10182017Τετ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Το Περιβόλι του Τρελού

Λαμπερά Νούμερα, Μελανά Αθροίσματα… Για πόσο ακόμα, άραγε;

chalkidikinew photo

Δανεικό από τον ανυπέρβλητο Οδυσσέα Ελύτη το ποιητικό πρώτο μισό του τίτλου, «πόσο ακόμα θα παραμένει επίκαιρο», στοχάζεται η καταδική μας, πεζή όσο κι αδυσώπητη, απορία του δεύτερου! Κι αυτό, γιατί διανύουμε ακόμα ένα έτος, ακόμα μία σαιζόν, που ενώ ξεκίνησε με ευφάνταστες ανακοινώσεις υπεροχής, επιτυχίας και θριάμβου, δημιουργώντας ασαφείς προσδοκίες εθνικής ευημερίας, μέρα με τη μέρα μας αφήνει, σε προσωπικό επίπεδο, τη στυφή, πικρή γεύση του ανηφορικού, του δύσκολου, του λιγότερου, του ανεπαρκούς. Μάλλον θα μείνει κι αυτό Succe-χαστο.

 

Η θετική πλευρά προεξοφλήθηκε για μια ακόμα φορά από πολύ νωρίς, με τον τουρισμό και τα ρεκόρ πτήσεων, αφίξεων, γάμων, ποσοστών και πληροτήτων, των νέων αγορών που μπαίνουν, των παλαιών αγορών που είχαν φύγει και επανακάμπτουν. Πάει πλέον να γίνει τόσο προβλέψιμο όσο οι ομάδες του Γκάλη που τα συστήματα φτιάχνονταν για να κάνει ο ίδιος το 99% των προσπαθειών. Για τα έσοδα θα κάνουμε όσο γίνεται λιγότερη κουβέντα και διαφήμιση, τα υπόλοιπα νούμερα αρκούν για να δημιουργήσουν την ευεξία που αναζητούμε, ακόμα και μερικά όψιμα κανόνια των ρωσικών πρακτορείων δεν φτάνουν για να αλλοιώσουν το αίσθημα ότι πάμε καλά και όσο αφορά τον εν λόγω τομέα, έτσι είναι, ενώ πιστεύω ότι θα πάμε καλύτερα, κατά μια έννοια, στο άμεσο και μέσο μέλλον.

 

Μαζί όμως με τα τουριστικά ρεκόρ, είχαμε για μια ακόμα χρονιά ρεκόρ «κόκκινων» δανείων, ανεξόφλητων καρτών και υποχρεώσεων, κομμένων παροχών από τη ΔΕΗ, λιπόθυμων μαθητών στα σχολεία, μικρών και παράλληλα τραγικών προσωπικών, οικογενειακών και εν τέλει κοινωνικών ιστοριών. Είναι ξεκάθαρο, κάποιο «λίπος» είχε μείνει που τώρα τελειώνει, θα πρέπει να αναζητήσουμε διαφορετικές «ερωτικές χειρολαβές» στον τομέα της ατομικής και κοινωνικής οικονομίας. Κι όλα αυτά σε μια εντελώς παράλληλη τροχιά με την οικονομική πολιτική να εκσυγχρονίζεται, να βελτιώνεται και να ενσωματώνει την ίδια στιγμή σωστές και λάθος πρακτικές. Γιατί να είμαστε τόσο υπερβολικός λαός και στη Δημοκρατία και στην Τυραννία, και στο εύκολο και στο δύσκολο, και στο προσεκτικό και στο επιπόλαιο, αχ πόσο κακό θα μας κάνει ακόμα το 2008, πόσο θα μας παίζει παιγνίδια μυαλού;

 

Ακόμα πιο ενδιαφέρουσες, συμβατές δε με τον τίτλο, οι απόψεις για την επίλυση του προβλήματος. Το προσπαθούμε ως κράτος και ήπειρος σε λογιστικό επίπεδο, λύση η οποία προάχθηκε με την «εις άτοπον απαγωγή», τουτέστιν, δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Από τη μια μεριά η υποφέρουσα κοινωνία, από την άλλη ένα πολύ συγκεκριμένο εθνικό θέμα – έλλειμμα που απαιτεί εκτός των άλλων και δημοσιονομική προσαρμογή, με συγκεκριμένες δεσμεύσεις χρέους. Κόψτε αυτά από τη μια, ωσάν να πρόκειται για κοψίδι, γιατί αυξάνεται η εγκληματικότητα από την άλλη. Στη μέση, δύο εξέχοντες ενδιαφέρουσες ομάδες. Εν αρχή το πολιτικό σύστημα που κάνοντας χρήση του τίτλου κοροϊδεύει στο σύνολό του, πρωτίστως η συμπολίτευση δευτερευόντως η αντιπολίτευση ή αν θέλετε τα αντιστρέφετε κιόλας, αλλά και ένα τμήμα του πληθυσμού και των επιχειρήσεων που δεν έχει ιδιαίτερο πρόβλημα αλλά προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την κατάσταση εις βάρος των εργαζομένων και του κράτους, μπερδεύοντάς μας για την αποτελεσματικότητα μέτρων και δράσεων.

 

Τώρα κάθε μείωση θεωρείται κλεψιά του λαού και κάθε περικοπή έγκλημα. Απλά, εκεί που γίνεται κατάχρηση από τη μεριά της πολιτείας (υγεία, παιδεία) υπήρχε και η μεγάλη σφηκοφωλιά. Πραγματικό μπέρδεμα έτσι; Μπορεί να υπάρξει αναστροφή και παραγωγή απασχόλησης, δηλαδή αύξησης των εσόδων; Δεν ξέρω και πολύ περισσότερο δε μπορώ να πω κάτι με σιγουριά. Ό,τι γίνει θα γίνει με απίστευτη δουλειά και σε βάθος χρόνου, κάτι που ο Έλληνας έχει ξεχάσει και όταν το πέτυχε, αυτό έγινε στην αρχαιότητα ή στις χώρες που μετανάστευσε. Που είναι όμως η προοπτική με τα παραγωγικά νιάτα να φεύγουν ομαδόν στο εξωτερικό; Θα λυθεί όλο αυτό σε 1-2 χρόνια όπως οραματίσθηκε το Μνημόνιο 1; Μόνο γέλιο μπορεί να μου προκαλέσει μια τέτοια άποψη, αλλά η σκέψη ότι όλο αυτό αποκτάει μια φαυλότητα με τρομάζει, μέχρι δακρύων. Δεν έχουμε καταλάβει ως χώρα ότι ο κύκλος αυτός έχει μεγάλη περιφέρεια και έτσι πρέπει να είναι, για να μη γίνει σπείρα.

 

 

 

Αν θέλετε την ταπεινή όσο και δυσάρεστη προσωπική μου άποψη, σε αυτόν το «βούρκο» θα κολυμπήσουμε ως χώρα για τα επόμενα 20-30 χρόνια, με λαμπερά νούμερα και μελανά αθροίσματα. Οι πολιτικοί μας θα συνεχίσουν να τσακώνονται στο στυλ – ποιος φταίει – με συζητήσεις που θα μπορούσαν να γίνονται προ δεκαετίας όταν το πρόβλημα δεν υπήρχε κι η κοινωνία θα αναρωτιέται «γιατί, αφού τα νούμερα είναι λαμπερά;». Α, κι αν νομίζουμε ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα με ομαδικές δηλητηριάσεις σε ξενοδοχειακές μονάδες και ιδιοκτήτες να δηλώνουν ότι φταίει ο αέρας, μη νομίζετε, υπάρχει και ακόμα χειρότερο σενάριο για μελλοντικά έτη με μελανά νούμερα κι ακόμα πιο συνεπή και συνεχή μελανότερα αθροίσματα. Κι αυτά, θα είναι ακόμα πιο σίγουρα Succe-χαστα…

 

Λαμπερά νούμερα, μελανά αθροίσματα. Ή αλλιώς, όμορφα ψέματα, από εκείνους που πρέπει να διαχειριστούν  αυτό που παρέα με εμάς, τους ίδιους δημιούργησαν. Και για να αντιληφθείτε τί σημαίνει ειλικρίνεια, δείτε την εκτέλεση του Elton John στο «The show must go on» ή τη Λυδία Κονιόρδου να ερμηνεύει «Εκάβη» και θα το αντιληφθείτε. Πολύ θα ήθελα να χρησιμοποιούσα μια άλλη αγαπημένη φράση του κ. Αλεπουδέλη, αυτή που λέει, «Θεέ μου τι μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε!» έλα όμως που τα έργα κι οι μέρες μας θέλουν το Σαββόπουλο να διαφημίζει τη Nova!

 

 

                                                                                                     Κυριάκος Γ. Κώτσογλου

                                                                                   Μηχανικός Παραγωγής & Διοίκησης PhD