07282017Παρ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Δικτυακά

Η Γιαγιά μου!!!

Η γιαγιά μου είναι μια κυρούλα 80 χρονών. Ζει μόνη της σ ένα παλιό σπίτι σε κάποιο χωριουδάκι με άλλα 35 άτομα κάπου στον ορεινό Αποκόρωνα. Τα μόνα της εισοδήματα είναι η σύνταξη ΟΓΑ που της άφησε ο παππούς μου της τάξεως των 230 € και ένα γεροντομοίρι με 20 ελιές, 1 λεμονιά, 1 καρυδιά  και 10 κλίματα αμπέλι. Η γιαγιά μου ίσως ζηλεύει τους συνταξιούχους του ΙΚΑ που παίρνουν τα 3πλάσια χρήματα από αυτήν, όμως δυστυχώς το καιρό εκείνο ο παπούς μου δεν είχε να κολλήσει ένσημα υπερωριών στο χωράφι.
 
Όταν σκέφτομαι τη γιαγιά μου χαίρομαι και στενοχωριέμαι μαζί.
 
Στενοχωριέμαι αλλά και χαίρομαι γιατί είναι πραγματικά άγνωστη σε μένα που δουλεύω από το πρωίμέχρι το βράδυ για να τα φέρω βόλτα η μαγική συνταγή του να ζεις με ένα τέτοιο χρηματικό ποσό το μήνα, όμως αυτή τα καταφέρνει, παρόλο που από τα πάγια και μόνο του ηλεκτρικού, του τηλεφώνου και του νερού αφαιρείται το 1/3 του αδιανόητου.
 
Είναι τυχερή που έχει ζάχαρο και υπέρταση και έτσι τα τρόφιμα που της επιτρέπουν οι γιατροί κοστίζουν μόνο το άλλο 1/3 της σύνταξης. Δεν την απασχολεί αν η τιμή στο μοσχάρι έφτασε στα ύψη ούτε αν οι ντομάτες "έβγαλαν φτερά". Ο γυρολόγος που περνά από το χωριό διατυμπανίζει διάφορα καλούδια αλλά δεν βγαίνει καν να δει, το θεωρεί άσκοπο.
 
Είναι τυχερή που δεν καταλαβαίνει και πολλά. Το μόνο που παρακολουθεί στην τηλεόραση που την συντροφεύει τα απογεύματα είναι κάτι βραζιλιάνικα σίριαλ γιατί εκεί μόνο μιλάνε ελληνικά και τα καταλαβαίνει. Οι "Ειδήσεις" είναι πολύ μπερδεμένες με αυτές τις μισό ελληνικές ή όλο αγγλικές λέξεις που χρησιμοποιούν "οι νέοι".
 
Με το τελευταίο 1/3 που μένει αγοράζει τα φάρμακά της και τα εισιτήρια για να πηγαινοέρχεται στη "Χώρα" μια φορά την βδομάδα και να κάνει τις απαραίτητες εξετάσεις. Έτσι φτάνουμε στο μηδέν.
 
Είναι τυχερή που δεν μπορεί να πάει πουθενά και έτσι δεν χρειάζεται ρούχα και παπούτσια καινούργια και που κάποτε φτιάχνανε πολύ γερές τις ρόμπες και αντέχουν. ’λλωστε και οι φιλενάδες – γιαγιάδες φοράνε τα ίδια. 
 
Δεν χρησιμοποιεί το πλυντήριο, βέβαια, ούτε και την κουζίνα που της έχουμε αγοράσει γιατί "...καίνε ρεύμα και το ρεύμα είναι ακριβό!". Όσο αντέχει η ξυλόσομπά της ζεσταίνει και αυτήν και το νερό που χρειάζεται στο σπίτι. Βέβαια, καίει ξύλα "η άτιμη" και έτσι βγαίνει και μαζεύει ότι μπορεί και όσο αντέχει από τα χωράφια. Καμιά φορά μπορεί να της δώσει και κανείς περαστικός ξυλοκόπος.
 
Είναι τυχερή που δεν πληρώνει ενοίκιο, όχι ότι θα μπορούσε, εφόσον μένει στο σπίτι του παππού. Το ότι βάζει νερά και είναι ετοιμόροπο δεν μπορεί να την απασχολήσει εφόσον δεν δύναται να τα επισκευάσει από καμία άποψη. Όπως επίσης δεν μπορεί να συντηρήσει και εκείνα τα χωραφάκια που χουν απομείνει και που θέλουν λιπάσματα και οργώματα. Όμως αυτά τα φτιάχνει ο αλλοδαπός "μαζωχτής" που μερικές φορές γίνεται και σωτήρας, αλλά από την πλευρά του θέλει απλώς να βγάλει περισσότερο λάδι για να πάρει το μισό.
 
Η γιαγιά μου είναι το ίδιο γλυκειά όσο και την πρώτη φορά που την θυμάμαι. Μας περιποιείται και μας προσέχει το ίδιο και δεν παραπονιέται γιατί έτσι θα φανεί ότι ζητάει ελεημοσύνη και θα θιχτεί η υπερηφάνεια της.
 
Η γιαγιά μου είναι αγράμματη και υπογράφει με σταυρό. Τον ίδιο ακριβώς σταυρό βάζει κάθε εκλογές στο κόμμα που ψηφίζε κι ο παππούς μου, για να τιμήσει την μνήμη του. Δεν ξέρω, όμως, αν ελπίζει πως και ο "σταυροφόρος" θα τιμήσει με την σειρά του την ίδια και όλες τις γιαγιάδες και τους παπούδες της Ελλάδας. Και παρόλο που ζει/ζουν σε συνθήκες απαράδεκτες για τα δεδομένα της νέας χιλιετίας κάθε φορά που ρίχνουν τον ψήφο τους στην κάλπη φεύγουν με την ευχή "και στην άλλη βόλτα με καλό", όχι βέβαια για να ψηφίσουν αλλά για να αντέξουν άλλα 4 χρόνια.