Από Μήνα σε Μήνα

Αλλαγή Κυβέρνησης, με τι όρους;

tsolias toilet-w

Γράφει ο Αντώνης Περιβολάκης

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η χώρα βαδίζει σε τροχιά εκλογών. Οι υποσχέσεις, η παροχολογία, το ξεγύμνωμα του ΠΑΣΟΚ με την επιστροφή του Παπανδρέου, οι δηλώσεις Βενιζέλου που δεν αξίζει ούτε να τον λυπάσαι ανθρωπιστικώς για την κατάντια και τον ξεπεσμό του, ή σχεδόν ανύπαρκτη στήριξη της τρόικας προς τις επιλογές της κυβέρνησης, η δημοσιοποίηση χονδροειδέστατων έως και εγκληματικών λαθών των υποτελών κυβερνήσεων με τη συνοδεία δηλώσεων αποστασιοποίησης διαφόρων βουλευτών,  οι δημόσιες δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και του ίδιου του Τσίπρα,  η επιμελώς προετοιμασμένη διακριτική επίσκεψή του στον Άθω, αλλά και αρκετές άλλες κινήσεις που προέρχονται από το ευρύτερο πολιτικό φάσμα, πείθουν όλους μας για την ανεπιστρεπτί πορεία προς τις κάλπες. Νομίζω πως περιττεύουν οι μαντικές ικανότητες για να  ψυχανεμιστούμε το επικείμενο εκλογικό αποτέλεσμα. Συνεπώς το ερώτημα που απασχολεί όλους μας είναι το τι θα αλλάξει μετά τις εκλογές

Η απάντηση είναι απλή αλλά και πολύπλοκη μαζί: δεν θα αλλάξει τίποτα αν η οποιαδήποτε νέα κυβέρνηση δεν έχει κινηματική στήριξη. Και δεν μιλάμε για ένα κίνημα στήριξης στον Τσίπρα. Μιλάμε για ένα κίνημα που εν πολλοίς έχει παραδώσει τα όπλα αναγνωρίζοντας την κούρασή του και την παροδική αδυναμία του για λόγους που δεν θα εξετάσουμε εδώ.  Κατά συνέπεια χρειάζεται ένα κίνημα που θα διεκδικεί όχι απλώς τα αυτονόητα, τα άμεσα, ένα κίνημα που δεν θα ζητιανεύει για λίγα ψίχουλα παραπάνω σε οικονομικό επίπεδο, αλλά με ωριμότητα και ρεαλισμό θα διεκδικεί μια Ουτοπία. Κοντολογίς, αν θέλουμε ένα μείνουμε σε ένα κίνημα που θα προβαίνει μόνο σε «ρεαλιστικές» διεκδικήσεις, τότε είναι προφανές ότι σύντομα θα αποδειχθούν οι ελπίδες μιας γενιάς φρούδες και θα οδηγηθούμε στην απόλυτη καταστροφή. Όχι η λύση δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο δρόμος που θα χρειαστεί να βαδίσουμε θα έχει κατά πάσα πιθανότητα επικεφαλής τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά αυτός θα χρειάζεται «από κάτω» να έχει ένα κίνημα που θα δείχνει τους πιο μακρινούς δρόμους. Που θα βαδίζει «προς το ανέφικτο». Απαραίτητη προϋπόθεση για να βγούμε από το τέλμα είναι η έστω και αδρή σκιαγράφηση ενός απελευθερωτικού οράματος, κι ας έχει αυτό πάρα πολές πτυχές και εκδοχές. Χρειάζεται η συνεχής όχληση και πίεση από τα κάτω για να μπορέσει η οποιαδήποτε αριστερή ή αριστερίζουσα κυβέρνηση να κάνει κάτι σημαντικό έχοντας ένα ισχυρό κινηματικό λαϊκό έρεισμα. Συνεπώς χρειάζεται η «συμμετοχή» όλων σε αυτό και όχι η ψήφος. Τα δύσκολα είναι μπροστά μας. Και το φάσμα διεκδίκησης μεγάλο: από το αυτονόητο μέχρι την Ουτοπία. Να μια ιστορική ευκαιρία για όλους μας για να βγούμε από την ατέρμονη χαοτική περιδίνησή μας