05292017Δευ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Φανταστική Ταινιοθήκη

PLAYTIME

(Γαλλία 1967)
Σκηνοθεσία: ΖΑΚ ΤΑΤΙ
Σενάριο: ΖΑΚ ΤΑΤΙ σε συνεργασία με τον ΖΑΚ ΛΑΓΚΡΑΝΤΣ
Φωτογραφία: ΦΡΑΝΣΙΣ ΛΕΜΑΡΚ
Ερμηνεία: ΖΑΚ ΤΑΤΙ, ΜΠΑΡΜΠΑΡΑ ΝΤΕΝΕΚ, ΖΑΚΛΙΝ ΛΕΚΟΝΤ κ.ά.
Παραγωγή: SPECTA FILMS
Διάρκεια: 152΄ (αργότερα 137΄)
Στο πρόσφατο φεστιβάλ Κανών ανάμεσα στις μικρές και τις μεγάλες ταινίες, τα σκάνδαλα, τις κοσμικότητες αυτά που κυριολεκτικά μπορεί να  θεωρηθει σαν ένα "γεγονός", ήταν η προβολή όλων των ταινιών του ΖΑΚ ΤΑΤΙ σ’ ανοικτό χώρο, ανάμεσα σε χιλιάδες περίεργους, σινεφίλ, αδιάφορους, περιπατητές. Έτσι ίσως και να το ήθελε και ο ίδιος ο ΖΑΚ ΤΑΤΙ (ρωσικής καταγωγής, το αληθινό του όνομα ήταν ΤΑΤΙΣΕΦ) γιατί πάντα ήταν μέσα στον κόσμο, παρατηρούσε, έβλεπε, άκουε.
Όλα αυτά τα μετουσίωνε σε εικόνες ανεπανάληπτης ποίησης. Μιας ποίησης της καθημερινότητας που συνυπήρχε το απόλυτο ρεαλιστικό με το παράλογο. ’ραγε στους νέους κινηματογραφόφιλους τι να σημαίνει το όνομα ΤΑΤΙ με μόλις έξι ταινίες στο ενεργητικό του που στην Ελλάδα παίζονται μία κάθε δεκαετία, στην τηλεόραση σχεδόν καθόλου. Χαρήκαμε που φέτος αγοράστηκε για να προβληθεί με νέες κόπιες το PLAYTIME. Το αριστούργημα του άλλα και ο οικονομικός αφανισμος  του παράλληλα...
Ο ΤΑΤΙ στην αρχή της καριέρας του ασχολήθηκε με το μιούζικαλ και το βαριετέ ως μίμος και ηθοποιός. Αργότερα άρχισε να σκηνοθετεί ταινίες μικρού μήκους ώσπου το 1947 παρουσίασε την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του "ΜΕΡΑ ΓΙΟΡΤΗΣ" όπου πρωτοεμφανίζεται το alter - ego του ο ΚΟΙΛΟ. Μια ανοικονόμητη ψιλή φιγούρα που μάλλον χορεύει παρά περπατάει φορά καπαρντίνα και καπέλο και κρατάει ομπρέλα. Φορά παπιγιόν και παντελόνι τρουά - καρ.
Αδέξιος και ανοικονόμητος μπερδεύεται σε διαφορες  καταστάσεις και προσπαθεί να τα βγάλει πέρα.
Για να ξαναγυρίσουμε στο "PLAYTIME"  η ταινία που χαρακτηρίζει τέλεια το χιούμορ και τη προβληματική του ΤΑΤΙ. Όχι βέβαια πως οι άλλες δεν τον έκαναν, μια που το έργο του ΤΑΤΙ έχει μια σπάνια συνέπεια και ενότητα ύφους.
Το "PLAYTIME" είναι η ατέλειωτη περιπλάνηση του κ. ΙΛΟ στο Παρίσι του 1967. Αρχίζει από ένα ουρανοξύστη που οι υπάλληλοι είναι τακτοποιημένοι σε μικρά γραφεία που μειαζουν κουτιά, φεύγει χάνεται στους δρόμους, μπερδεύεται μ’ ένα γκρουπ τουρίστες, μπαίνει σ’ ένα πολυτελές εστιατόριο που δημιουργούνται απίθανες καταστάσεις, βγαίνει και χάνεται στη κυκλοφορία.
Τελική σκηνή της ταινίας ένα μακρινό πλάνο από ψηλά με χιλιάδες αυτοκίνητα να γυρίζουν σε μια πλατεία σαν αυτοκινητάκια σε λούνα - παρκ.
Το κωμικό δίνει τη θέση του στη μελαγχολία και στην ανεπαίσθητη θλίψη όπως ακριβώς συμβαίνει μ’ όλα τα μεγάλα έργα τέχνης. Αυτό το χάσιμο χρόνου, το σπατάλημα χρόνου που υποδηλώνει κι ο τίτλος δεν είναι τίποτα άλλο από τη καθημερινή μας ζωή που δίπλα μας ένας Κος ΙΛΟ κινηματογραφεί και συμπαρίσταται.
Οι ηρωες του ΤΑΤΙ μπαίνουν στις εικόνες, βγαίνουν, εξαφανίζονται, ξαναεμφανίζονται. Όπως συμβαίνει και με τη ζωή.
Ο ΤΑΤΙ ήταν ένας μεγάλος νεορεαλιστής δημιουργός όπως ο ΡΟΣΕΛΙΝΙ μόνο που η ματιά του ήταν παιχνιδιάρικη και κωμική. Κατ’ εξοχήν μοντέρνος δημιουργός το έργο του είναι μοναδικό και ανεπανάληπτο.
Για την ταινία του 1958 "Ο ΘΕΙΟΣ ΜΟΥ" κέρδισε ειδικό βραβείο Φεστιβάλ Κανών και Όσκαρ ξένης ταινίας.