05262017Παρ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Προαιρετικά

Η ελπίδα έρχεται!!!

Είπαν ότι δεν θα παραδώσουν την Ελλάδα στην Αριστερά, και το έκαναν! Ο Σαμαράς δεν παρέδωσε την πρωθυπουργία.

Αυτή είναι η σημειολογία της συμπεριφοράς του και σίγουρα όχι η θεσμική αγένειά του, όπως υποστηρίζουν οι μιντιακοί αυλοκόλακες του κόμματός του. Και είναι θλιβερό ένας πολιτικός ηγέτης να κρατάει για τον εαυτό του τον ρόλο του πρωθυπουργού-φαντάσματος, που ικανοποιείται μόνο με την τρομολαγνική διαφημιστική προσωπογραφία του καθ’ όλη τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας.

Πολλά μπορεί να σόκαραν τον Σουλτς και τα αυτόχθονα κατεστημένα σχήματα της οικονομικής και πολιτικής ελίτ. Ισχυρό σοκ υπέστησαν και όσοι δέχτηκαν την εύστοχη σάτιρα του «Ελληνοφρενούς Τσολιά» το βράδυ της μετάδοσης των εκλογικών αποτελεσμάτων. Κανένας απ’ αυτούς δεν εμειδίασε καν, ενώ πριν από λίγες εβδομάδες όλοι αυτοί παρουσιάζονταν ως διαπρύσιοι κήρυκες της ελευθεροτυπίας,  της ελευθερίας της έκφρασης και του λόγου και της ελεύθερης διακίνησης των απόψεων και των ιδεών, με αφορμή τα αποτρόπαια γεγονότα στη Γαλλία. Άναυδοι οι πολίτες παρακολουθούμε τη δημοσιογραφική προσέγγιση και παρουσίαση των στελεχών του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. που υπουργοποιήθηκαν με όρους λάιφ-στάιλ. Και πολλοί απορούμε που κέρδισε τόσο έδαφος κοινοβουλευτικό ο λαϊκισμός της προσωπικής και επαγγελματικής αξιοσύνης υποψηφίων, η οποία μετριέται σε ατελείωτες  τηλεοπτικές εργατοώρες.

Η επιλογή του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. από ένα μεγάλο τμήμα του ελληνικού λαού, εκείνου που δεν είχε αριστερές καταβολές, έγινε με κριτήριο την ελπίδα των πολιτών για την εφαρμογή ριζικών μεταρρυθμίσεων μέσω της δυναμικής ρήξης με τα κατεστημένα σχήματα που εξέθρεψαν τις πελατειακές σχέσεις, τη διαπλοκή και τη διαφθορά. Έγινε με κριτήριο την προσδοκία για την επικράτηση ενός νέου πολιτικού ήθους και πολιτικής κουλτούρας, που θα θέσει στο επίκεντρό της τη συρρίκνωση των κοινωνικών αδικιών και των οικονομικών και κοινωνικών ανισοτήτων και την εδραίωση της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ισονομίας, της αξιοκρατίας και της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Γιατί μόνο τότε μπορούμε να μιλάμε για Δημοκρατία.  

Με δεδομένα την παγκοσμιοποιημένη οικονομία, την αυταρχική και εμμονική στο δόγμα της λιτότητας Ευρώπη και τον πόλεμο που θα δεχτεί η νέα κυβέρνηση από τα εντός συνόρων συμφέροντα και τους εκπροσώπους του παλαιοκομματισμού, το έργο της θα είναι πολύ δύσκολο. Η μεγαλύτερη όμως προσμονή, κατά τη γνώμη μου, είναι να ρυθμίσει το κράτος, προτού το μεταρρυθμίσει, κατά τα λεγόμενα του Γιάννη Πανούση. Και πάνω απ’ όλα να «μεταρρυθμίσει» το αξιακό σύστημα της ελληνικής κοινωνίας, όπως ισχυρίζεται ο σημερινός αναπληρωτής υπουργός. Να επαναφέρει, δηλαδή, στον πολιτισμό της καθημερινότητας του Έλληνα, στον τρόπο ζωής, σκέψης και συμπεριφοράς του το φιλότιμο, την αξιοπρέπεια, τη συνέπεια, τη λεβεντιά, την περηφάνια, την πίστη στη μόρφωση, τον σεβασμό στον συνάνθρωπό του, την αυτοδημιουργία, τον λιτό βίο, το μέτρο.  Αυτή είναι και η μεγαλύτερη προσδοκία: Να φιλοτεχνήσει ο κ. Τσίπρας με την πολιτική του την πολιτιστική φυσιογνωμία του Νεοέλληνα με τα αυθεντικά-αλλά ξεχασμένα-χαρακτηριστικά της φυλής του.

Προφανώς η Ν.Δ. στο προεκλογικό σύνθημα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. «Η ΕΛΠΙΔΑ ΕΡΧΕΤΑΙ» αναγνώρισε με την κοντόφθαλμη λογική της αποκλειστικά και μόνο την ελπίδα για παροχές. Γι’ αυτό και έχασε.