07272017Πεμ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Φανταστική Ταινιοθήκη

ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ, Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΕΒΡΕΧΕ ΘΑΝΑΤΟ

CODE NAME THRIXTY – ΗΠΑ 1977
Σκηνοθεσία: ΤΖΟΡΤΖ ΡΟΜΕΡΟ
Ερμηνεία: ΛΕΙΝ ΚΑΡΟΛ, ΤΟΥΕΪΝ ΜΑΚ ΜΙΛΑΝ, ΧΑΡΟΛΝΤ ΓΟΥΑΪΝΤΖΟΝ
Ο Τζορτζ Ρομέρο είναι ένας κατεξοχήν δημιουργός του φανταστικού κινηματογράφου και παράλληλα ενός λαϊκού κινηματογράφου που τα ονόματα "B-Movies" χαρακτηρίζει το είδος. Ταινίες φτηνές, χωρίς σπουδαία ονόματα αλλά με στόχο ένα λαϊκό κοινό. Πολλές απ’ αυτές τις ταινίες αργότερα αναγνωρίστηκαν σαν σπουδαία δημιουργήματα.
Οι ταινίες του Ρομέρο, κυρίως της πρώτης περιόδου, έχουν την αίσθηση ενός αριστουργήματος βουτηγμένου στο τρόμο και στη φρίκη, όπως και τα γνήσια έργα ποιητικού τρόμου στην Ιστορία του κινηματογράφου.
Σε ξεχωριστή θέση οι ταινίες του για τα Ζόμπι, αλληγορίες για την καπιταλιστική αλλοτρίωση και ταυτόχρονα απειλητικά μανιφέστα για τον καλοτακτοποιημένο κόσμο μας.
Με κυρίαρχο στοιχείο τον τρόμο, το αλλόκοτο, τη βία και την κλειστοφοβική ατμόσφαιρα προετοιμάζουν το θεατή για το τι θα επακολουθήσει.
Στην ταινία του "Ζόμπι, το ξύπνημα των ζωντανών νεκρών" η επιδημία έχει εξαπλωθεί παντού, οι ζωντανοί νεκροί κυριαρχούν τον κόσμο, εκτός του σούπερ καταστήματος  που η κοινότητα  συνεχίζει την ζωή σα να μην τρέχει τίποτα. Ύστερα από την επίθεση των συμμοριών, το σκηνικό αλλάζει και το τέλος είναι ανοιχτό, όπως ανοιχτή και κάθε εξήγηση για το μέλλον της κοινότητας και της ανθρωπότητας κατ’ επέκταση.
Η "Καραντίνα" είναι μία ταινία όπως τα Ζόμπι. Ταινία λαϊκού κινηματογράφου πιο πολύ, και μια ταινία καταγγελία για την μόλυνση της ατμόσφαιρας από τις ανεξέλεγκτες δοκιμές.
Η ταινία αρχίζει μ’ ένα νυχτερινό πλάνο ενός μισοφωτισμένου σπιτιού που στο εσωτερικό του θα παρακολουθήσουμε μια σειρά σκοτωμούς. Ύστερα απ’ αυτή την μακάβρια εισαγωγή, βαθμιδωτά εισερχόμεθα στο θέμα και στο ερώτημα που βάζει.
Τι θα συμβεί αν μια περιοχή των ΗΠΑ μολυνθεί από κάποιο μικρόβιο που διαδόθηκε από την πτώση αεροπλάνου που το μετέφερε; τι θα συμβεί ακόμη αν αυτό το μικρόβιο προκαλεί στα άτομα που μολύνει εγκληματικές ιδιότητες;
Η ταινία δίνει απάντηση αλλά μόνο στο πρώτο ερώτημα. Ο στρατός θα πάρει την εξουσία, οι πολίτες θα θελήσουν να δραπετεύσουν και η μεταξύ τους σύγκρουση είναι αναπόφευκτη.
Αλλά πώς να ξεχωρίσεις τους πολίτες που μολύνθηκαν απ’ αυτούς που δεν μολύνθηκαν;
Είναι δυνατόν η στρατιωτική καταστολή να λύσει το πρόβλημα; μ’ ένα ρυθμό καταιγιστικό, με συνεχείς εναλλαγές δράσης και αγωνίας η ταινία προχωρά και κλείνει με ένα αμφιλεγόμενο και μετέωρο τέλος που ούτε ερωτήματα λύνει ούτε λύσεις προτείνει. Όπως και στο τέλος της ταινίας "Ζόμπι" η συνέχεια εκτός οθόνης πιθανόν να είναι πολύ χειρότερη από την ιστορία της οθόνης.
Ο Τζορτζ Ρομέρο είναι ένας μεγάλος δημιουργός του φανταστικού κινηματογράφου και είναι πραγματικά άδικο οι ταινίες του να παίζονται ελάχιστα ή να εξαφανίζονται. Ας θυμηθούμε τι λέει ο ίδιο σχετικά με τον σύγχρονο Αμερικάνικο κινηματογράφο και τις ταινίες του φανταστικού:
"Αντιπαθώ τις επιρροές του Χόλλυγουντ. Είναι πονοκέφαλος να παρακολουθώ μια καινούργια Αμερικάνικη ταινία. Οι σκηνές είναι τραβηγμένες πάντα με τον ίδιο τρόπο, φωτισμένες παρόμοια, ακόμα και ο ήχος τους είναι απαράλλαχτος. Τίποτα δεν ξεπηδάει στην οθόνη, δεν υπάρχει ποτέ κάτι πειραματικό ή έστω διαφορετικό. Εγώ αρνούμαι να χρησιμοποιήσω τα πλατό τους και τα εργαστήριά του. Σιχαίνομαι να μπαίνω σε σούπερ μάρκετ ηχητικών εφφέ".
Σήμερα που το καλό και το κακό έχουν ελάχιστη θρησκευτική σημασία για το κοινό, η ταινία τρόμου λειτουργεί κυρίως σα γροθιά στο στομάχι του θεατή. Αισθάνεται άραγε ο Ρομέρο πως έχει συντελεστεί μια τεράστια αλλαγή στις αξίες αυτής της γενιάς ων κινηατογραφόφιλων, και αν ναι, ποιος ο χαρακτήρας της; "Πιστεύω ότι η γενιά αυτή τείνει προς τον ατομικισμό, είναι η γενιά του εγώ", λέει ο Ρομέρο. Το αντικείμενο των περισσότερων ταινιών τρόμου ήταν η αναβίωση παλιότερων εποχών, όμως σήμερα κανείς δεν ενδιαφέρεται γι’ αυτό. Η συμπεριφορά των θεατών έχει αλλάξει, όπως έχει αλλάξει και ο τρόπος ζωής του. Υπάρχει ένα διάχυτο κλίμα απόγνωσης στον κόσμο τώρα που όλοι βλέπουμε ότι οδηγούμαστε στην καταστροφή, που αν δεν είναι πυρηνική, θα είναι οικολογική, οικονομική ή άλλη. Έτσι το περιεχόμενο των ταινιών τρόμου αναγκαστικά άλλαξε, για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του θεατή που ζει μέσα σ’ αυτό το κλίμα.