11192017Κυρ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Τραπεζώματα

Ξετσουνίσανε οι τράπεζες και φτιάξανε πάλι πάγκους με νέα γυαλιστερά «τραπεζικά προϊόντα». Νόμιμοι τοκογλύφοι, με δυσθεώρητες διαφορές στα επιτόκια, μάστορες των ψιλών γραμμάτων. Κατάπιαν ένα σκασμό δις από τις «διασώσεις» (πάνω στα δις των υπερκερδών της εικοσαετίας μέχρι την κρίση) κατάπιαν και σωρούς ξένων κόπων (ΑΤΕ, Κύπρου, Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, ακίνητα και επιχειρήσεις του δημοσίου, αλλά και ιδιωτικά…)


Φύλλο 126 Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2015

Η Λιβύη μας μάρανε τώρα;

 

Από επαγγελματική υποχρέωση επισκέφτηκα αρκετές φορές τη Λιβύη. Με δυο λόγια μια αχανής χώρα, με τη φτώχια να είναι άγνωστη, καθυστερημένη από έναν δικτάτορα και (ως συνέπεια) με έναν λαό που οι πολιτικές του ανησυχίες περιοριζόταν στο ότι οι Τριπολιτάνικες φυλές (στις οποίες ανήκε και ο Καντάφι) κυβερνούσαν για πάρα πολύ καιρό.

 

Για όσους έχουν ξεχάσει, να σημειώσω ότι Έλληνες ζουν αδιάλειπτα στη Λιβύη από το 631π.Χ. οπόταν και ιδρύθηκε η Θηραϊκή αποικία της Κυρήνης. Να υπενθυμίσω επίσης ότι η απόσταση Χανιά - Πειραιάς είναι περίπου 290 χλμ., όση δηλαδή και η απόσταση Παλαιόχωρα - Κυρηναϊκή. Εξ ου και οι υπερχιλιόχρονες πολιτιστικές και εμπορικές σχέσεις, που κάναμε ότι δεν υπήρχαν όταν γίναμε Ευρωπαίοι, και σβήσαμε από το χάρτη τη χώρα μαζί με ολόκληρη την υπόλοιπη Ήπειρο της Αφρικής. Ευτυχώς, μας τις θυμίζει η κόκκινη σκόνη που τακτικά μας έρχεται από κει.

 

Το 2011 ξεκίνησε σειρά διαδηλώσεων με αίτημα τον εκδημοκρατισμό της χώρας από την υπερσαραντάχρονη δικτατορία του Καντάφι. Οι διαδηλώσεις, απότοκες της «Αραβικής Άνοιξης» στις χώρες που περιέβαλαν τη Λιβύη εξελίχθηκαν σε εμφύλιο πόλεμο. Αυτός ο εμφύλιος μαίνεται μέχρι σήμερα μέσα στα (περιέργως ευθύγραμμα) σύνορα της μη-χώρας που παλιά λεγόταν Λιβύη. Αλλά και στις υπόλοιπες χώρες της Αραβικής Άνοιξης δεν μένουμε εμβρόντητοι από την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας: χούντα στην Αίγυπτο, μια διαλυμένη, μη-χώρα η Συρία. Η Τυνησία δεν έχει τα προβλήματα των άλλων, αλλά δεν την λες και υπόδειγμα δημοκρατίας.

 

Αφορμή για το άρθρο αποτέλεσε η έκκληση ειδικών (δες εδώ http://www.nature.com/news/cultural-heritage-save-libyan-archaeology-1.16781#/b1) για τη διάσωση της αρχαιολογικής κληρονομιάς της χώρας η οποία καταστρέφεται από τον εμφύλιο (εάν βέβαια μιλάμε ακόμη για μια χώρα…). Δεν αναφέρω λεπτομέρειες λόγω χώρου αλλά η Λιβύη θεωρείται από τους ειδικούς ως περιοχή εξαιρετικής σπουδαιότητας για την ανθρώπινη ιστορία. Λόγω ειδικότητας μπορώ να προσθέσω ότι εξίσου μεγάλη σημασία έχει και το φυσικό περιβάλλον της χώρας.

 

Θα κλείσω επανερχόμενος στο θέμα που συνέχεια μου τριβελίζει το μυαλό. Τυπικά η αποικιοκρατία έχει πεθάνει. Στην πράξη όμως ντύθηκε ένα κουστουμάκι που στο καπέλο έχει τη λέξη εκδημοκρατισμός. Έτσι χάβουν οι χαχόλοι και επικροτούν βομβαρδισμούς χωρών και εξανδραποδισμούς λαών. Ικανοποιούνται που έφυγε ο Καντάφι (ο Μουμπάρακ, ο Σαντάμ, ο Μιλόσεβιτς…) και αναρωτιούνται, χάσκοντας, τι θα γίνει μετά.

 

Να κάνω εγώ μια πρόβλεψη: Όπως και στο Ιράκ, έτσι και στη Λιβύη θα εγκαθιδρυθεί μια (ή περισσότερες αν χρειαστεί) αχυρένια κυβέρνηση που θα δώσει τα πετρέλαια, τον ορυκτό πλούτο και πολιτική υποταγή σε αυτούς που την κατάντησαν έτσι. Οι πολυεθνικές θα προσθέσουν ένα μηδενικό στα ετήσιά τους έσοδα και ο Λιβυκός λαός να διακονεύει τα ψίχουλα από το τραπέζι τους. Στη διαδικασία, όπως και αλλού θα σπαράζει ο ένας τις σάρκες του άλλου. Κατά τα άλλα, αναρωτιόμαστε από ξεφύτρωσαν τα κτήνη του ISIS… (παρεμπιπτόντως τα λουλούδια αυτά έχουν στην κατοχή τους περιοχές με πλούσιες πετρελαιοπηγές. Ποιος αγοράζει το πετρέλαιό τους και βρίσκουν παράδες για τα μπιστολάκια τους;)

 

 

 

 

 

Κουστούμια, πουκάμισα και λευκές γραβάτες

 

Πολύ περισσότερο μελάνι χύθηκε τον τελευταίο καιρό για τις ενδυματολογικές επιλογές των μελών της νέας κυβέρνησης παρά για άλλα θέματα, πάλι σημειολογικής βαρύτητας, που πέρασαν ως απλές καταγραφές.

 

Για παράδειγμα, η επίσκεψη στο σκοπευτήριο της Καισαριανής όπου εκτελέστηκαν 200 κομμουνιστές τους οποίους η δωσίλογη κυβέρνηση προσέφερε ως θύματα στους κατακτητές καταγράφηκε ως άλλη μια τυπική απότιση φόρου τιμή σε ένα μνημείο. Καμία αναφορά στο βαθύτερο συμβολισμό: πρώτη πράξη του νέου πρωθυπουργού (και για πρώτη φορά από Έλληνα πρωθυπουργό) είναι η αναγνώριση του ότι κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος ακόμη και αν η δικαίωση μπορεί να έρθει 70 χρόνια μετά. Η για πρώτη φορά συμβολική αναγνώριση της εξίσου συμβολικής εκτέλεσης (200 κομμουνιστές εκτελούνται την πρωτομαγιά). Αναγνώριση ότι σήμερα μιλάμε ως ελεύθεροι άνθρωποι λόγω και της θυσίας των διακοσίων. Αναγνώριση του κόστους της ελευθερίας. Επιβεβαίωση της απλής αρχής ότι μόνος χαμένος αγώνας είναι αυτός που δεν δίνεται. Επιπλέον η αναλογία (με όλες τις αδυναμίες μιας αναλογίας) του ότι σοβαρή και υπεύθυνη στάση δεν είναι πάντα η υποταγή στην (όποια) εξουσία.

 

Αντιθέτως, το χρώμα, η ποιότητα, το ζώσιμο, το σιδέρωμα και το κάθε κουμπί και μανικετόκουμπο του υπουργού οικονομικών έγινε αντικείμενο εμβριθών πολιτικών αναλύσεων και σχολίων.

 

Θα μπορούσα να ξεμπερδέψω με ένα «τα ράσα δεν κάνουν τον παπά», ή φρόνιμα να πω ότι τα δημόσια πρόσωπα δεν συναντώνται εκπροσωπώντας τον εαυτό τους και άρα οι ενδυματολογικές, συμπεριφορικές, λεκτικές… τους επιλογές οφείλουν να εκφράζουν τους εκπροσωπούμενους και όχι τους ίδιους.

 

Όμως έγραψα αυτές τις γραμμές έχοντας στο μυαλό μια δήλωση του Όσκαρ Ουάιλντ που είχε πει «μ' ένα βραδινό κουστούμι και μίαν άσπρη γραβάτα μπορεί ο καθένας να κερδίσει τη φήμη του πολιτισμένου, ακόμα κι αν είναι χρηματιστής».

 

Τη ρήση είχε υπενθυμίσει λίγους μήνες πριν ο Ν. Μπογιόπουλος σχολιάζοντας τον κ. Σαρκάρ, μεγαλοστέλεχος επενδυτικού ομίλου, ο οποίος είχε πει: «Η δουλειά µας είναι να βγάζουμε λεφτά, όχι να σκεφτόμαστε τι θα συμβεί στους Έλληνες πολίτες. Δεν υπάρχει εξάλλου νόμος που να απαγορεύει να εκμεταλλευτείς τον μαλάκα» (περιοδικό «Marianne», 20/2/2010).

 

Αυτά για να επιβεβαιωθεί η ρήση ότι τα ράσα δεν κάνουν τον παπά και ούτε τα κουστούμια τον πολιτισμένο άνθρωπο.

 

 

Βάζοντας τον Άνθρωπο πριν από τους παράδες

 

Το ΕΜΠ θα προσφέρει δωρεάν τη μελέτη για την αναστήλωση του ιστορικού γεφυριού της Πλάκας, θύμα των καιρικών συνθηκών και της διαχρονικής αναισθησίας των μέχρι σήμερα κυβερνώντων.

Υποκλίνομαι στη δωρεά αυτή που όμως, σε έναν πολιτισμένο κόσμο, θα έπρεπε να είναι αυτονόητη. Τον αυτονόητη αυτό δρόμο έδειξε και ένας Άνθρωπος με βαθιά συναίσθηση αυτής της ιδιότητας που (για καλή μας τύχη) υπηρετεί σήμερα ως υπουργός Πολιτισμού.

Φύλλο 115 Φεβρουάριος - Μάρτιος 2013

-273 oC

 Ξεσκονίστε λίγο τη φυσική λυκείου. Πρόκειται για τη θερμοκρασία που ορίζουμε ως απόλυτο μηδέν. Εναλλακτικά, ίσως τη θυμάστε ως 0 βαθμοί Kelvin. Εκεί δεν κινείται τίποτε. Ούτε καν τα ηλεκτρόνια γύρω από τους πυρήνες. Αν έπρεπε να ορίσουμε το Θάνατο με όρους φυσικής, θα τον ορίζαμε έτσι.

 

Φύλλο 124 / Αύγουστος - Σεπτέμβριος 2014

Οι Γερμανοί θα χάσουν.

 74774E55A4E2224796113286D93BDF5FΠάλι. Πάλι έχουν στο νου να επιβάλουν το δικό τους. Πάλι το κάνουν προσβάλλοντας συλλογικά λαούς (οι Έλληνες είναι τεμπέληδες, οι Ρώσοι μαφιόζοι, οι Γάλλοι... οι Κύπριοι...) Πάλι το κάνουν χρησιμοποιώντας βία. Όχι αυτή τη φορά τη βία των όπλων αλλά αυτήν των παράδων. Πάλι αξιοποιούν “χρήσιμους ηλίθιους” πρόθυμους να διαβεβαιώσουν ότι οι Γερμανοί είναι φίλοι μας και θέλουν το καλό μας. Κυρίως όμως, για άλλη μια φορά, αρνούνται την ίδια τους την παιδεία, τη μεγάλη τους φιλοσοφική παράδοση και δηλώνουν ότι έχουν το δίκιο με το μέρος τους. Δεν υπάρχει διάλογος, δημιουργική σύγκρουση και συνδιαμόρφωση απόψεων. Αυτοί είναι οι γνώστες του απολύτως σωστού. Αυτοί έχουν το εκατό τοις εκατό οπότε για τους υπόλοιπους μένει ένα στρογγυλότατο μηδενικό ως μερίδιο στο δίκιο.

 

Πως είναι αλήθεια δυνατό ένας λαός με τέτοιο βάθος παιδείας, με τη δεδομένη παράδοση στη πνευματική δημιουργία σε όλους τους τομείς να διαλέγει την πορεία φορώντας τόσο στενές παρωπίδες. Η προφανής απάντηση έχει να κάνει με την προφανή τυφλή, δογματική, “ταλιμπανική” προσήλωση στο νεοφιλελευθερισμό. Η βάση όμως αυτής της επιλογής είναι πολύ βαθύτερη και πρέπει να αναζητηθεί τον Φρόιντ και όχι στο Μαρξ. Είναι ο βαθιά ριζωμένος μέσα μας φόβος του θανάτου. Η τυπική απόκριση είναι η συντήρηση. Όσο λιγότερο αλλάξουμε, όσο μείνομε σε γνωστές μας σταθερές τόσο απομακρύνεται κάθε κίνδυνος.

 

Όμως η πιο μεγάλη σιγουριά, ησυχία και ασφάλεια βρίσκεται στο νεκροταφείο. Ο πριν της ώρας του θάνατος στον οποίο οδηγεί η συντήρηση δεν είναι απάντηση σε καμία ερώτηση.

 

Λίγο όμως αν αναδιφούσαν στη δική τους φιλοσοφική παράδοση θα έβλεπαν ότι τα πάντα γύρω μας αλλάζουν (και άλλαζαν) συνέχεια. Η ιστορία του κόσμου (του πλανήτη, του σύμπαντος, των κοινωνιών, του περιβάλλοντος...) είναι ιστορία διαρκών μικρών ή μεγαλύτερων αλλαγών. Η θα το καταλάβομε αυτό και θα προσαρμοστούμε σε μια ζωή διαρκών αλλαγών, ή θα μας καταπιεί ήσυχα ήσυχα η ιστορία ή η εξέλιξη  - αναλόγως από ποια σκοπιά το κοιτά κανείς.

 

Ανεξαρτήτως της βαθιά ταξικής προέλευσης της πολιτικής τους, η βεβαιότητα για το αλάνθαστό τους και η δογματική προσήλωση στη διατήρηση της υπάρχουσας κατάστασης θα τους οδηγήσουν σε ακόμη μια ιστορική συντριπτική ήττα. Η κατάρρευση του ιδεολογήματός τους δε, δεν θα είναι ήσυχη. Θα έχει πόνο και θα κάνει πάταγο.

 

 

Φράουλες: το φάρμακο για την τυφλότητα

 

Ασφαλώς οι φράουλες έχουν αυτή τη θαυματουργή ιδιότητα. Πώς θα μπορούσε μια τυφλή δικαιοσύνη να αθωώσει κάποιον άνθρωπο που πυροβόλησε άλλους ανθρώπους τους οποίους μέχρι τότε κατείχε ως σκλάβους; Πώς θα μπορούσε μια τυφλή δικαιοσύνη να αναστήσει επισήμως το δουλεμπόριο; Αν λοιπόν έχετε πρόβλημα με τα μάτια σας θυμηθείτε τις φράουλες Μανωλάδας που τώρα πουλιούνται ως Ηλείας που είναι και πιο εύηχο.

Περιμένω με αγωνία να δω αν η δικαιοσύνη της εισαγγελίας του Αρείου Πάγου (έχει ζητηθεί από την εισαγγελέα Α. Π. η καθαρογραμμένη απόφαση για πιθανή άσκηση αναίρεσης) έχει παραμείνει τυφλή σε αντίθεση με την ιαθείσα από τις θαυματουργές φράουλες ξαδέρφη της του Μικτού Ορκωτού Πάτρας.

Και μια ειλικρινής απορία άσχετου περί της δικονομίας. Γιατί η συμμορία των οπλοφόρων και ο μεγαλοφραουλάς δεν δικάστηκαν με βάση τον τρομονόμο;

 

 

Ευχαριστήριο

 

Να μην ξεχάσω να ευχαριστήσω και τον τέως υπουργό μας επί της δημόσιας τάξης κ. Μαρκογιαννάκη για την προμήθεια των καμερών της εθνικής οδού που εγγυώνται πλέον έναν απόλυτα ασφαλή ΒΟΑΚ. Εξάλλου, ο κ. Μαρκογιαννάκης έχει πολύ μεγάλη πείρα σε θέματα προμηθειών συστημάτων ασφαλείας ήδη από τους Ολυμπιακούς αγώνες με το σι φορ άι (C4I).

 

 

Η κληρονομιά

 

Μερικοί άνθρωποι είναι τυχεροί. Παίρνουν μια κληρονομιά από τον παππού τους και τη διαχειρίζονται κατά το δοκούν. Ιδού χαρακτηριστική περίπτωση των κληρονόμων της ΔΕΗ (42 νεοδημοκράτες και 9 πασοκ) που αποφάσισαν ότι καλύτερα θα είναι να πουληθεί η κληρονομιά τους σε κάποιον ιδιώτη.

 

Λαζαρίδης Χρύσανθος, Μιχελάκης Ιωάννης, Πιπιλή Φωτεινή, Παυλόπουλος Προκόπιος, Ψυχάρης Ανδρέας, Παναγιωτόπουλος Πάνος, Σαλμάς Μάριος, Βλάχος Γεώργιος, Κυριαζίδης Δημήτριος, Υψηλάντης Βασίλειος - Νικόλαος, Κόνσολας Εμμανουήλ, Μαρκόπουλος Κωνσταντίνος, Κοντογεώργος Κωνσταντίνος, Τζαβάρας Κωνσταντίνος, Κοντογιάννης Γεώργιος, Τσαβδαρίδης Λάζαρος, Βεσυρόπουλος Απόστολος, Αυγενάκης Ελευθέριος, Γκιουλέκας Κωνσταντίνος, Καλαφάτης Σταύρος, Ράπτη Ελένη, Καράογλου Θεόδωρος, Αναστασιάδης Σάββας, Καλογιάννης Σταύρος, Παναγιωτόπουλος Νικόλαος, Πασχαλίδης Ιωάννης, Τσιάρας Κωνσταντίνος, Κόλλιας Κωνσταντίνος, Δαβάκης Αθανάσιος, Πατριανάκου Φεβρωνία, Κέλλας Χρήστος, Σολδάτος Θεόδωρος, Κοντός Αλέξανδρος, Νεράντζης Αναστάσιος, Σταμενίτης Διονύσιος, Τζαμτζής Ιορδάνης, Μάνη-Παπαδημητρίου Άννα, Κεφαλογιάννης Ιωάννης, Βλαχογιάννης Ηλίας, Σκρέκας Κωνσταντίνος, Ταμήλος Μιχαήλ, Μακρή Ελένη,

 

Μωραΐτης Θάνος, Κρεμαστινός Δημήτριος, Κουτσούκος Γιάννης, Κασσής Μιχαήλ, Ρήγας Παναγιώτης, Σαχινίδης Φίλιππος, Σαλτούρος Δημήτριος, Χατζή Οσμάν Αχμέτ, Τριαντάφυλλος Κωνσταντίνος

 

Γιατί όμως έχω τη διαίσθηση ότι θα ασκηθούν ενστάσεις για την εγκυρότητα της διαθήκης και στην υστεριά η ΔΕΗ δεν θα πουληθεί;

Φύλλο 114 Δεκέμβριος 2012 - Ιανουάριος 2013

«Σκοτώστε με έξω από το προποτζίδικο..»

Ορφέας Περίδης

Γράφοντας στο προηγούμενο τεύχος για τις πετρελαϊκές εταιρείες δεν περίμενα να εμφανιστεί το θέμα τόσο άμεσα και θορυβωδώς στην επικαιρότητα.

Ψέμματα, κόκκαλα και λεμονόκουπες

Είχα γράψει παλιότερα ένα κειμενάκι περιγράφοντας μια δυστοπία (σε αντιδιαστολή με την ουτοπία) όπου η κυβέρνηση δεν θα εκλεγόταν, αλλά θα οριζόταν, απαρτιζόμενη από στελέχη μεγαλοεταιρειών που συλλήβδην ονομάζομε εθνικούς εργολάβους.

 

Δεν περίμενα να γίνει πραγματικότητα, πόσο δε μάλλον, τόσο γρήγορα. Ή δεν το πήραμε χαμπάρι; Ας δούμε αν υπερβάλλω.

 

 Μετρήστε πόσες διαφημίσεις ιδιωτικών ασφαλειών βλέπετε (όσοι βλέπουν) κάθε μέρα στην τηλεόραση. Πακέτα, προσφορές, δώρα αρκεί να αγοράσετε υπηρεσίες υγείας από την τάδε μεγάλη, σίγουρη, εγγυημένη, ασφαλιστική εταιρεία που συνεργάζεται με τις δείνα μεγάλες, σίγουρες, σύγχρονες, καθαρές... ιδιωτικές κλινικές. Ανοίγω μια παρένθεση: πρόσφατα γνωστός μου χρειάστηκε να πάει σε μια από τις τελευταίες. Ο γιατρός για να μας καθησυχάσει μας διαβεβαίωσε ότι τίποτε δεν θα πάει στραβά, αλλά και αν κάτι παρ’ ελπίδα πήγαινε, θα μετέφεραν με δική τους ευθύνη τον ασθενή στον Ευαγγελισμό (ναι τον βρώμικο, αμαρτωλό, σιχαμένο και ότι άλλο επίθετο έχουν στολίσει οι παπαγάλοι των 8 το μεγάλο δημόσιο νοσοκομείο). Επιστρέφοντας στο θέμα: Τα κανόνια των κάθε λογής κοντοψωμιαδηδων και των φουσκοασφαλιστικών τους, και οι παράδες που έχασε ο κόσμος έχουν ξεχαστεί προ πολλού.

 

oedbwΣύντομα θα βγουν τα αποτελέσματα των πανελλαδικών. Θα ξαναζήσομε σε μεγαλύτερη ένταση τον ορυμαγδό των σειρήνων των ιδιωτικών κολλεγίων που πουλάνε πτυχία σε προσφορά 2+1 δώρο. Σιγά μη στείλομε τα παιδιά μας στα μπάχαλα βρωμοπανεπιστήμια που σχεδόν καθημερινά και με ιδιαίτερο ζήλο φροντίζουν να στολίζουν οι προαναφερθέντες παπαγάλοι - πραγματικά άξιος ο μισθός τους. Φυσικά δεν πρέπει να αναφερόμαστε στις διεθνείς αξιολογήσεις των δημόσιων πανεπιστημίων (π.χ. http://www.leidenranking.com/. κι εδώ http://www.timeshighereducation.co.uk/world-university-rankings/). Ούτε βέβαια και στον οικονομικό και διοικητικό στραγγαλισμό των δημόσιων πανεπιστημίων.

 

Σε λίγες μέρες από τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές ξεπουλιέται η ΔΕΗ, παρά τις στάχτη στα μάτια περί «μικρής». Φιλέτα παραγωγικών μονάδων, 2.000.000 πελάτες, τα δίκτυα μεταφοράς (παγκόσμια πρωτοτυπία - τα δίκτυα είναι σχεδόν παντού δημόσια) υδροηλεκτρικά, λιγνιτικά πεδία και μονάδες... Πολύ εύκολα ξεχάσαμε τους προηγούμενους «επενδυτές» της ιδιωτικής πρωτοβουλίας (Energa και Hellas Power) που κάνανε την αρπαχτή τους, φεσώσανε ΔΕΗ, Εφορία (χαράτσια) και καταναλωτές και μην τους είδατε. Ο μόνος που τους θυμάται είναι ο Υπουργός μας επί της υγείας κ. Βορίδης ο οποίος είναι συνήγορος υπεράσπισής τους ενάντια στο Ελληνικό Δημόσιο!

 

Για την περιουσία του δημοσίου τι να πρωτογράψει κανείς. Έχουν φτιάξει ένα πάγκο λαϊκής (ΤΑΙΠΕΔ) που απλώνουν τα σφαχτάρια όποιου τμήματος της δημόσιας περιουσίας ή οικονομικής δραστηριότητας δεν ξεπουλιέται αλλιώς. Ας θυμίσομε την περίπτωση που παραιτήθηκε ο πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ (δικαιωμένος και μακαρίτης πια) όταν ταξίδεψε με το προσωπικό αεροσκάφος του Μελισσανίδη λίγες ώρες μετά το ξεπούλημα του ΟΠΑΠ στον τελευταίο. Να θυμίσομε το πρόσφατο 360 σελίδων «χωροταξικό» που πέρασε ως κατεπείγον δυο μέρες αφού κατατέθηκε (που να προλάβει και ο Χρυσοχοϊδης να το διαβάσει) σε θερινό τμήμα και λέει ούτε λίγο ούτε πολύ ότι καθένας που έχει παράδες, κτίζει, μπαζώνει, κλείνει όπως και όπου θέλει για να έρθει η ανάπτυξη. Να θυμίσομε το ετοιμαζόμενο συμπληρωματικό έκτρωμα που έρχεται για το ξεπούλημα των αιγιαλών. Το αεροδρόμιο ελληνικού με διεθνή διαγωνισμό και έναν υποψήφιο...το... το... ων ουκ έστιν αριθμός

 

Όπως ξέρεις ψυλλιασμένε μου αναγνώστη μπορούμε να συνεχίσομε επί μακρόν στις περιπτώσεις ξεπουλημάτων. Μπορούμε να αναφερθούμε αναλυτικά στις αντιδημοκρατικές διαδικασίες (πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, περισσότερες από όσες κατατέθηκαν σε όλη την προηγούμενη ιστορία του ελληνικού κράτους) τη χειραγώγηση των ελεγκτικών μηχανισμών και της ίδιας της δικαιοσύνης (δεν την λες και ίση τη μεταχείριση των καθαριστριών με αυτήν των εγγεγραμμένων στη λίστα Λαγκαρντ).  Όλα αποτελούν ενιαίο, συνεκτικό πακέτο που οι ταλιμπάν νεοφιλελεύθεροι άρχοντες της Εσπερίας παρέδωσαν στην αχυρένια μας κυβέρνηση προς εκτέλεση. Βασικός κανόνας (τον οποίο μεταφράζει με πολλά λόγια το μνημόνιο) είναι: Ξεχάστε το παιχνιδάκι «Δημοκρατία» που παίζατε μικροί. Τώρα τα πράγματα είναι σοβαρά και αποφασίζουν άλλοι για σας.

 

Αξίζει να σταθούμε σε δυο σημεία. Το πρώτο είναι αν αυτοί που δέχτηκαν να παίξουν το ρόλο του αχυρανθρώπου είναι κακοί άνθρωποι; Αν εξαιρέσομε τον ορυμαγδό των ψεμμάτων με τα οποία μας περιλούζουν προκειμένου να κάνουν το μαύρο, άσπρο (π.χ. πουλάμε τη ΔΕΗ για πιο φτηνό ρεύμα, κλείνουμε σχολεία και νοσοκομεία για την καλύτερη Παιδεία και Υγεία και γενικότερα ότι γίνεται, έχει σκοπό την καλύτερη οργάνωση τους Κράτους) απαντώ ευθέως, ότι όχι δεν είναι κακοί. Εκφράζουν συγκεκριμένα ταξικά συμφέροντα, θεωρώντας ότι τα δικά τους και των εντολοδοτών τους τα συμφέροντα είναι καλά και για την κοινωνία.

 

Το ερώτημα σε μάς είναι αν συμφωνούμε με τη θέση αυτή. Αν τα συμφέροντά μας ταυτίζονται με αυτά των πλουσίων. Αν κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας και καταπίνουμε το βουνό ψεμμάτων ξεμπερδεύοντας με ένα «όλοι ίδιοι είναι». Αν θεωρούμε ότι όσο δεν αντιδράμε μπορεί να τη γλυτώσομε φτηνά.

 

Το δεύτερο σημείο που θέλω να σταθώ είναι η τύχη αυτών των αχυρανθρώπων. Ως πιστοί εκτελεστές εντολών θεωρούν ότι θα πάρουν κοκκαλάκι από το γεύμα των αφεντικών. Άλλη όμως είναι η τύχη κάθε νούμερου που τελικά καταλήγει εκεί που πάνε οι λεμονόκουπες και άλλη αυτή των γνησίων τέκνων της τάξης. Δε λες π.χ. τη θέση του διοικητή της Τράπεζας Ελλάδας, κοκκαλάκι. Είναι κι αυτό μια παρηγοριά. 

 

 

Φύλλο 113 / Οκτώβριος - Νοέμβριος 2012

Δι’ ευχών των αγίων παράδων ημών

 Πολλοί, μεταξύ των οποίων και η αφεντιά μου, έχομε κατά καιρούς σημειώσει την «προσαρμογή» της γλώσσας και των όρων στις ανάγκες του να εξυπηρετηθούν συμφέροντα. Πολύ χαρακτηριστικά οι σφαγές αμάχων βαφτίζονται «παράπλευρες απώλειες» ή το πρόσφατο δικό μας ρατσιστικό ξεσάλωμα που (το κρατικό της σκέλος) βαφτίσαμε «επιχείρηση σκούπα Ξένιος Ζευς».

Μια καλή χρήση του “Εγώ”

Ακούγεται συχνά μεταξύ αστείου και σοβαρού ότι μακάρι να ήταν συχνότερα οι εκλογές ώστε να γίνεται και κανένα έργο. Η ειρωνεία είναι προφανής ως αντίδραση για την εικόνα που βλέπομε και σήμερα: τρύπες και μπαλώματα που έχουν γεμίσει την Ελλάδα σε όλα τα μήκη και τα πλάτη. Φυσικά η εικόνα συμπληρώνεται και με αντίστοιχο αριθμό εγκαινίων, παρατών και ταρατατζούμ. Η ψευτιά είναι τέτοια που διακρίνεται και στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών με τα μόνιμα, παγωμένα χαμόγελα.

Φύλλο 112 Αύγουστος - Σεπτέμβριος 2012

Απορίες απόρων

 Γιατί κόβουν τις συντάξεις των φτωχών; Γιατί πρέπει να γίνουν εκατοντάδες χιλιάδες απολύσεις στο δημόσιο αφού αυτό είναι ίσο ή μικρότερο σε ποσοστό με τις άλλες Ευρωπαϊκές χώρες;

Ιφιγένειες

Γράφει ο Πέτρος Λυμπεράκης

Το έργο είναι χιλιοπαιγμένο και με πολύ μεγάλη μάλιστα επιτυχία: Σκάνδαλα και κάθαρση. Σπουδαίοι θιασάρχες όπως ο Ζούγκλας, ο Χαλβαδέλας και αρκετά άλλα επικουρικά ή β’ διαλογής εξωτικά πτηνά με μπλε, πράσινα και φαιά χρώματα, σκηνοθέτες, βοηθοί, ηθοποιοί και κομπάρσοι. Αίματα, μαχαίρια, κόκκαλα, ρομφαίες και αρχάγγελοι, σπουδαίο σκηνικό, εκπληκτικά ειδικά εφέ από τα συνεργαζόμενα Μ.Μ.Ε(ξημέρωσης).

Το έργο ανέβηκε συχνά τα τελευταία είκοσι χρόνια αν και όχι τακτικά. Συνδυαζόταν με περιόδους που η εκάστοτε κυβέρνηση τα έβλεπε (για όποιον λόγο) σκούρα. Φυσικά, όλο και κάτι προέκυπτε και κανείς και ποτέ δεν βρισκόταν ένοχος. Γιατί το έκαναν λοιπόν; Ποιοι ήταν οι κερδισμένοι; Προφανώς η κάθε φορά κυβέρνηση που ήταν στα κακά στενά και έστρεφε την προσοχή του πόπολου σε θεάματα μακριά από το φαγοπότι το οποίο συνεχιζόταν κανονικά. Κερδισμένοι ασφαλώς και οι τζουτζέδες που έβγαζαν τζάμπα πρόγραμμα ή φύλλα, μαζεύοντας και «πόντους» επειδή τα έβαζαν με την εξουσία.

Δεν χρειάζεται να σας πω εγώ ότι το αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν ένα στρογγυλό μηδενικό στο πηλίκο. Λεφτά και ένοχοι άφαντα, και οι διοργανωτές «ε βίβα των κορόιδων».

Μετά από χρόνια το κοινό κουράστηκε και η παράσταση δεν έκοβε πια εισιτήρια. Σήμερα (που κι αν έχει ζόρια η κυβέρνηση) υπάρχει επείγουσα ανάγκη να ξανανέβει. Γνήσιοι Έλληνες ανέτρεξαν στην παράδοση, μήπως βρεθεί κάτι να τραβήξει τον κόσμο. Οι αρχαίοι μας, των οποίων τόσα χρόνια γλύφουμε τα κόκκαλα και επιβιώνομε, είχαν πάλι την λύση: Ιφιγένεια.

Το πρόβλημα ήταν ποιος θα παίξει το ρόλο; Προηγήθηκαν κάποιες δοκιμαστικές παραστάσεις με δευτεροκλασάτες, αναλώσιμες Ιφιγένειες (τσουκαζαχομαντελοι) αλλά το αχάριστο πόποπλο δεν καταδέχτηκε ούτε ένα χειροκρότημα και οι παραστάσεις παρά τις μιντιακές ενέσεις κατέβηκαν γρήγορα. Τα πράγματα έχουν σοβαρέψει. Η θυσία πρέπει να είναι πραγματική και το θύμα να σφαγεί δημόσια και τελετουργικά: Θύμα, βασιλιάς, δήμιος, εξέδρα, εξαπτέρυγα, πόπολο, όλα στη θέση τους σαν κινηματογραφική παραγωγή και με παραμυθένιο τέλος όπου όλοι έζησαν καλά. Βάλε καλές Ιφιγένειες: τσοχατζό και λιάπηδες, δεν μπορεί, θα το συγκινήσομε το πόπολο.

Και ενώ κανείς δεν πιστεύει ότι μόνον ο Ακης χρηματίστηκε στα 40 χρόνια αλληλοδιαδοχής Πασοκ -ΝΔ (όπως είναι εξίσου βλακώδες το «όλοι τα παίρνουν») είναι βέβαιο ότι δεν θα πεταχτούν στην αρένα οι πραγματικοί ένοχοι.

Όμως παρά το καλύτερο καστ (έστω και με το στανιό) παρά τις παράπλευρες απώλειες μικρότερων ψαριών, και τα δύο σάρκα εκ της σαρκός της εξουσίας, τα αποτελέσματα είναι πενιχρά. Κι άλλες, θυσίες, κι άλλο αίμα, κι άλλο θέαμα. Δώσε, δώσε, ΔΩΣΕ!: τούνελ με φώτα, τρομοκράτες, μπάλα, αίμα, σπέρμα και νέες Ιφιγένειες. Οτιδήποτε για να ηρεμήσει το πόπολο.

Άδικος κόπος. Η παράσταση ούτε καλή είναι ούτε αρκετή. Οι θυσίες καλοδεχούμενες αλλά σαν ψιχάλα στην έρημο. Παρόλο που θύματα βρίσκονται (αν και όλο και πιο δύσκολα) αντί να ησυχάσει το πόπολο, το προκαλεί να επιταχύνει στην πορεία που έχει πάρει. Κυριαρχεί μια γενικευμένη καχυποψία την οποία λούζονται οι ένοχοι που κρύφτηκαν προσωρινά σπέρνοντας τους ανέμους του «όλοι ίδιοι είναι». Ας θερίσουν τώρα.

Δυο είναι τα κακά σε αυτή την ιστορία: το πρώτο είναι ότι με σύμβουλο τον πανικό το θέαμα θα γίνεται όλο και πιο άθλιο. Ποσοτικά και ποιοτικά. Η λάσπη και ο βόρβορος που θα αμολήσουν επί δικαίων και αδίκων σε μια τελευταία προσπάθεια κουκουλώματος και απόσπασης της προσοχής δεν θα έχει προηγούμενο. Ετοιμαστείτε. Το δεύτερο είναι ότι η υφιστάμενη γενικευμένη καχυποψία θα μετατραπεί σε ανοιχτή εχθρότητα. Τους βολεύει ο ένας να κοιτά να φάει το λαρύγγι του διπλανού του. Αντισταθείτε.

Υπάρχει καλό σε όλα αυτά; Υπάρχει!. Έχομε το όπλο της αλληλεγγύης για να αμυνθούμε στον γενικευμένο και κτηνώδη ατομικισμό που λανσάρουν.  Έχομε και την σιγουριά ότι όλα αυτά έχουν σύντομη ημερομηνία λήξης. Βρισκόμαστε στην κυριολεκτική ισχύ της φράσης «τελείωσαν τα ψέματα».

Θίασος και σκηνικό θα γκρεμιστούν με πάταγο.  Το τοπίο θα ανοίξει και θα πάρομε ανάσα. Ας ετοιμαστούμε για τους ενθουσιασμούς και τις απογοητεύσεις, τη δουλειά και την απελπισία, και κυρίως τη χαρά των δημιουργικών συγκρούσεων που θα διαμορφώνουν το καινούργιο. Η κάθαρση στη σύγχρονη εκδοχή της Ιφιγένειας θα είναι αντίστοιχου μεγέθους με την ύβρη που την προκάλεσε.

 

Ουαί υμίν

Επικήρυξη τρομοκρατών με τέσσερα εκατομμύρια ευρώ. Δεν ξέρω αν συμφωνώ με το μέτρο. Πιο πολύ γιατί δεν μπορεί να είναι «λεφτά» η απάντηση σε κάθε πρόβλημά μας. Δεν μου αρέσει η ζωή, η αξιοπρέπεια ή η ελευθερία οποιουδήποτε, να αποτελεί προϊόν εμπορικής συναλλαγής.  Αλλά αυτό ας πούμε ότι είναι δική μου παλαβομάρα και ότι το μέτρο είναι σωστό. Με αυτήν την παραδοχή, θα ήθελα να επιδοθώ στο αγαπημένο μου σπορ των ρητορικών ερωτήσεων.

Το να πυροβολείς κάποιον είναι βαρύτερο από το να τον περιλούζεις και να τον ποτίζεις με οξύ; Αν η απάντηση είναι ναι, θα ήμουν περίεργος να ακούσω γιατί. Το να πυροβολείς κάποιον είναι τρομοκρατία και να τον περιλούζεις και να τον ποτίζεις με οξύ όχι; Αν η απάντηση είναι ναι, θα ήμουν περίεργος να ακούσω γιατί.

Αν όμως οι απαντήσεις είναι αρνητικές, τότε γιατί δεν δείξαμε την ίδια ευαισθησία επικηρύσσοντας τους  παρολίγο δολοφόνους της Κούνεβα;

Κι αν στη θέση της Κούνεβα βάζαμε τους μετανάστες που δολοφονήθηκαν ή δάρθηκαν μέχρις σχεδόν θανάτου; Οι τρομοκράτες θύτες τους δεν αξίζουν επικήρυξη;

Η τρομοκρατική πράξη ορίζεται, άραγε, από την ιδιότητα, ή την ταξική θέση του θύματος; (ή αυτή του θύτη;)  Ή κατά τα κέφια του εκάστοτε Υπουργού;

Φαρισαίοι, υποκριτές.

Φύλλο 111 - Ιούνιος - Ιούλιος 2012

Ο Δαρβίνος, οι δεινόσαυροι και οι εκλογές της 17 Ιούνη.

Ο Μέγας μπάρμπα Κάρολος (Δαρβίνος) μας άνοιξε τα μάτια σε πολλά θέματα που τάραξαν την επιστημονική κοινότητα αλλά και ολόκληρο τον κόσμο. Παρά το τεράστιο βήμα που η ανθρωπότητα έκανε με αυτόν δεν είχε δίκιο στα πάντα.

Φύλλο 120 - Δεκέμβριος 2013

Αη Νικόλας

 

 Αγίου Νικολάου σήμερα (μεγάλη η χάρη του) που ξεκινώ το κειμενάκι μου και δεν μπορώ να μην θυμηθώ το ρητό-ιστορία όπου κάποιος που πνίγεται εκλιπαρεί: «Αη Νικόλα βόηθα μου» για να πάρει την απάντηση από τον άγιο: «μα κούνα και συ τη χέρα σου». Το αρχαίο αυτό ρητό (η παλιά του εκδοχή ήταν το «συν Αθηνά και χείρα κίνει») είναι το απόλυτο πολιτικό πρόταγμα. Να πάρομε τα πράγματα στα χέρια μας.

Φύλλο 110 - Απρίλιος - Μαίος 2012

Περί ανάπυξης (ματαξαναπάλι...)

Το έχω ξανά(αντι)γράψει και σε άλλο κειμενάκι. Από το 90 ως το 2007 το ΑΕΠ μεγάλωσε 5,5 φορές, η κερδοφορία των επιχειρήσεων 28 φορές και οι μισθοί 1 φορά.

Φύλλο 119 Οκτώβριος - Νοέμβριος 2013

Ατζίγγανος στιφάδο

 Η μετάβαση από την τηλεοπτική χρυσαυγή-άδα στην αντίστοιχη  μικρήΜαρί-άδα ήταν απρόβλεπτη, καθολική και σχιζοφενική. Το τελευταίο διότι, όσο εύκολα και γρήγορα πέρασαν τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης από το χαϊδολόγημα και τη μέσω του lifestyle ωραιοποίηση και πλασάρισμα της Χρυσής Αυγής, στην κατακεραύνωση και την καταδίκη της, με την ίδια ευκολία ξαναβρήκαν τη γνώριμη οδό της εκπομπής ρατσιστικών στερεοτύπων φορώντας επιπλέον τη μάσκα του προστάτη απαχθέντων κορασίδων. Η παρακολούθηση των δελτίων των οκτώ θέλει πια πολύ γερό στομάχι.

Φύλλο 109 - Μάρτιος 2012

Η Γενιά του Προμηθέα

Πρέπει πραγματικά να υποκλιθούμε στη δύναμη του ανθρώπινου μυαλού. Εν προκειμένω, σε αυτό των αρχαίων Ελλήνων. Πνεύμα που αναπτύχθηκε χωρίς υπολογιστές, βιβλιοθήκες, επικοινωνία, αρμόδια υπουργεία, επενδυτές, αγορές, χωρίς τίποτα από αυτά που σήμερα βαφτίζομε ανάγκες.

Φύλλο 118 Αύγουστος - Σεπτέμβριος 2013

Πόσο απέχει η Αφρική;

 Έχω καταφερθεί αρκετές φορές, έμμεσα ή άμεσα κατά της έννοιας της φιλανθρωπίας. Σε  αντίθεση με αυτήν της αλληλεγγύης, προϋποθέτει σχέση ανώτερου – κατώτερου.

Φύλλο 108 - Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2012

Μάθηση

Σε καθημερινή βάση φτάνουν πια οι ειδήσεις για την χειροτέρευση της κατάστασης των νεόπτωχων της εφαρμοζόμενης πολιτικής της εξουσίας. Πρόσφατα είχαμε και τον πρώτο νεκρό άστεγο στα Χανιά. Πότε θα ακούσομε για τον πρώτο νεκρό από την πείνα;

Φύλλο 117 Ιούνιος - Ιούλιος 2013

Σύνταγμα; Την πλατεία εννοείτε;

 «Κανένα από τα μέτρα που περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα προσαρμογής για την Ελλάδα δεν αποβλέπει στη σκόπιμη παραβίαση συνταγματικών διατάξεων». Αυτή την αφοπλιστική απάντηση έδωσε  ο ευρωπαίος Επίτροπος κ. Όλι Ρεν σε ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Χουντή, ο οποίος έθετε θέμα επανειλημμένης και συνειδητής παραβίασης του ελληνικού Συντάγματος με την σύμπραξη της ελληνικής κυβέρνησης και της Τρόικα, με αφορμή την αφαίμαξη υπέρ των δανειστών του Πράσινου Ταμείου, του οποίου οι πόροι υποτίθεται ότι προστατεύονται με συνταγματικές διατάξεις.

Φύλλο 107 - Δεκέμβριος 2011

Σπουργίτες και Καλάμια

Στην Κίνα, για να προστατέψουν τη σοδειά όρισαν μια μέρα να βγουν όλοι μαζί με καλάμια και να μην αφήσουν τους σπουργίτες «σε χλωρό κλαρί».

Φύλλο 116 Απρίλιος - Μάιος 2013

Ο γύρος του κόσμου με γαλέρα

 Είμαι βέβαιος ότι θα έχετε ακούσει παράπονα αλλά και οι ίδιοι θα έχετε παραπονεθεί για προϊόντα που παράγονταν παλιά στην Ελλάδα και τώρα πια βρίσκουμε μόνο εισαγόμενα. Τα παράπονα αυτά ξεκίνησαν την εποχή της γυαλιστερής σαπουνόφουσκας που μας σέρβιραν για ευμάρεια, ενώ σήμερα παίρνουν διαστάσεις χιονοστιβάδας.

Φύλλο 106 - Νοέμβριος 2011

Θα σου δώσω μια να σπάσεις...

Εξουσία και παπαγαλάκια οφείλουν μια μεγάλη συγγνώμη την οποία ασφαλώς ποτέ δεν πρόκειται να δώσουν.