08222017Τρι
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Όταν… έκλαψε ο Τσίπρας

Γράφει ο Σήφης Χιωτάκης

Κατά την άποψη του πρωθυπουργού της χώρας και όχι μόνο, ζούμε κρίσιμες και ιστορικές στιγμές. Ιστορικές στιγμές όχι μόνο γιατί από την ακολουθούμενη πολιτική της νέας κυβέρνησης θα εξαρτηθεί η παραπέρα πορεία της χώρας στην ευρωπαϊκή Ένωση και στην Ευρωζώνη, αλλά γιατί κι εμείς οι πολίτες, θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε την στάση μας και πιθανώς να βάλουμε άλλες προτεραιότητες στην καθημερινότητα μας.


Και γιατί, παρακαλώ, να μην διδάσκει Ιστορία ο μαθηματικός;

Γράφει η  Κέζα Λώρη

Δεν είναι κάτι καινοφανές η ανάθεση της διδασκαλίας της Ιστορίας σε άλλες ειδικότητες

Και γιατί, παρακαλώ, να μην διδάσκει Ιστορία ο μαθηματικός; Γιατί να μην διδάσκει καλλιτεχνικά ο γυμναστής; Τι πάει να  πει «ειδικότητα»; Ηρθαν τα μνημόνια οπότε όλοι οι καθηγητές θα διδάσκουν απ’ όλα και θα λένε «ευχαριστώ» που έχουν δουλειά_ εκεί έξω υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες αδιόριστοι.

«Μη μ’ αφήσεις να χαθώ»

Γράφει ο Παύλος Κάγιος

mi mafiseis na xatho Κοντεύουν τρεις μήνες που κυκλοφορεί το πέμπτο μυθιστόρημά μου και η ανταπόκριση που έχει κι όσα άκουσα να μου λένε γι αυτό οι πρώτοι, άγνωστοί μου, αναγνώστες, με κάνει να νιώθω μέσα μου πως δεν μένει  ανεπίδοτο γράμμα η αγωνία της ψυχής μου τα τέσσερα χρόνια που το έγραφα να εκφράσω μέσα σε αυτό το λόγο, να κάνω έναν απολογισμό «των πεπραγμένων»  της  γενιάς  της Μεταπολίτευσης, της δικιάς  μου γενιάς…

«Μη μ΄αφήσεις να χαθώ» μου είπε η μάνα μου το 2010, αλλά ύστερα από λίγες μέρες έφυγε από τη ζωή. Πρόλαβε όμως, να δει την ιστορία της ζωή της –και του πατέρα μου…-  να ζωντανεύει στο προηγούμενο  βιβλίο μου. Στη μνήμη της μάνας μου, της μούσας της ζωής μου, έχω αφιερωμένο αυτό το βιβλίο μου.

«Είσαι το αχ στην πνοή μου/Μέσα στο κοίταγμά σου αποκτώ νόημα/ Σπέρνω τη ζωή μου στο μέτωπό σου/Είσαι το φυλακτό μου στην ανυπαρξία μου/Το μέλλον μου έχει το όραμά σου» γράφει ο Δημήτρης στην Άννα… Κι όμως, αυτός την προδίδει για έναν απαγορευμένο έρωτα που θα το πληρώσει πολύ ακριβά μιας και τα επόμενα χρόνια θα την εκλιπαρεί :«Μη μ’ αφήσεις να χαθώ»… Αυτά στα πρώτα κεφάλαια του βιβλίου που αρχίζει το 1973 και φτάνει μέχρι σήμερα όπου η ίδια η Ελλάδα θαρρείς και φωνάζει «Μη μ’ αφήσεις να χαθώ»…  

Τα πρώτα χρόνια μετά  την Μεταπολίτευση του ΄74, ήταν χρόνια αθωότητας, αγώνων, πάθους, αλλά και κρυμμένων, από τους ίδιους τους  εαυτούς μας,  μυστικών –όπως και των ηρώων...  Μετά ήρθε η ενηλικίωση και τα χρόνια της ευθύνης που αρκετοί από μας τα τραβήξαμε με βερμπαλιστική και βολική ανευθυνότητα.  Αυτά τα 40 χρόνια που είναι τα πιο ώριμα και συνειδητά της ζωής μου, ξεδιπλώνονται στο «Μη μ΄ αφήσεις να χαθώ». Μέσα τους είμαι εγώ και η δικιά μου Ελλάδα  όπως έχει περάσει στη μνήμη μου. Σαράντα χρόνια που κύλησαν σα νερό. Επειδή όμως, «το νερό έχει μνήμη», όπως λέει κι ένας ήρωας του μυθιστορήματος, θέλησα αυτό το βιβλίο να είναι το ψυχογράφημα μιας εποχής και να  αναδύει τη ρέουσα μνήμη της ψυχής μου.

«Επέστρεψες για να με ανασύρεις από το κώμα» λέει ο Δημήτρης στην Άννα… Άραγε, υπάρχει κάποιος που να μπορεί να ανασύρει από το κώμα την ελληνική κοινωνία; 

 Νιώθω λες και  επί σαράντα χρόνια «ζωγραφίζαμε» ένα πορτραίτο που –δυστυχώς…-  τα αποκαλυπτήριά του έγιναν το 2010 όταν ξέσπασε η κρίση. Από κείνη  τη χρονιά  άρχισε να  ξεδιπλώνεται μπροστά μας ο λογαριασμός των πράξεών μας....Τα χρόνια που έγραφα το βιβλίο μου, αυτές οι  δεκαετίες  της Μεταπολίτευσης έρχονταν στο νου μου λες και τις ζήσαμε σαν να ήμασταν   διχασμένες  προσωπικότητες, προσπαθώντας να συνταιριάξουμε τα αταίριαστα –και μέσα μας και γύρω μας. Τη φτώχεια με την καλοπέραση και τον ξαφνικό «πλούτο», την ηθική με την ανηθικότητα, τον ελεύθερο έρωτα με τις οικογενειακές παραδόσεις, την αγάπη με το συμφέρον, την επανάσταση με την συντήρηση, την πολιτική ανατροπή με το βόλεμα, τον αληθινό εαυτό μας με το φτιαχτό κοινωνικό μας προφίλ.  Ένα παιχνίδι που από ένα σημείο και μετά, ιδίως μετά το 1981,  νομίζω ότι έγινε  η δεύτερη φύση μας και  το παίζαμε για να γίνουμε «πετυχημένοι», άκαρδοι, ξιπασμένοι.

 Ήρωες του βιβλίου είμαι εγώ,  κι ο κόσμος που έζησα –εμείς, θέλω να πιστεύω.  Τα όνειρα μας, οι αγώνες μας, οι αλήθειες και τα ψέματά μας, οι συμβιβασμοί μας και τα λάθη  μας. Δεν ήθελα να χαρίζεται σε κανένα μας η ιστορία, αλλά, δεν ήθελα να ρίχνει και  «ανάθεμα» σε κανένα. Μιλάει με αγάπη για τους ήρωες  του και για τη  χώρα μας που είχαμε όνειρα πολλά μα χαθήκαμε στα γρανάζια της διαπλοκής, της υποκρισίας, του συμφέροντος, της διαφθοράς… Γι αυτό και παραδοθήκαμε αμαχητί στους ξένους που εισβάλανε με …ορμή  το 2010.  Από τότε, έχουμε ντυθεί την αγωνία του πότε θα πυροβολήσουν και ζούμε πανικόβλητοι, όπως και οι ήρωες του βιβλίου…

«Ζω πολλές ζωές /Η καθεμιά μοναδική/ Όλες οι ζωές δεν είναι δικές μου/ Πεθαίνω πολλές φορές /Κάθε φορά μοναδικά/ Όλοι οι θάνατοι είναι δικοί μου» συλλογίζεται ο Δημήτρης όταν έρχεται το πλήρωμα το χρόνου…  

Και μέσα από το Δημήτρη, αισθάνομαι κι εγώ πως  όσο κι αν φωνάζουμε: ΜΗ Μ’ ΑΦΗΣΕΙΣ ΝΑ  ΧΑΘΩ η αλήθεια και το ψέμα, είμαστε εμείς.  Μόνο αν τολμήσουμε να  ψάξουμε να βρούμε τον  λησμονημένο μας  εαυτό και τις  ξεχασμένες αλήθειες μας μπορεί να μη χαθούμε… 

Όλο το μυθιστόρημα, είναι γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο… Όλοι οι ήρωες μιλάνε σε πρώτο πρόσωπο, όλοι είναι πρωταγωνιστές της ζωής  τους. Όλοι  έχουνε –έχουμε- μερίδιο ευθύνης  για τη σημερινή Ελλάδα… Η ιστορία του βιβλίου αρχίζει τη μέρα της  Μεταπολίτευσης του 1974, περιγράφει τα μυστικά και τα ψέματα μιας παρέας εφήβων φίλων,  των παιδιών τους, των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, των  λεγόμενων «δημοκρατικών δυνάμεων», όλων των πολιτικών παρατάξεων. Ενός λαού  που έμαθε –ή τον μάθανε…-  να συναλλάσσεται.  Όλοι οι ήρωες είναι «προοδευτικοί», έτσι, όπως αυτοαποκαλούμασταν όλοι οι αριστεροί , και πεπεισμένοι  ότι δεν φέρουν καμία ευθύνη για την σημερινή Ελλάδα της κρίσης- κι ας  ήταν, ως γνωστό, χωμένοι σε πολλά κέντρα αποφάσεων….

Μέσα στις σελίδες του ζωντανεύει η Ελλάδα των 40 τελευταίων χρόνων και των πράξεών μας που οδήγησαν τη χώρα κι εμάς  στην αιχμαλωσία των τραπεζών και των τοκογλύφων… Δικό μας  έργο είναι αυτό… 

Φαίνεται, όμως , πως ακόμα, έχουμε πολύ δρόμο για να καταλάβουμε πως :«Για να σωθείς /Πρέπει πρώτα να χαθείς / Για να γελάσεις /Πρέπει πρώτα να κλάψεις / Για να ζητάς τα ρέστα/ Πρέπει πρώτα να πληρώσεις / Για ν’ αναστηθείς/ Πρέπει πρώτα να πεθάνεις / Μόνο οι βρυκόλακες και η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνουν»…

 

 

Πως μια δημοσκπόπηση επηρεάζει την κοινή γνώμη

cebaceb1cebaceb1-cf80ceb1ceb9ceb4ceb9ceb1

 

Οι δημοσκοπήσεις είναι ο καλύτερος τρόπος για να επηρεαστεί η κοινή γνώμη, κυρίως επειδή τα μέσα τις μεταχειρίζονται, όπως και το BBC κάνει, ως αμερόληπτο ορό της αλήθειας.

 

Του Peter Hitchens από τη «Mail on Sunday».

Νόαμ Τσόμσκι: Δέκα τεχνικές για τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης

Διαβάζοντας αυτό το κείμενο αντιλαμβάνεται εύκολα ο καθένας ότι τίποτα από όσα συμβαίνουν σήμερα δεν έγινε τυχαία. Και στις δέκα τεχνικές θα αναγνωρίσει κανείς τη δική του καθημερινότητα, τη δική του πραγματικότητα τα τελευταία χρόνια της ευημερίας μας. Δικαίως συμπεραίνει κανείς ότι όλα εξελίχθηκαν όπως ακριβώς τα είχαν σχεδιάσει. Όλες οι τεχνικές εφαρμόστηκαν πάνω μας και σήμερα πια μπορούμε να πούμε ότι αποδειχθήκαμε τα ιδανικά πειραματόζωα!

Πίσω από τις καλαμιές

Με την ίδια ελαφρότητα που ορισμένα κανάλια πρόβαλαν τις μίνι σειρές «διαζύγιο Ελένης» ή «dvd Τζούλιας», τώρα ασχολούνται με κάτι πραγματικά σοβαρό, την τρομοκρατία.

Τα κουκιά δε βγαίνουνε

Γράφει ο Γιάννης Μακριδάκης

Σήμερα το χωριό ξύπνησε άφεχτα από τους ήχους της καταιγίδας. Σιτζίμια έριχνε για καμιά ώρα, μια βροχή ταραχτικιά, και το σκοτάδι φωτίζονταν πότε πότε από τα αστροπελέκια που πέφτανε στους διπλανούς λόφους και ξέμακρα κατά τη θάλασσα.

Το πανίσχυρο ευρωπαϊκό δικτύο της Goldman Sachs

Τι κοινό έχουν οι Charles de Croisset, πρώην διευθυντής της γαλλικής τράπεζας Crédit commercial de France (CCF), ο Λόρδος Griffiths, πρώην σύμβουλος της Margaret Thatcher, ο Mario Draghi, διευθυντής της Εθνικής Τράπεζας Ιταλίας, o Πέτρος Χριστοδούλου του Ο.Δ.ΔΗ.Χ. και ο Omar Issing, πρώην επικεφαλής οικονομολόγος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας;

Με τα φώτα σβηστά

Υπεύθυνος: ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ

 

Μιά σοβαρή χώρα, όταν ζορίζεται και ασφυκτιά, ψάχνει να βρει εναλλακτικές. Το έπραξε η Κύπρος, προστρέχοντας στη Ρωσία για δάνεια. Το πράττει η Ιταλία ανοίγοντας δίαυλο με την Κίνα.

Οn camera θρήνος

Tης Μαριαννας Τζιαντζη

Καθημερινή  30-03-2010

Ο κώδικας δεοντολογίας των τηλεοπτικών εκπομπών, που καταρτίστηκε από το ΕΣΡ και επικυρώθηκε με Προεδρικό Διάταγμα το 2003, είναι σαφής: «Πρέπει να αποφεύγεται κάθε αδιάκριτη παρέμβαση σε προσωπικό πόνο ή πένθος και ιδίως να αποφεύγεται η παρουσίαση σκηνών ή ατόμων σε στιγμές πένθους, οδύνης, απόγνωσης ή αγανάκτησης».

Κρητικά Παράδοξα

Πώς είναι δυνατόν ο ιδιοκτήτης μοντέρνας καφετέριας με φώτα νέον και ασημί καρέκλες να διδάσκει παραδοσιακούς χορούς διεκδικώντας απροβλημάτιστα ότι είναι «παραδοσιακός» και πώς γίνεται ο ιδιοκτήτης τσιμεντένιας βίλας στο μπαζωμένο ρέμα να φορά κεφαλομάντηλο σε βαφτίσια και να μιλά για τη μοναδική παράδοση του τόπου του;

Ο απόλυτος φόβος

111Γράφει ο Οδυσσέας Ιωάννου

Κατ΄ αρχήν συγγνώμη. Από τον εαυτό μου και από όσους ειρωνεύτηκα κατά καιρούς, που έκαναν αυτό που έλεγα πως ποτέ δεν θα το κάνω.Να «δημοσιοποιούν» τα παιδιά τους. Με οποιονδήποτε τρόπο –δεν μιλάω για την επίταση μιας «νεοπλουτίστικης» επιδειξιομανίας με κοινές φωτογραφίσεις σε life style περιοδικά-

Η δεκαετία της οδύνης

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΚΗ*

Η είσοδος σε μια νέα χιλιετία γιορτάστηκε το 2000 με πανηγυρισμούς και λαμπρότητα. Σήμερα, 10 χρόνια μετά, οι ελπίδες που άνθησαν τότε περιορίζονται στην ανάγκη επιβίωσης, ενώ η δεκαετία που λήγει μας επιφύλαξε και άλλα δεινά: την έξαρση της τρομοκρατίας, τους ιλίγγους που προκαλεί μια «παγκοσμιοποιημένη» οικονομία, τα σημάδια, τα αμετάκλητα, ότι ο πλανήτης μας κινδυνεύει.

Ταΐζω ένα μωρό

111Γράφει ο Οδυσσέας Ιωάννου

Ταΐζω ένα μωρό. Ένα ζωικό κουβαράκι τεσσάρων μηνών, μονίμως γελαστό, ένα κουτάκι αγάπης, το δελφινάκι μου.Όταν το φιλάω δεν ξέρω πως κρατιέμαι και δεν του κόβω κομμάτια - ποτέ δεν θα μάθει ότι την αρτιμέλειά του την χρωστάει στη γενναία αυτοσυγκράτησή μου, στα αστείρευτα αποθέματά μου πειθαρχίας και αυτοέλεγχου…

Τα μεσημέρια του Σαββατοκύριακου ξαπλώνει στο κρεββάτι ανάμεσά μας. Ακούω τα πνευμόνια του, ανάσα την ανάσα γυμνάζεται στην ζωή και από γατί γίνεται άνθρωπος. Ένα μωρό είναι σαν το αναμμένο τζάκι, ποτέ δεν είναι ίδιο, ποτέ δεν θα πετύχεις το ίδιο σχήμα φωτιάς.

Ταΐζω ένα μωρό. Κι όλος ο κόσμος γίνεται στόμα. Βγάζει ήχους, σπέρματα λέξεων ωραίων, υγρούς ήχους, γεμίζει σιγά σιγά την θάλασσά του να ‘χει να δελφινοβολτάρει. Έχει και πατούσες. Αμέ! Ο Θεός να τις κάνει… Τα κλειδιά του σπιτιού είναι μεγαλύτερα… Παλεύει να κρατήσει το κεφάλι της όρθιο, κάθε μέρα και καλύτερα. Σκαρφαλώνει πάνω μου σαν σκίουρος που έχει πάρει L.S.D, γελάει συνέχεια. Τι γελάς ρε σαχλαμάρα;

Ταΐζω ένα μωρό. Ξέρω πως ποτέ δεν θα κάνω κάτι σημαντικότερο. Δεν μου ανήκει, δεν του ανήκω, η σχέση είναι καθαρή από την αρχή. Αλλά κάποιος πρέπει να κρατάει το μπιμπερό… Στα σπάνια κλάματά της μια χνουδωτή καμηλοπάρδαλη αποδεικνύεται πιο χρήσιμη από εμένα. Μόνο αυτή μπορεί να σταματήσει το κλάμα. Αρχίζω να έχω θέμα με την καμηλοπάρδαλη. Ή αυτή ή εγώ!

Μακάρι να αγαπήσει την θάλασσα και να θελήσει να της την μάθω. Μακάρι να αγαπήσει και να θελήσει να μου μάθει.
Βέβαια δεν έχω αυταπάτες. Τον βλέπω τον διάλογο να έρχεται
- Καλημέρα λουλούδι μου!
- Δεν μας χέζεις ρε πατέρα πρωί πρωί;


Ταΐζω ένα μωρό. Κι όλος ο κόσμος γίνεται γάλα.

πηγή: http://www.protagon.gr

Προγράμματα Εθελοντικής Εργασίας

ΖΗΣΕ ΜΙΑ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΠΡΟΣΦΕΡΟΝΤΑΣ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΙ ΣΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ, ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ,ΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ, ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ

Θάνατος Από Τροχαίο

του Οδυσσέα Ιωάννου

Γράφω αυτό το κείμενο αμέσως μετά την κυριακάτικη εκπομπή των Πρωταγωνιστών για τα τροχαία.

Ο θάνατος από τροχαίο είναι ο μόνος θάνατος που δεν έχω αποδεχτεί. Εννοώ πως στην προσπάθεια να δημιουργήσω έναν αμυντικό μηχανισμό, έχω “φιλοσοφήσει” όλους τους θανάτους. Ακόμη κι εκείνον ενός μικρού παιδιού από σπάνια ασθένεια. Με τα τροχαία δεν κατάφερα ποτέ μου να “διαπραγματευτώ”.

Απολύσεις μέσω ριάλιτι!

Ενα καινούργιο ριάλιτι, κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της παγκόσμιας ύφεσης, επιχειρεί να επαναπροσδιορίσει τον όρο "συναδελφικότητα", βάζοντας τους εργαζομένους μιας επιχείρησης να αποφασίσουν ποιος θα απολυθεί! Τίτλος του νέου τηλεοπτικού... φρούτου που δημιούργησε η Endemol είναι "Someone's gotta go" ("Κάποιος πρέπει να φύγει") και η πρώτη χώρα που θα το βγάλει στον "αέρα" είναι οι ΗΠΑ.

Εξώφυλλα βιβλίων

Υπεύθυνος: Επιμέλεια Μισέλ Φάις

Ο Νάσος Δετζώρτζης μού μιλούσε, σχεδόν μυθικά, για τους αδελφούς Ταρουσόπουλους στο Φάληρο· ο Κάρολος Τσίζεκ αποκαλυπτικά για το τυπογραφείο του Νικολαΐδη στη Θεσσαλονίκη και πολλοί για τον χαρισματικό Φιλιππόβλαχο και το φιλόξενο στέκι των Κειμένων του στη Μαυρομιχάλη.

Επτά ψέμματα που μάθαμε στο σχολείο

Όλοι μεγαλώνουμε με τους μύθους μας, όπως φαίνεται. Οι βρετανικοί Times "ξεσκεπάζουν" επτά κραυγαλέες παρανοήσεις που κουβαλάμε από τα παιδικά μας χρόνια.