07282017Παρ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Φασκόμηλο με Μέλι

Μέρες κρύες . Μέρες του Γενάρη .Το φασκόμηλο αχνίζει στο φλιτζάνι.

Αν ήττον  άλλος ,ολιγώτερον καπάτσος , και αν ήτο άλλη  κοινωνία ,ο τοιούτος  προ πολλού  θα είχε χάσει την θέσιν του. Αλλ’ο Ασκληπιάδης  περί ου ο λόγος ,τίποτε δεν έχασε και μάλιστα «εβγήκε λάδι» . Ιατρεία της Βαβυλώνος 1907

Δεν ξέρω αν ζούμε στη Βαβυλώνα πάντως η διαπίστωση αυτή του Παπαδιαμάντη βρίσκεται διαρκώς στο στόμα μας .Περίεργο, εκατόν επτά χρόνια και τίποτε δεν άλλαξε ; ΄Η φυλή μας διαθέτει ισχυρότατα γονίδια ή  κάποιοι επιθυμούν με το στανιό να τα νοθεύσουν. Κάποιοι , ποιοι κάποιοι θα μου πείτε .Οι μάσκες αλλάζουν όμως τα πρόσωπα από πίσω είναι τα ίδια .Στις μέρες μας τα λένε «αγορές». Πιάσε το αυγό και κούρευτο…Πιο καθαρά το ονόμαζε ο Παπαδιαμάντης « η  πλουτοκρατία» και προσθέτω εγώ «η  φαυλοκρατία» .

Στα «βενέτικα»  ο συγγραφέας είναι αποκαλυπτικός της φύσης της πλουτοκρατίας «τ’άρπαξε και το’βαλε στην τσέπη» .Μα δε μιλά μόνο για τον πλούτο μα και για τον εργάτη : «ο μεροκαματιάρης άνθρωπος ,καθώς έσκυφτε  κι έσκαβε ,δεν έβαλλε ο νους του να κοιτάξη καταπάνω. Θα πης ,γιατί ; Δεν ήτον κισμέτι ,τόσον ήτον το ριζικό του ,η μοίρα του ήτον να σκύφτη και να σκάβη.» Ο Παπαδιαμάντης κατέγραψε τη μοίρα του  εργαζόμενου μα δεν τον οραματίστηκε να σηκώνει κεφάλι . Δε θέλω να πιστεύω πως αυτό είναι το ριζικό του εργάτη γιατί πιστεύω πιο πολύ στη δύναμη των χεριών του . Δεν είναι ανδράποδα οι εργάτες .Τώρα θα μου πείτε και πως γίνεται εκατομμύρια ανθρώπων –μεταξύ τους και παιδιά -στις μέρες μας να σκύφτουν και να σκάβουν και να μην τους περνάει από το μυαλό να κοιτάξουν κατά πάνω ; Και έχουν και στα χέρια τους τη μηχανή και όχι το αλέτρι και την τσάπα. Οι παραλογισμοί δεν είναι σπάνιοι στους καιρούς μας.

Και είναι πάλι στα  « Ιατρεία της Βαβυλώνος»  που ο Παπαδιαμάντης τοποθετείται για τη δημοσιογραφία της εποχής « Και όλος αυτός ο αφρός της μωρίας και η υποστάθμη της αγυρτείας θα εξακολουθή τακτικά  να επανθή και να κατακαθίζη εις τας στήλας των αθηναϊκών εφημερίδων !  Ύστερον από τόσας  άλλας εφευρέσεις , από εκείνας όπου εμύριζαν  μόσχον ψευτιάς …Και ο τύπος ευρίσκεται  πάντοτε εις κάθε τι ,το οποίον  παρουσιάζεται ως χάπι – πρόθυμος να το χάφτη αυτός  και να πείθη και το κοινόν να το χάψη…» . Δε ζούμε στο 1907, το ξέρω, μα βρείτε μου μια διαφορά στη διαπίστωση περί του τύπου τότε και τώρα . Καμία κατά τη γνώμη μου .Προσοχή, όμως, γιατί οι καιροί είναι χαλεποί . Ποιο είναι το χάπι που μασουλάει ο τύπος και πείθει να το χάψουμε και εμείς ; « Εδώ θεοποιείται ο Μαμμωνάς …η πράγματι επικρατούσα θρησκεία είναι ο πλέον ακάθαρτος και κτηνώδης υλισμός »,έγραφε ο Παπαδιαμάντης . Ας ονομάσουμε το χάπι, όπως θέλουμε , « αγορές», « χρήμα», «συμφέρον» και  ας αρνηθούμε με το κεφάλι ψηλά να το χάψουμε ,γιατί ναι είναι Γενάρης …μα έχει και αλκυονίδες .