08192017Σαβ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Συμφωνημένη Σιωπή

Ένας πράσινος λίθος για εξιλέωση

Σαν σελήνη που βγήκε από τον λόφο και ψάχνει ποιους θα ζαλίσει. Σαν θωριά αλλόκοτη απ’ τον ποταμίσιο βυθό στην γυαλάδα ποτηριού που γέμισες και ευχήθηκες να μην τελείωνε ποτέ η στιγμή. Flamenco θερινής νύκτας στην άκρη του χείλους κοριτσιού που διστάζει. Έρεισμα θηλυκό και καμπυλωδες. Δεν ακούει τα μαγευτικά fados... Μάλλον το άρωμα σου είναι που στέλνει βάρκες με blues για να αγρεύσει ορμές με αίολους στεναγμούς. Έφυγες σιωπηλή για το ταξίδι χωρίς να ζητήσεις τίποτα και γι΄ αυτό σου θυμωνω. Ο γυρισμός ήταν μυρωδιά ζεστού αέρα και βρεγμένης γης στο πρόσωπο σου. Σαν το αντίκρισα κατάλαβα πόσο είχες πονέσει.
Παγίδα ύπουλη και σημάδι παλιο. Φέρνει χαρά η διαπίστωση ότι ακόμα υπάρχει... Δεν θα σε αγγίξω... Ούτε θα σου πω αν μου έλειψες...Θα υποχρεωθείς να το μαντέψεις αφού βάλεις πρώτα χίλια κακά ξόρκια στην έλευση του νου σου. Ετσι θα καταλάβεις ότι δεν άκουγες μόνο εσύ τα τραγούδια που έφερναν δίψα...Αν δεν τα καταφέρω σημαίνει ότι κάτι κρυφό σε γλίτωσε απ’την πλεκτάνη μου...Κάτι κρυφό που δεν τόλμησες νωρίς να μαρτυρήσεις....
Παράξενο...έχει τα ίδια σύννεφα κάθε που φεύγεις η έρχεσαι....γι’αυτό πρέπει
να πας στην ακρη. Να σταθείς και να ατενίσεις....Να ρωτήσεις το τέλος της ματιάς σου ποιοι κέδροι τα ζαλίζουν και ποιο σκυθρωπό φυκος των σιωπηλών ενάλιων κρησφύγετων. Τo αερικό θα σου απαντήσει με τα στρογγυλά βαθιά του μάτια...θα σου πει αυστηρά ότι όλα ταιριάζουν με το θρόισμα του σιρόκου και του βρεγμένου πεύκου.
Μην ανοίξεις δρόμο...Ας μείνουμε λίγοι...Πόσες σκιές πέρασαν...Μάλλον ήμασταν και εμείς εδώ στους ατελεύτητους αιώνες...Πόσο γαλάζιο στόλισε την σκέψη και τα χτυπημένα από το παιδικό παιγνιδι γόνατα μας....
Κάνω την σιωπή μου γραφή γιατι όταν σου μιλώ φοβάσαι.. Αγριεύεις και κρύβεσαι.
Υψώνεις χαράδρες και μου προσφέρεις έναν πράσινο λίθο για εξιλέωση...κι εγώ διαλέγω πάλι το τραγούδι μας για να σε κρατήσω...."είναι πολύ περίεργο" - μου ψιθυρίζεις - κοιτάς τον δρόμο και χάνεσαι μαζί με τα ακόρντα και τον σπαραγμό των κρίνων που προβοκάρουν την φυγή σου....
"Στάσου"...λέω αλλα μόνο εγώ το ακούω..."Φύλαξε λίγο αλμυρίκι στα δάκτυλα σου για τον χειμώνα....για την σκληρή νύκτα του σέλαος..." αν δεν το κάνεις θα λυπηθώ για άλλη μια φορά που δεν έζησα όταν άνθιζαν τα λουλούδια του Σηκουάνα και του ’γιου Φραγκίσκου.
Βότσαλο πικρό φτιαγμένο από ιδρώτα και αλάτι....πως να σε γλυκάνω με σέρτικο καπνό και μαντολίνο ;
Ξέρω...Μαντεύω...Πας να ξεδιαλύνεις ότι ο έναστρος ουρανός κρυβει. Φεύγεις στην ερημιά εκεί που τα άστρα κάνουν νέφη και τα ρωτάς:"αν ταξιδεύετε τόσα χρόνια γιατι δεν φτάνετε ποτέ πάνω στα μαλλιά μου" ;
Μάταια προσπαθείς...Δεν θα μιλησουν. Η απάντηση ζει στην ακουαρέλα της ανάσας σου που στόλισες την πρώτη εκείνη νύκτα.....Σαν τον δύσκολο δρόμο που με πείσμα διάλεξες...Σε κουράζει αλλα αντέχεις.....Είναι αλήθεια ότι αν κοιμηθείς έξω τίποτα δεν συγκρίνεται με το πρώτο χάδι του ήλιου και τα πρωινά ακορντεόν........