09202017Τετ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Εξάντας

Συστηματικό Παραλήρημα

Τι είναι η πυξίδα; Και τι ο εξάντας της; Καλή προσπάθεια, αλλά ποιός τη διαβάζει;
Και ο εκδότης, φίλος, ζωντανός. Φοβάμαι τις κλήσεις 28210..... Όλο καινούργιες και καλές ιδέες. Τι μυαλό! Τον ήξερα, τι έμπλεξα; Μέσα σε όλα και το μηνιάτικο ραντεβού με τα Χανιά... ’σε με ρε φίλε. Τι είναι η πυξίδα;
Τι είναι αυτές οι ερωτήσεις; αντέτεινε ο φίλος μου. Κουβεντιάζαμε, χωρίς θέμα. Πίναμε χωρίς μέτρο. Είναι αλήθεια ότι τα βράδια που βγαίνω έξω από τον μικρόκοσμο μου και συναντώ κάποιον, κάποια ή κάτι από το παρελθόν μου, είναι βράδια με άγχος. Είναι μια αποτυχημένη προσπάθεια να σμίξει η καθημερινότητα το διαφορετικό, να αποκτήσει η μοναξιά μια δοκιμασμένη παρέα.
Γιατί δεν μένεις κλεισμένος... ξέστομισε μέσα από τα δόντια του, μέσα από τα δόντια του αλλά δυνατά για να με ματώσει ή χωρίς μελοδραματισμούς να με ταράξει, να δω την πραγματικότητα του παρόντος χωρίς το τρίτο ουίσκι.
Αλήθεια τώρα συγκεβερνά η ανανεωτική αριστερά;
Ο σύντροφος υφυπουργός απειλεί το σύστημα από εκεί! Από τα μέσα, εκεί που οι χαραμάδες είναι ανοικτές, εκεί που πονάει, εκεί...
Ο μονολογός του δεν έπειθε ούτε τον ίδιο. Συνέχιζε όμως...
Η αντίληψη της μακροθέν κριτικής τον απωθούσε... από τα μέσα, οφείλουμε να κτυπήσουμε αυτό το παχύσαρκο τέρας, από τα μέσα έστω και δια αντιπροσώπου...
Το πρόσωπο του φίλου του πήρε την έκφραση της αποστροφής. Τον ήξερε χρόνια, τις εμμόνες του, το πάθος του, ενίοτε μοιράστηκαν τα ίδια όνειρα, δυο τσιγάρα, μια ιδέα, μα δεν μπορούσε να πιστέψει την κατάπτωση του. Η μεγάλη αριστερά απαιτούσε την ηγεμονική θέση των ιδέων της μέσα στην κοινωνία...
Μα το επιχειρούμε μέσα από τη συμμετοχή μιας αριστερής αντίληψης, η ανάληψη ευθυνών δεν είναι έξω από τη λογική μας, είναι ευθύνη της αριστεράς να πείσει ότι μπορεί να διαχειριστεί την κρίση και να την "αλλάξει"...
Με ποιούς όρους;
Αγνόησε την ερώτηση και στράφηκε στον μπάρμαν...

Το κλασικό ποτήρι με το ουίσκι του είχε ήδη αλλάξει, ο πάγος θορυβούσε με τα τοιχώματα του και αυτός ο ήχος τουλάχιστον τον κρατούσε ζωντανό και σε επαφή με τον φίλο του. Τουλάχιστον... Ξόδεψε ώρα πολλή από την έξοδο του...να κρατηθεί. Φοβόταν όταν απομακρυνόταν... Παρακολουθούσε την κίνηση, είδε πρόσωπα γνωστά, ήρεμα, γλυκά, έναν πελάτη του... η κίνηση ήταν φυσιολογική...

Η Πέπη τελικά έγινε πουτάνα; Η Βανδή έκανε προσθετική στήθους πριν το γάμο ή μετά; Η Μπεζεντάκου σε ποιό "χώρο" εκχώρησετα δικαιώματα της φωτογράφησης της ενάντια στον πόλεμο;
Είχε ζαλιστεί. Ήξερε καλά τον εαυτό του. Θα συνέχιζε... και το πρωινό θα τον έβρισκε μεθυσμένο με τις τύψεις του στο απώγειο και το στόμα του σάπιο... Θα διάβαζε δυο κεφάλαια της "χαμένης άνοιξης" για να καλύψει την ανομία της νύχτας...
Μα τον πρόλαβε ο Μητσοτάκης... Η μόνη πολιτική πρόταση της δεξιάς εδώ και αρκετά χρόνια. Ο πρόεδρος είναι ο μόνος που μπορεί να σχεδιάζει και να μιλάει με τον ηττημένο κόσμο της παρατάξης του... Να χαράζει προοπτική... Να απαντάει στην παραποίηση της ιστορίας. Τι ήταν η αποστασία; Τι κιαν οι εφημερίδες επιχειρούν την νεκρανάσταση του Ανδρέα, ο επίτιμος είναι εδώ και "πάνω" κάθε Ιουλίο, όπως έγραψαν και τα ΝΕΑ προχθές.
Μα να κατρακυλήσει η Πέπη σε μπουρδέλο;
Ο φίλος του έφυγε. Δεν άντεχε πιά το παραλήρημα. Το ίδιο θα ήθελε και ο μπάρμαν αλλά...
Η ώρα των κερασμάτων έφτασε.

Πάλι μόνος.
Η θέση στο μπαρ σωσίβια λέμβος. Όπως και οι σκέψεις του. Τον κυριαρχούσαν μα δεν τον ένοιαζε στιγμή να δώσει απαντήσεις. Στροβιλιζόταν και ήταν σίγουρος ότι έφταιγε το αλκοόλ.

Έβλεπε το ψέμα να κυριαρχεί: στην κηδεία του παπά της Σαλονίκης, στις ραδιουργίες του αφεντικού της CIA, στις κόντρες των καναλαρχών, στην συμπεριφορά όλων μας για την καντάνια των μαθητών και το επίπεδο τους... Πάλι η επιφάνεια των πραγμάτων. Κουβέντα για την ταμπακιέρα. Ψελλίσματα.

Διάβαζε με τα μανίας τα αστυνομικά του Μαρή. Ετοίμαζε και τη λίστα για την εβδομάδα της... διακοπής... Όλα πλησίαζαν... Ήθελε να πιστεύει, ότι ήταν έτοιμος.
Ο ’ρης και ο Τσε- μόνιμοι θαμώνες στο μπαρ που σύχναζε- τον καληνύκτισαν. Ήταν τυχεροί.

Τ’ άκουσε μόνος του "στείλε ρε φίλε το κείμενο. Επιτέλους να καταλάβεις ότι και οι μαλακίες που γράφεις οφείλουν να έρχονται στην ώρα τους".

Αχ! Χάος και τρόμος. Σκέφτηκε την επικαιρότητα, την τελευταία γουλιά, την ηλικία του εκδότη. Θα το έστελνε, αύριο.
Τώρα άλλο τον κυριεύσε.Έτρεξε για να βεβαιωθεί και ήταν αλήθεια: ο Νεονάκης, η Ρόζα και ο Μανίκας τριγυρίζαν στην πλατεία...


Σε φιλώ
Α.ΣΤΕΓΟΣ
Ηράκλειο 200703