11242017Παρ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Φασκόμηλο με Μέλι

Ένα καράβι πληρωμένο...

 Ένα καράβι  πληρωμένο έρχεται φορτωμένο κάργα ελπίδα.  Πλησίαζε το Ζέφυρο  της Ρόδου ,όταν τα ξύλα του σκελετού του παρέδωσαν  τις ελπίδες στα κύματα .Η απανθρωπιά χύθηκε στη θάλασσα και έσυρε την ανθρωπιά στην αλμύρα .

Οι Ροδίτες έγιναν συνάνθρωποι και η ελπίδα δείχνει να βρίσκει το δρόμο της . Λίγες μέρες πριν ,το αυτό είχε συμβεί στα ανοιχτά της  Μεσογείου . Οι ελπίδες εκεί δε βρήκαν το δρόμο τους .Το απέραντο του γαλάζιου μετατράπηκε σε απέραντο του μαύρου .Το μέσο της γης βυθίστηκε στο πένθος  όμως δε συνεπήρε την ανθρωπιά . 500 νεκροί μετανάστες . Πρόκειται για ναυάγιο ή για μαζική ανθρωποκτονία ; Η τραγωδία παίζει κρυφτούλι με το έγκλημα . Η ανθρωπότητα το "είδε" όμως έχει μάθει να κρύβει τις πληγές της . Ενημερώθηκε σαν να της ήρθε ένα επείγον mail .

Κι αν το φασκόμηλο δε δύναται να συναγωνιστεί την πίκρα του μετανάστη δε δύναται όμως και την πίκρα της επιφανειακότητας  σε σχέση με το μπούλιγκ . Οι συζητήσεις στους συλλόγους γονέων καλά κρατούν και οι ψυχολόγοι δίνουν και παίρνουν .  Τα φαινόμενα ανεξέλεγκτης εξάπλωσης  της βίας  όμως δεν απαιτούν εργαστηριακής αντιμετώπισης .Τα φαινόμενα απανθρωπιάς τι σχέση μπορεί να έχουν με την ψυχολογική υποστήριξη ; Είναι περίεργο πως κάθε γονιός μιλά ως το θέμα να μην αφορά το παιδί του.

  Ένας άνθρωπος  έρμος και μόνος , περιφρονημένος και αόρατος που φτάνει στα δέκα ,τα δεκαπέντε ή τα είκοσι είναι ένας χαμένος άνθρωπος . Θύτης ή θύμα τι σημασία έχει ; Ποιος τον υπολόγισε ως άνθρωπο ; Η οικογένεια ; Το σχολείο ; Το περιβάλλον ; ΄Οταν ένα παιδί επτά χρονών λέει " μα δεν παίζουμε στο σχολείο" και όταν αναγνωρίζει τον εαυτό του μέσα από τις απαιτήσεις - ούτε καν προσδοκίες- της οικογένειας που ποτέ δεν έπαιξε μαζί του , ρίχνει φως στην σκοτεινή ιστορία της βίας . Το παιχνίδι ,δηλαδή ,η χαρά και η αγάπη ανατίθενται σε άλλους, που είναι ειδικοί... λόγω φόρτου εργασίας της οικογένειας ή λόγω έκτασης της ύλης στην εκπαίδευση . Έτσι η ζωή στέγνωσε και μαζί στέγνωσαν και οι ψυχές . Έγιναν αδίστακτες γιατί ξεχύλησαν οργή ,θυμό μα και τίποτα .

Δεν υπάρχει μέλι σε αυτές τις ιστορίες  .Μόνο λίγα λεπτά σιωπής ...και η ζωή συνεχίζεται αβρόχοις ποσίν. Αλήθεια πόσοι εκπαιδευτικοί  έσυραν τα "ναυάγια" στις τάξεις τους ; Και πόσους ναυαγούς της εκπαίδευσης διέσωσαν από τη θαλασσοταραχή της βαθμοβόρας  τάξης τους ; Μα και πόσοι γονείς αφιέρωσαν λίγο από το χρόνο τους για να μιλήσουν με τα παιδιά τους για το νεκροταφείο της Μεσογείου ; Ή μήπως φοβήθηκαν πως θα βρεθούν αντιμέτωποι με τους  ναυαγούς  των οικογενειακών  και οικονομικών "προγραμμάτων" τους;