05302017Τρι
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Φανταστική Ταινιοθήκη

"ΗΘΕΛΕ ΔΕΚΑΟΧΤΑΡΑ ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΑΘΕΙ"

Primo Amore – Ιταλία 1978
Σκηνοθεσία: ΝΤΙΝΟ ΡΙΖΙ
Ερμηνεία: ΟΥΓΚΟ ΤΟΝΙΑΤΣΙ, ΟΡΝΕΛΑ ΜΟΥΤΙ, ΜΑΡΙΟ ΝΤΕΛ ΜΟΝΑΚΟ

Ο Ιταλικός Νεορεαλισμός είναι ίσως η σημαντικότερη στιγμή της κινηματογραφικής ιστορίας.
Δεν έδωσε μόνο αριστουργήματα "κλέφτης Ποδηλάτων", "Ρώμη Ανοχύρωτη Πόλη" κλπ αλλά βαθύτερα έδειξε τον τρόπο του να γίνονται ταινίες με πολύ απλά και λιτά μέσα.
Καθημερινά γεγονότα της ζωής αποκτούν διάσταση τραγωδίας. Απόηχοι του είδους στις μέρες μας οι ταινίες των Ιρανών κινηματογραφιστών, του Μαϊκ Λι (κάποιες) του Κεν Λόουτς (αρκετές) των Βέλγων αδελφών Νταρντέν κλπ.
Ο νεορεαλισμός δεν εγκατέλειψε ποτέ τον ιταλικό κινηματογράφο. Απόηχοι φτάνουν στις μέρες μας με τις ταινίες του Νιτενίνι περισσότερο, του Τζιάνι Αρέλιο, του Νάνι Μορέτι.
Είναι λοιπόν φυσικό ένας κινηματογραφιστής όπως τον ΝΤΙΝΟ ΡΙΖΙ με σχεδόν εξήντα ταινίες στο ενεργητικό του με πρώτη το 1952 να ‘χει μάθει καλά τα διδάγματα του είδους.
Κύριος εκπρόσωπος του κωμωδία όλα Ιταλικά δεν δίστασε να μεταφέρει μνήμες, συγκινήσεις και προπάντων πάθος απ’ αυτή τη μεγάλη σχολή.
Σ’ άλλες ταινίες περισσότερο (κυρίως στις πρώτες) σ’ άλλες λιγότερο.
Το έργο του ΝΤΙΝΟ ΡΙΖΙ πληθωρικό και άνισο έχει το σύμπτωμα των σκηνοθετών με πλούσιο έργο. Ταινίες όλων των ειδών και των αποχρώσεων που αν τις ενώσεις σε μια φτιάχνεις μια ξεχωριστή ταινία.
Το Primo Amore (που παίχτηκε στην Ελλάδα στα τέλη της δεκαετίας του ’70 με τον ανόητο τίτλο: "Ήθελε δεκαοχτάρα καλά να πάθει") είναι από τις πιο σημαντικές του ταινίες.
Μια "αλληγορία" πάνω στην ζωή – τον έρωτα – τα γηρατειά,τον θάνατο, αλλά μια αλληγορία λαϊκή, καθημερινή, φανταχτερή…
Σε μια πανσιόν για ηλικιωμένους καλλιτέχνες του θεάτρου και του βαριετέ συναντάμε τον ΟΥΓΚΟ ΤΟΝΙΑΤΣΙ που ξοδεύει τις μέρες του αφηγούμενος, όπως κι άλλοι εξ άλλου ιστορίες φανταστικές ιστορίες πραγματικές ; το ίδιο και το αυτό. Εκεί που βρίσκεται, ο χρόνος έχει σταματήσει. Ώσπου μια μέρα θα γνωρίσει μια πανέμορφη καθαρίστρια. (ΟΡΝΕΛΑ ΜΟΥΤΙ) Τι πιο φυσικό να την ερωτευτεί και να της υποσχεθεί ότι αν πάρει τη κληρονομιά που περιμένει θα την κάνει σταρ, όταν διαπιστώνει πως σε μια γιορτή στη πανσιόν η κοπέλα δείχνει πως έχει ικανότητες.
Ω! του θαύματος η κληρονομιά έρχεται και το αταίριαστο ζευγάρι φεύγει για το ταξίδι του έρωτα και της μαθητείας.
Ο θεατρίνος προσπαθεί να κερδίσει τη μαθήτριά του, διδάσκοντάς της του τρόπους της τέχνης του.
Όμως ξεχνά πως τώρα ζει σε μια άλλη εποχή. Το ελαφρό θέατρο έχει πεθάνει, η τηλεόραση έχει εισχωρήσει παντού και τι πιο φυσικό η προστατευόμενη μου να γίνει με τα φυσικά προσόντα που διαθέτει το αστέρι των μεταμεσονύχτιων εκπομπών που προκαλούν το πόθο των αντρών.
Ο θεατρίνος νοιώθει για μια ακόμη φορά πως το τέλος, το πικρό τέλος, χωρίς χειροκρότημα είναι κοντά.
Τα χρήματα της κληρονομιάς έχουν χαθεί κι αυτός άρρωστος, φοβισμένος όσο ποτέ παίρνει το δρόμο της επιστροφής.
Η σεκανς του τέλους είναι υπέροχη.
Ο ΤΟΝΙΑΤΣΙ περπατάει στο χιονισμένο δρόμο από το σταθμό, στη πανσιόν, που τον φιλοξενούσε πριν ξεκινήσει αυτή την περιπέτεια.
Δίπλα του ο "κολλητός" από τη πανσιόν που κι αυτός είχε φύγει και τώρα ξαναγυρνά. Ο ένας προσπαθεί να κοροϊδέψει τον άλλο για τα "κατορθώματά" του στο θέατρο. Για τις επιτυχίες και τις δόξες.
Το χιόνι πέφτει συνέχεια μέχρι που θα γίνουν δυο κουκίδες που ίσα διακρίνονται…
Πικρό φινάλε για αυτούς που χάρισαν την ομορφιά και τη χαρά. Αλλά και μια καινούργια αρχή πριν το τέλος; Ο ΝΤΙΝΟ ΡΙΖΙ έφτιαξε μια λαϊκή μελωδία για την ομορφιά και τα γηρατειά, αλλά και ένα θαυμάσιο φιλμ στο αξέχαστο είδος της Ιταλικής κωμωδίας.