλά και του μέλλοντός του. Αποφασίζει για το ποιος άρα και με ποιους τρόπους θα βελτιώσει την καθεμέρα του.

Θα έλεγε κανείς πως πρόκειται για γιορτή της δημοκρατίας .Θα φανταζόταν επίσης ότι οι δρόμοι θα έσφιζαν από ζωή ,κουβέντες και χαμόγελα ελπίδας. Ούσα εκλογική αντιπρόσωπος ξύπνησα νωρίς ,φόρεσα τα καλά μου και στις 7 π.μ παρουσιάστηκα στο εκλογικό τμήμα .

Ησυχία…Ο δικαστικός και οι γραμματείς ,νέοι άνθρωποι, ήταν στη θέση τους όμως κανείς άλλος από την εφορευτική επιτροπή . Το χαμόγελό και η καλή μου διάθεση προκαλούσε ανησυχία ,να το πω!! Περιέργεια να το πω!! Λίγο αργότερα ήρθαν και άλλοι εκλογικοί αντιπρόσωποι.

Στη γιορτή της δημοκρατίας και τις δύο Κυριακές,η εφορευτική επιτροπή είχε «σοβαρούς λόγους» να μην μπορεί να παραστεί… Ειδικά τη δεύτερη Κυριακή το φιλότιμο του εθελοντή σιχτίρισε… Δεν ήταν όμως η μοναξιά που ένιωθα ήταν και η κατήφεια που κουβαλούσαν οι ψηφοφόροι. Λες και τους πήγαιναν για κρεμάλα. Οι περισσότεροι κουβαλούσαν έναν ανεξήγητο εκνευρισμό και μια κακή διάθεση.

Την πρώτη Κυριακή βαρέθηκα να βλέπω κακοδιάθετους μεσήλικες  και γέρους ανθρώπους που δεν μπορούσαν να κλείσουν τον φάκελο με την ταινία και… σάλιωναν ασυστόλως, ενώ τη δεύτερη δεν έλειψαν και εκείνοι που έψαχναν εναγωνίως  το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ…και διαμαρτύρονταν επειδή δεν τους δόθηκε.

Η κατάσταση δεν προκαλούσε πλήξη αλλά κάποια στιγμή και ανησυχία .Κάτι δε μου άρεσε, όμως σε πρώτη φάση δεν μπορούσα να το εξηγήσω. Βρήκα την απάντηση τη δεύτερη Κυριακή το απόγευμα όταν άρχισαν να έρχονται νέοι με σχισμένα τζιν και σκουλαρίκια για να ψηφίσουν.

Αυτό ήταν λοιπόν. Συνειδητοποίησα πως γίναμε χώρα γερόντων και αυτό προδίκαζε σε μεγάλο βαθμό και τα αποτελέσματα των εκλογικών αναμετρήσεων .Που ήταν λοιπόν οι νέοι; Στον καναπέ τους; Στις παραλίες; Ή έξω από τα σύνορα της χώρας ;

Ό,τι από τα τρία κι αν συνέβαινε είναι πολιτικά και εθνικά ανησυχητικό και το αντιπαραβάλλω με την αποχαιρετιστήρια γιορτή της έκτης τάξης στο σχολείο της κόρης μου ,όπου ήταν και το εν λόγω εκλογικό κέντρο .

Τα δωδεκάχρονα παιδιά έγραψαν τα όνειρά τους σε χαρτάκια ,τα έβαλαν σε πολύχρωμα μπαλόνια και τα άφησαν να φύγουν στον αττικό ουρανό.

Σκηνή που θα έκανε και τον πιο σκληρόκαρδο να δακρύσει όχι μόνο για την ευαισθησία της σκέψης που το σχεδίασε -που δεν ήταν άλλου από εκείνης του περιφρονημένου από τη μνημονιακή Ελλάδα αλλά και από την Ελλάδα της κατανάλωσης δασκάλου - αλλά για τη σκληρή πραγματικότητα που θα αλυσοδέσει τις ελπίδες των εφήβων, που τόσο αυθόρμητα, λίγο πριν φύγουν από το Δημοτικό, έγραψαν για τη ζωή τους .