10172017Τρι
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

ΕΔΟΥΑΡΔΟ ΓΚΑΛΕΑΝΟ

Ετοιμαζόμουν να ρίξω μια τελευταία ματιά στο κείμενό μου πριν το στείλω στην «Πυξίδα»  αλλά η μέρα ήθελε άλλη ιστορία να στείλω κι όχι αυτήν που βασίστηκε στο σύνθημα του τοίχου που διάβασα τις προάλλες επιστρέφοντας στο σπίτι.


Αμφίπολη: Περάστε, κόσμε!

 6272BF0881F6DFBA808F884B8EF69769 Η σημαντική ανακάλυψη της Αμφίπολης προκαλεί μεγάλο ενδιαφέρον, με τα ΜΜΕ διεθνώς να ασχολούνται εκτενώς με το όλο θέμα.  Ο τάφος  αποκαλύπτει σιγά σιγά στην αρχαιολογική σκαπάνη την ιστορία του κι εμείς ακούμε με όψιμο ενδιαφέρον.  Επειδή άραγε  αναζητούμε διακαώς την αίγλη του παρελθόντος ως άλλοθι στην αποδυνάμωση του νου ελλείψει αρχών και νοημάτων;  Ή για να βρούμε αφορμή να συνεχίσουμε να υποστηρίζουμε τους άρχοντές μας τη στιγμή που λαμβάνουν τραγικές αποφάσεις για τον τόπο μας επειδή  επιδέξια παραγεμίζουν το άδειο κέλυφος της σκέψης μας με το να αποτίουν  φόρο τιμής στην παράδοση ή στις προκαταλήψεις που μας κολακεύουν;

      Μα η  παράδοση δεν είναι μουσειακό είδος είναι βίος και βιός μιας ομάδας ανθρώπων, είναι ιστορία δηλαδή στάση απέναντι στο παρελθόν που θα βοηθήσει την ένταξη κάποιου γεγονότος, του υλικού  και πνευματικού δημιουργήματος στο σύνολο που ανήκε. Η παράδοση είναι αντίληψη και  τρόπος ζωής που σώζει την αυθεντικότητα.  Αλλά η έκπτωση των κριτηρίων αυτοπραγμάτωσης στον ηδονισμό  του εφήμερου  εξαντλεί την παράδοση σε φιλολογικές ρητορείες και θέματα έκθεσης στο σχολείο. Εξυμνούνται στείρα οι τύποι και οι μορφές της παραδοσιακής ζωής,  και λιγότερο ενδιαφέρουν οι ιδέες και οι σκέψεις των ανθρώπων που έζησαν σε παλιότερες εποχές.

«Κάποτε σε πιάνει απελπισία όταν βλέπεις το πνεύμα να μετατρέπεται σε εμπόρευμα, οι ιδέες να διαφημίζονται από μεταπράτες. Προσωπικά ωστόσο διατηρώ μια μόνο αισιοδοξία: ότι όλα αυτά τα ανθρώπινα καμώματα είναι εφήμερα, ότι η αλήθεια είναι πιο δυνατή από το ψέμα και ότι ο άνθρωπος ύστερα από κάθε καταστροφική περιπέτεια κατορθώνει να βρει το αληθινό του πρόσωπο». (Μ. Ανδρόνικος, Παιδεία ή Υποπαιδεία;)

Φύλλο 113 Οκτώβριος - Νοέμβριος 2012

Οι μέρες περνούν. Οι καιροί λιγοστεύουν                                            

Ο πολιτισμός τροφοδοτεί την ανάπτυξη μιας κοινωνίας αλλά η μεγαλύτερη ανάπτυξη δε συμβαδίζει με περισσότερες πράξεις πολιτισμού…

Φύλλο 123

Είναι τόσα πολλά να γραφούν: για τις εκλογές που ο Μανωλιός δεν μπήκε στον κόπο καν να βάλει τα ρούχα του αλλιώς, έτσι για να επιβεβαιώσει την παροιμία, τουλάχιστον, για τη Βραζιλία της εξαθλίωσης στη λάμψη του Μουντιάλ, για τους πρόσφυγες, ακόμα και για τον ανθρωπισμό, το θέμα της έκθεσης των πανελληνίων… Μα πάλι τα γεγονότα οδήγησαν στον καιρό του σχολείου και σ’ αυτήν την κακοφορεμένη αντίληψη κάθε εποχής…

 

                       Είχεν (σ.σ ο δάσκαλος) απαιτήσει από την Εφορευτικήν Επιτροπήν την αποβολήν, ως «ανεπιδέκτου μαθήσεως», του Γιαννιού του Βρυκολακάκη, του Στρατή του Χατζηδημήτρη, και δύο ή τριών άλλων, αλλ’ εις τούτο εύρε την επιτροπήν αντιπράττουσαν.

            «Το σκολειό (κατά την θεωρίαν, την οποίαν ανέπτυσσε μεν έν των μελών της επιτροπής, ησπάζοντο δε οι πλείστοι των γονέων), το σκολειό, ας υποθέσουμε, δεν έγινε για να μαθαίνουν τα παιδιά γράμματα, δηλαδή. Έγινε για να μαζώνουνται οι κλήρες, τα παλιόπαιδα, τα διαβολόπουλα. Πώς μπορεί, το λοιπόν, ένας γονιός να τα έχει μπελά απ’ το πρωί ως το βράδυ; Και που συφτάνεται ένας φτωχός να τα θρέψει; Μπορεί να τα χορταίνει κομμάτια; Μήπως χορταίνουν, οι διαόλοι, ποτέ ; Και είναι ικανή μια χήρα γυναίκα να τρέχει από γιαλό σε γιαλό, από βράχο σε βράχο, για να τα συμμαζώνει; Γιατί πληρώνεται ο δάσκαλος : Για να έχει το βάρος αυτό, να είναι οι γονιοί ήσυχοι. Όταν είναι συμμαζωμένα εκεί-δά, μες στο σκολειό, γλυτώνει ο γονιός και καμπόσα κομμάτια παραδείγματος χάριν. Ας τρώνε τα θρανία, που είναι ξύλινα, ας τρώνε τους πίνακες και τα χαρτιά τους, τους τοίχους και το πάτωμα, για να είναι οι νοικοκυραίοι ησυχώτεροι για τις αχλαδιές των, τες βερυκοκκιές των, τες συκιές και τ’ αμπέλια των. Η κάθε μια πανδρεμένη, το λοιπόν, πρέπει να έχει μέρος για να ξεφορτώνεται την κλήρα της, που οι πλιότεροι άνδρες λείπουν χρόνο-χρονικής, η καθεμιά χήρα πρέπει να έχει μέρος για να ρίχνει το στρίγλικό της, τ’ αρφανό της. Η καθεμιά αρχόντισσα να έχει μέρος για να βάζει τον πάπο της, τον χήνο της, κι η καθεμιά φτωχή το θάρρος της και την απαντοχή της. Αυτά, δάσκαλε».

                                                            Αλ. Παπαδιαμάντης, Η  Δασκαλομάνα

Της λήθης

Χρόνος Όλα πωλούνται κι όλα αγοράζονται απ’ όταν ξεπρόβαλλε η φράση «ο χρόνος είναι χρήμα» κι έγινε ετούτη η φράση τρόπος ζωής και θεμέλιο αξιών.

Φύλλο 121 Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2014

 

"Πιστεύω ότι και τα γ ρ ά μ μ α τ α μπορούν να αποκτήσουν 
ισότιμη θέση με το θέαμα και το ακρόαμα, 
στο πλαίσιο των πολιτιστικών εκδηλώσεων. 
Φυσικά δεν έχουν την ίδια ελκτική δυνατότητα, 
όμως θεωρώ πως μπορούμε να επινοήσουμε νέους τρόπους, 
για να προβληθούν και να έχουν απήχηση"…
.............................................................
"...Πιστεύω ότι το πεδίο της μ ν ή μ η ς είναι το πεδίο 
στο οποίο διεξάγεται ένας αδυσώπητος π ό λ ε μ ο ς 
και ότι υπάρχουν πολλαπλές δυνάμεις 
που προσπαθούν να οικειοποιηθούν τη μνήμη μας. 
Από την άλλη πλευρά, υπάρχει ο κ ί ν δ υ ν ο ς της καθήλωσης 
στα παρωχημένα γεγονότα και της λήθης των πρόσφατων. 
Αυτός είναι ένας μεγάλος κ ί ν δ υ ν ο ς... και για την κοινωνία: 
να ξ ε χ ν ά, δηλαδή, τι συμβαίνει σ ή μ ε ρ α. 
Όσο αναγκαία είναι, λοιπόν, η μνήμη του παρελθόντος 
άλλο τόσο, αν όχι περισσότερο αναγκαία είναι.... 
η μ ν ή μ η του π α ρ ό ν τ ο ς….

 

ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ  Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, 18-11-2000

 

 

 

Φύλλο 111 - Ιούνιος - Ιούλιος 2012

Με μια σουίτα Μπαχ

Μπαχ: Με μουσική του Μπαχ δώρο της φίλης για τις δύσκολες ώρες στο δρόμο για το βαθμολογικό κέντρο που κάθε χρόνο στοιβάζονται σ’ άχαρα τετράδια πανελλαδικών εξετάσεων λαχτάρες, κρυφές ελπίδες κι όνειρα.

Φύλλο 110 - Απρίλιος - Μαίος 2012

Θυμάσαι, φως μου, εκείνο που αντικρίσαμε,
κάποιο καλοκαιριάτικο πρωί, τόσο γλυκό;
Σ' ενός μονοπατιού το στρίψιμο κειτότανε
ένα ψοφίμι στα χαλίκια, φριχτό!

(Μπωντλαίρ, Το ψοφίμι)

Μια ιστορία για απελπισμένα παιδιά…

Παράθυρο νοσοκομείου

Δύο άνδρες, και οι δύο σοβαρά άρρωστοι, έμεναν στο ίδιο δωμάτιο ενός νοσοκομείου.
Ο ένας άνδρας αφηνόταν να σηκωθεί όρθιος στο κρεβάτι του για μία ώρα κάθε απόγευμα για να κατέβουνε υγρά από τα πνευμόνια του.

Φύλλο 109 - Μάρτιος 2012

…Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα»,

Άκου , ανθρωπάκο

Βίλχελμ Ράιχ

Δεν είμαι σίγουρος. Η γενική απεργία σου είναι αδύναμο όπλο. Θα σε κατηγορήσουν -δίκαια, μάλιστα- ότι αφήνεις τη γυναίκα και τα παιδιά σου να πεινάσουν.

Τις ημύνθη περί πάτρης;

Και τι πταίει η γλαυξ, η θρηνούσα επί ερειπίων; Πταίουν οι πλάσαντες τα ερείπια. Και τα ερείπια τα έπλασαν οι ανίκανοι κυβερνήται της Ελλάδος.

Φύλλο 117 Ιούνιος - Ιούλιος 2013

Διαίρει και βασίλευε:

Το 146 π.Χ. οι Ρωμαίοι κατέκτησαν μεν την Ελλάδα αλλά επειδή αντιμετώπισαν δυσκολίες εφάρμοσαν και ιδιαίτερα σκληρά μέτρα όπως το  "διαίρει και βασίλευε".

Φύλλο 107 - Δεκέμβριος 2011

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΟ Ι :Στο εσωτερικό της βυζαντινής αυτοκρατορίας ο κυριότερος στόχος του Βασιλείου Β’ ήταν η μεγάλοι γαιοκτήμονες της Μικράς Ασίας καί οι παντοδύναμοι αριστοκράτες.

PASSE-PARTOUT

"O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν᾽ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό...". Γκαίτε.

Φύλλο 106 - Νοέμβριος 2011

«…ὅμως δὲ πιστεύομεν τῇ μὲν τύχῃ ἐκ τοῦ θείου μὴ ἐλασσώσεσθαι, ὅτι ὅσιοι πρὸς οὐ δικαίους ἱστάμεθα»1

(Θουκ, Ιστοριῶν Ε, )

Αντίστιξη

Αντίστιξη

         Βράδυ οδηγώντας στο δρόμο της επιστροφής από άλλη μια  παράσταση του γνωστού μουσικού ντουέτου “Είμαστε 2”  (Ελισάβετ Βερούλη: τραγούδι-κιθάρα, Γιώργος Λουτσέτης: πιάνο-τραγούδι) κι οι σκέψεις χορεύουν  μπροστά στους προβολείς του αυτοκινήτου…

Φύλλο 105 - Οκτώβριος 2011

«Στόχος μας είναι να υπάρχει ένας εργαζόμενος σε κάθε σπίτι»                                      (από την ομιλία του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ)

 

Φύλλο 114 Δεκέμβριος 2012 - Ιανουάριος 2013

Σ’αυτούς τους καιρούς, σε κάθε καιρό που τον διαφεντεύει η μιζέρια κι ο πανικός υπάρχει πάντα το φως. Κι όταν ένα παιδί σε καλεί κοινωνό στο φως του, σκέφτεσαι πως λούζεσαι στην ευλογία του παραδείσου…