11182017Σαβ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Με την Φωνή των Γονιών

Ο φόβος πάντα από την άγνοια ξεκινά. Φ. Νίτσε

diaforetikso

Τι σου είναι λοιπόν η αγανάκτηση! Μέχρι και πυξίδα αποπροσανατολίζει… Κι εκεί λοιπόν που έστρωνα ωραία και καλά το θέμα της στήλης στη βεράντα του σπιτιού μου, απολαμβάνοντας τον βαρύ ελληνικό μου, τσούπ ένας άνεμος που έπνεε από Βασιλόπουλο και Sephora μεριά άνοιξε δύο ασκούς τον ένα της οργής και τον άλλο της υποχρεωτικής παραχώρησης προτεραιότητας του θέματος.

 

Ο νους γύρισε πίσω κάποια χρόνια σε μια κουβέντα του Μαθιού «Να λες ότι έχεις να πεις και μη φοβάσαι» την ίδια περίπου περίοδο, άλλη μια κουβέντα ενός φίλου της στήλης «Τίποτε δεν πρέπει να αφήνουμε στην τύχη του».  Αυτό ήταν αλλαγή πορείας, κι έτσι άναψε το πράσινο φως της προτεραιότητας και πέρασε το καινούργιο θέμα, που επουδενί λόγω δεν έπρεπε να αφεθεί στη λήθη, στα αζήτητα, και προπάντων στη μαύρη τύχη του άθικτο, παρατεταμένο και ασχολίαστο… 

 

Η κυρίαρχη κουλτούρα της κοινωνίας απέναντι στη διαφορετικότητα έχει μείνει στάσιμη, με ελάχιστες ίσως εξαιρέσεις (γιατί οι διαφορετικές αντιλήψεις σημαίνουν και διαφορετικές συμπεριφορές). Διαχρονικές αξίες της άγνοιας, του μίσους, της αδιαφορίας, με πρωταγωνιστή το φόβο που κυβερνά τους πάντες να παραμένουν αναλλοίωτες, κι απαράλαχτες συντηρώντας αρνητικά στερεότυπα και προκαταλήψεις. Το ιατρικό μοντέλο της απόκλισης κυρίαρχο να μεγαλώνει το ρήγμα προς την κοινωνία και να παγιώνει το στίγμα μεταφράζοντάς το ως  ασθένεια που χρίζει απομόνωση λόγω μιάσματος…

 

Η παρουσία ενός ατόμου που διαφέρει σε ένα χώρο είναι πάντα το επίκεντρο της προσοχής συγκεντρώνοντας αδιάκριτα βλέμματα οίκτου και επίπλαστης ψευδοευαισθησίας με  κορύφωση το ρατσισμό και φοβικές συμπεριφορές. Ο κατάλογος των μικροτήτων μακρύς «καλύτερα να μην την κάνει η Μαρία παρέα θα την κοροϊδεύουν μαζί του», «Το παιδί μου δεν θέλω να φωτογραφηθεί με το προβληματικό», «Φύγετε, φύγετε όλοι γρήγορα !!» (υστερικές τσιρίδες γιαγιάς σε παιδική χαρά όταν ένα παιδί με αυτισμό λικνιζόταν στο γύρω – γύρω όλοι» Προ λίγων μηνών ήρθε στα αυτιά μου η περίπτωση ενός λειτουργικού Asperger ημιαυτόνομου παιδιού που αρέσκεται να βολτάρει στην πόλη μας, και να επισκέπτεται χώρους εστίασης και καταστήματα, θέλοντας να γνωρίσει ανθρώπους και να  περάσει όμορφα τον ελεύθερο χρόνο του. Η παρουσία του σε ένα κατάστημα καλλυντικών ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων επειδή απλώς «φτερούγισε» με τα χέρια του κάποια στιγμή που στρεσαρίστηκε. Το προσωπικό αν και γνώριζε το συγκεκριμένο παιδί δεν δίστασε να προβεί σε κλήση της άμεσου δράσης, προφανώς επειδή το ζήτησε η πελάτισσά που ήταν έτοιμη να αφήσει σύξυλη την πούδρα και να την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια..  Τι να πει κανείς, άντε εσύ να αποδείξεις μετά ότι δεν είσαι ελέφαντας!!!! 

Οι νοοτροπίες μας λοιπόν είναι το καθημερινό μας βίωμα, με τα στερεότυπά μας που κατοικοεδρεύουν στα σούπερ μάρκετ με στολή και σαβουάρ βίβρ εξυπηρέτησης πελατών. Για μια coca cola που βρέθηκε στην έξοδο στα χέρια ενός παιδιού χωρίς να περάσει από το ταμείο (έ ! δεν μπορείς να ‘χεις μάτια και στην πλάτη) να απαξιώνεσαι μπροστά στον εμβρόντητο κόσμο λες και διέπραξες αδίκημα του ποινικού κώδικα έτσι στυγνά απολίτιστα με βλέμμα που έσταζε περιφρόνηση, μίσος και απαξίωση.

Ο πολιτισμός θέλει κόπο πολύ κι η παιδεία στην πολυδιάστατη διαφορά των ανθρώπων έχει ως βάση του το σεβασμό και την ισότητα στη συνύπαρξη. Από ότι φαίνεται όμως  τη συνύπαρξη δεν τη γουστάρουμε, χαλάει τη μόστρα του καθωσπρεπισμού μας και μας ξεβολεύει στο έπακρο. Έτσι μένουμε στάσιμοι, στα δήθεν, εκπολιτισμένοι μεν, αλλά στην πραγματικότητα, άξεστοι αρχοντοχωριάτες ασφαλισμένοι στην αβέβαιη και αμφιταλαντευομένη κανονικότητά μας. Κι επειδή τα τραγούδια μας λένε πάντα την αλήθεια σας χαιρετώ με αγαπημένους μου στίχους με ουσία και νόημα αποδοχής  

Δεν είναι δράκος, δεν είναι γίγαντας,

Δεν είναι τίποτα καλέ τρομακτικό,

Είναι ότι είναι , αυτό γι΄αυτό που είναι

Δεν το γνωρίζω ούτε εγώ!

 

Καλό φθινόπωρο!!!