11192017Κυρ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΟΡΕΙΕΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

Θυμούμαι, άρα υπάρχω.
Μανόλης Αναγνωστάκης ΥΓ.
           
 
 
 
             Μήνας στο περιθώριο. Πυκνός, γεμάτος, ένας δρομέας πορφυρός! 
             Κίνηση διαρκής, η κίνηση του χρόνου. Επίπεδα και        συναισθηματικά. Καθημερινές σκέψεις  και αναπόληση. Νέα ζητήματα _ με άλλο τρόπο, σε άλλο τόπο ιδωμένα _ παλιές οι ανάγκες... οι ίδιες: από τις θύμησες, από τα πράγματα, από τις  ιδέες,  τις νομοτέλειες. Κίνηση δημιουργίας, η μια πλευρά του ήλιου. Απαντοχή.
             Φωλιάζει  στο μυαλό και στο κορμί η έγνοια, να αγγίξεις μια στιγμή μονάχα, τη φωτεινή πλευρά του χώρου, των ανθρώπων.Σημείο, ένα πρωτόλειο εγώ, η πιό λίγη μαγιά από το δυσαναπλήρωτο εμείς...
           

ΣΠΕΙΡΑ: η κίνηση των πραγμάτων

Δένει μια μικρή  ιστορία  με το πέρασμα του χρόνου  ... Διανύεται  η  απόσταση,  μια σπείρα τυλίγεται όλο και πιο στέρεα, σφικτά... να σε κρατάει μέσα της. Έχει μετρηθεί άραγε, έχει  έστω και προσεκτικά   καταγραφεί το " άνοιγμα "  μιας τέτοιας
   διαδρομής ; 
 
 
 
            Με τον Οκτώβρη, σχέσεις και μνήμες αντιφατικές... Διαρκώς ένα διάστημα στη μέση φθινοπώρων. Και μια προσωπική αρχή... μήνας μετά το γενέθλιο.
 
Ξεπερνώ, πόση  η ευκολία να το λες, έναν μεγάλο Οκτώβρη,  που ήθελε να αλλάξει τον κόσμο... για τους δικούς μας  μιλώ, τους καθημερινούς,τους κοντινούς στα νιάτα μας, πεζοί, κουτσοί, μα κάτι να τους λείπει ή να είναι  μόνο η σειρά τους, στο ημερολόγιο ;
 
Στέκομαι μια στιγμή _ πόση η ευκολία να είναι μόνο τόση _ στον Οκτώβρη του " εδώ και τώρα ",  που στα αυτιά ενός δεκαπενταετή δεν σήμαινε τ ί π ο τ α, είχε την καρδιά αριστερά και το πάθος για σύντροφο, μα και πάλι δεν μιλώ για τους ξένους, τους απόλυτους της εξουσίας μήνες, πεζοί, κουτσοί, για τους δικούς μας μιλώ... τους μικρούς των φθινοπώρων.

Μια τοπιογραφία εντός μου

Απαντώ στη συνεχή σου πρόκληση … Τι να σου στείλω ; Όχι κείμενο!! Ένα θηρίο στο χαρτί … ζωντανό όχι από αυτά τα ζωγραφιστά. Απόλυτα σουρεαλιστικό. Κάτι σαν την αυτόματη γραφή των Νταλί, Μπουνιουέλ ή του Α. Εμπειρίκου…Τα χρώματα μου χυμένα έξω από την παλέτα της ζωγραφικής διασκορπούνται ανάκατα στο χείλος της ζωής. Παρασύρονται, συνωθούνται, εξαϋλώνονται. Καπνίζω … Αλήθεια μπορεί  να χρωματιστεί ο καπνός ; οι αισθήσεις,το φως του δωματίου από μια σόμπα αλογόνου ; Ακόμα μια κρύα έλλειψη – το λίγο του κόσμου – μπορεί κα καλυφθεί από ένα εργαλείο ζεστού αέρα ; Από ένα μακρινό χάδι όμως;

 

ΕΙΚΟΝΕΣ

Για το γενέθλιο μήνα Σεπτέμβριο που μπορεί να σημαίνει την αρχή ενός μακρινού φθινοπώρου … για το έκτο τεύχος της δικής μου ΠΥΞΙΔΑΣ … για τις παρελθούσες εικόνες των ΔΙΑΚΟΠΩΝ … τίτλος για την "έκπληξη" του ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΥ…
Ο ΕΞΑΝΤΑΣ διαλέγει ένα ποίημα:

ΥΠΟ ΤΗΝ ΕΠΗΡΕΙΑΝ

ΣΥΜΠΕΡΙΦΕΡΟΜΑΣΤΕ
Υπό την επήρειαν
Παντός επιστητού

Δυό τρία πράγματα που ξέρω γι αυτόν …

Στις πρώτες συζητήσεις ήταν ο γλυκός και μειλίχιος φίλος,των πρώιμων χρόνων. "Ξεκινάμε,ένα τεύχος το μήνα.   Γράφεις και δίνεις το κομμάτι …  Μικρό, πεντακοσίων λέξεων. Ελεύθερο το θέμα … " Δεν το σκέφτηκα πολύ, συμφώνησα, έβαλα το κάρο μπροστά από το άλογο – αυτό το κάνω συχνά – και με μόνιμο σύντροφο το άγχος από τότε πορεύομαι μέχρι εδώ… Τι γράφουμε ;
Την μικρή ιστορία που ακολουθεί …
 

Κατάθεση προσωπική

Κεφ. 1
Καπνίζω πολύ. Ο καπνός γεμίζει το κενό και την απόσταση.
Είναι μια ψευδαίσθηση λύση …της μοναξιάς. Της απόλυτης μοναξιάς, της ολοκληρωτικής απουσίας, της απόλυτης έλλειψης … Του θανάτου ή του έρωτα. Στριφογυρίζεις στα παρελθόντα, αφήνεις σημάδια, μικρά σημειώματα, αγαπημένα αντικείμενα, σε θέσεις ξένες … καμία παρατήρηση από τον απόντα ’λλο … μόνος συμμαζεύεις τα κομμάτια σου, τα τακτοποιείς … Αποσύρεσαι, καμία ενόχληση από τον απόντα ’λλο.

Δίπλα και απέναντι.

Είστε υπέρ ή κατά ;
Έστω απαντήστε μ’ ένα ναι ή μ’ ένα όχι.
Το έχετε το πρόβλημα σκεφτεί
Πιστεύω ασφαλώς πως σας βασάνισε (1 )


Τεύχος καλοκαιρινό η 5η Πυξίδα. Διάθεση ανάλαφρη η αποψινή του Εξάντα … Οι ειδήσεις τρέχουν, η θερμοκρασία ανεβαίνει, το αίμα τρέχει – γίνεται φιλμ – η τηλεθέαση ανεβαίνει … Εμείς συνεχίζουμε την ίδια διαδρομή … σπίτι δουλειά και επιστροφή. Σκέψεις για μικρές ιστορίες τρομοκρατίας μαζί με εκείνες για διακοπές, σκόρπιες εικόνες ξεχασμένων προσώπων.

Αντί να συνομιλώ με τον εαυτό μου, αναλώνομαι στην πράξη

Αντίο ξέγνοιαστα απόβραδα … Με αυτή τη φράση μες στο κεφάλι, στα χείλη … αποχαιρετούσα πριν μερικές μέρες έναν φίλο της πρώτης νιότης. ( Αν έρθει η δεύτερη … ). Συμφοιτητής στη Φλώρινα, σύντροφος της Εποχής ( το έψιλον κεφαλαίο ), μακρινός μες στην απόσταση της καθημερινότητας – αυτής της καθημερινότητας των τωρινών χρόνων. Η συνάντηση μας είχε τα στοιχεία ενός απόβραδου … τα πρώτα ούζα – και δω έρχονται σίγουρα δεύτερα, τρίτα – μνήμες, ποτά στη μπάρα, διηγήσεις και εξηγήσεις. Χρόνια χαμένα, στο μεσοδιάστημα πτυχία, ο στρατός, " μια διαγραφή στην πλάτη " … γάμος. Κομμάτια – όχι ακόμα θρύψαλα – ικανά να αγχώσουν το τελευταίο ποτό … το πρώτο απόβραδο της επαφής. Και ένα στοιχείο διαφορετικό από τα χρόνια της φοιτητικής αθωότητας, να είμαστε ανταγωνιστές, να εξασκεί ο συνονόματος συνάδελφος την κηπο-τεχνία …

Θρύματα της ιστορίας είχαν καθίσει στο εφηβικό χαμόγελο

Οι πρόσφατες κινήσεις στην πολιτική σκακιέρα θα κριθούν στην εξέλιξη τους. Πρώτος σταθμός η εκλογική δοκιμασία. Για κάποιους είναι ο σημαντικότερος. ΟΧΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.
Επιμένουμε να ορίζουμε την πολιτική, ως σκέψη και πράξη, ως ανάγκη επεξεργασίας και διαμόρφωσης ενός συνεκτικού σχεδίου ισχυρού ρεφορμισμού, το οποίο οφείλει, δηλαδή απαιτείται να συμπεριλάβει και να αναδιατάξει όλα τα κομμάτια του κατακερματισμένου κοινωνικού ιστού.
Επιμένουμε στη θέση μας,  ευρισκόμενοι σε διάσταση, κύρια με την ευκολία αποδοχής των όποιων "άτολμων"  κινήσεων. Παρακολουθούμε και κρίνουμε.
Επιμένουμε να ανατρέχουμε σε φωνές ποιητικές, ξεπερνώντας τις ρηχές και ανέξοδες κορώνες ΟΛΩΝ των χρωμάτων του πολιτικού φάσματος.