07262017Τετ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Πίσω στο μέλλον…

Γράφει η  ΝΙΚΗ ΚΟΥΚΟΥΝΑΚΗ-ΤΡΟΥΛΛΙΝΟΥ.
 
 
Να διηγηθώ ένα ταξίδι, επιτρέψτε μου. Ταξίδι δεκεμβριάτικο που οδηγεί στην καρδιά της άνοιξης. Δεκέμβρης με βροχή, λοιπόν. Αποβραδίς η τηλεόραση είχε αφιέρωμα στην Αθήνα του ’44. Εμφύλιος πόλεμος, εμφύλιος πόνος. Τρόμαξα στην θέα των εικόνων κι’ ας τις είχα ξαναδεί. Αδυνατούσα να φανταστώ  αυτό  που λίγες ώρες μετά αντίκριζαν τα μάτια. Γιατί το πέταγμα Ηράκλειο – Βηρυτό είναι κάτι παραπάνω από δύο ώρες.
 
 

Στο καλό ΓΡΗΓΟΡΗ…

Γράφει ο Γιώργος Βαβουλές

 
Κι ενώ ο απόηχος από το θάνατο του Σταύρου Κουγιουμτζή δεν είχε καταλαγιάσει, στις 7 του Απρίλη ήρθε ο θάνατος ενός ακόμα μεγάλου της Ελληνικής μουσικής του Γρηγόρη Μπιθικώτση να επισκιάσει τα πάντα και να μας συγκλονίσει, παρ’ολο που η υγεία του ήταν γνωστό ότι ήταν βεβαρημένη και ως ένα βαθμό ήταν κάτι που αναμενόταν. Και μόνο με την είδηση του θανάτου του φάνηκε το πόσο διαφορετικό θα είναι το αύριο χωρίς την παρουσία του.

Βελτιώνονται τα Πολιτιστικά Πράγματα

   Ο Οκτώβριος ήταν μήνας καλός για την πόλη των Χανίων, όσον αφορά τα πολιτιστικά πράγματα. Οι αξιόλογες ιδέες που πραγματοποιήθηκαν συνέβαλλαν στο να νιώσω ότι έχει  αυτός ο τόπος να δω και να κάνω πολλά. Στη Δημοτική Πινακοθήκη, ήδη απ'το Σεπτέμβριο,  συνέχισαν να φιλοξενούνται έργα μαθητών και δασκάλων από το Εικαστικό Εργαστήρι της Χαλκίδας, με υπεύθυνη τη  Χαρίκλεια Μυταρά, και από το Εικαστικό Εργαστήρι Χανίων, με την ευθύνη του Γιάννη Μαρκαντωνάκη. Απίθανες δουλειές παιδιών και καθοδηγητών, με πρωταγωνιστικό ρόλο να κατέχει,  κατά την ταπεινή μου γνώμη,   η σειρά έργων με τίτλο  "Ο Γιαουρτοπλανήτης"! Αντικείμενα συνδυασμένα με παιδική μαεστρία  και βαμμένα ολόλευκα, που συνοδευόντουσαν από ιστορίες και σχολιασμούς των παιδιών για τον Γιαουρτοπλανητή τους!
   Το σημαντικότερο: έσπευσαν από τα σχολεία να δουν την έκθεση!!! Επιτέλους ξεκίνησε η χρονιά των παιδιών με κάτι άλλο πέρα από άγχος, απόπειρες συντονισμού και απεργίες. Όσα ρωτήθηκαν, δήλωσαν ότι έμειναν κατενθουσιασμένα από την επίσκεψη τους!
 

"Αρίων 2005": ποιός σκότωσε τη μουσική;

    "and the award goes to…"
 
Γράφει ο Γιώργος Μανουσέλης
 
    Η βιομηχανοποίηση της ελληνικής μουσικής καθυστέρησε αρκετά. Όχι οτι θα τη γλυτώναμε βέβαια, απλώς ενώ ο υπόλοιπος πλανήτης έδινε ήδη την προσοχή του στα charts, τους χρυσούς δίσκους, τα video clips και τις δημόσιες σχέσεις, εμείς εξακολουθούσαμε να γεμίζουμε τα στάδια και τις μπουάτγια να πάρουμε λίγο ακόμη από το νέκταρ μιας αξεπέραστης φουρνιάς συνθετών, στιχουργών κι ερμηνευτών. Ο κύριος λόγος για την καθυστέρηση αυτή ήταν πιθανότατα η μικρή χρονική απόσταση από κοινωνικοπολιτικές συνθήκες και γεγονότα που κρατούσαν ζωντανή τη συλλογικότητακαι δημιουργούσαν στους έλληνες ευαισθησίες και άμυνες που άλλοι (αμερικάνοι κι ευρωπαίοι) είχαν εγκαταλείψει προ πολλού.

Ευτυχισμένος ο Νέος Χειμώνας!

      Το Φθινόπωρο είναι μια εποχή ανάλογη με αυτήν των Χριστουγέννων. Πασχίζουμε να  ετοιμάσουμε όλα αυτά που πιστεύουμε ότι χρειαζόμαστε για μια καλή αρχή, όχι στην νέα μας χρονιά, αλλά στον νέο μας Χειμώνα. Αγοράζουμε όχι δώρα, αλλά σχολικά, εξοπλισμό, ρούχα, πακέτα σπουδών και ό,τι άλλο θα μας κάνει ικανούς πωλητές ή έξυπνους πελάτες…Όχι για το νέο έτος, αλλά για το νέο ακαδημαϊκό έτος, είτε είμαστε μαθητές, είτε όχι. Μιλάμε πολύ, τρέχουμε πολύ, ξοδεύουμε πολύ και τρώμε βέβαια πολύ. Κάνουμε νέες γνωριμίες, απορρίπτουμε κάποιες παλιές, χαμογελάμε λίγο παραπάνω, μουτρώνουμε πολύ περισσότερο και η διάθεση απέναντι στον εαυτό μας εναλλάσσεται μεταξύ μεγάλης αυτοπεποίθησης και τρομερής έλλειψης αυτής…Ακραία καιρικά φαινόμενα λοιπόν στο Δελτίο Ψυχής κάθε Φθινόπωρο …όπως και κάθε Χριστούγεννα. Τι τα διαφοροποιεί; Ο Χριστός και η τσέπη μας.

"Μ@θητικοί π@λμοί" και "Ώρα Διαλείμματος"

 
Πρόσφατα έφτασαν στα χέρια μας οι περιοδικές δημιουργίες δυο χανιώτικων σχολείων.  "Μ@θητικοί π@λμοί" του 1ου Γυμνασίου Χανίων και η "Ώρα Διαλείμματος" από το Γυμνάσιο Νέας Κυδωνίας. Δυο περιοδικά που μας έπεισαν ότι, πέραν της γκρίνιας και των δυσκολιών, στο ελληνικό σχολείο υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι είναι διατεθειμένοι να δημιουργήσουν πράγματα πέραν των συμβατικών. Ζωντάνια, δημιουργικότητα και ένα αποτέλεσμα, τόσο περιεχομένου όσο και αισθητικό, που θα ζήλευαν πολλά έντυπα. Με τους "Μ@θητικούς Π@λμούς" να έχουν μέσα στα άλλα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα  στοιχεία από την ιστορία του σχολείου και την "Ώρα Διαλείμματος" να έχει μια γενικότερη δημοσιογραφική ματιά στην επιλογή των θεμάτων της και να  αποτυπώνει  την άποψη των μαθητών-συντακτών σε μια σειρά ενδιαφέροντα θέματα κλείνουμε το δικό μας σημείωμα. Να δώσουμε το λόγο στα παιδιά δανειζόμενοι  ένα κείμενο από κάθε έκδοση.
 
Υ.γ. Νομίζουμε ότι πέραν των γενικών συγχαρητηρίων αξίζει ιδιαίτερη μνεία στους καθηγητές που βοηθούν τα παιδιά για την υλοποίηση τέτοιων προσπαθειών. Σήμερα, εποχή του "άσε καλύτερα", είναι στοίχημα για όλους το να θυμάται ο δάσκαλος-καθηγητής  ότι η σχέση του με το σχολείο είναι πέραν των συμβατικών σαρανταπεντάλεπτων.
Μ.Φ.

Έκθεση "Ολυμπιακό Πνεύμα και Σύγχρονη Ελληνική Τέχνη" & Έκθεση Αντώνη Χουδαλάκη- Δυο μακρινοί συγγεν

Δύο απίθανες εκθέσεις γίνονται για δυο περίπου μήνες στα Χανιά. Η μια είναι στη Δημοτική Πινακοθήκη ενώ η άλλη στο καφέ Ντεμέκ, στην παραλία του Κούμ-Καπί. Η μια εμπεριέχει έργα κάθε είδους από τους πλέον καταξιωμένους σύγχρονους Έλληνες καλλιτέχνες, ενώ η άλλη τα έργα ενός νέου Έλληνα και συγκεκριμένα Χανιώτη, καλλιτέχνη που μαγεύει ήδη, στα φοιτητικά του χρόνια…
Η μια είναι μια μορφή καταξίωσης, η άλλη ένα από τα πρώτα βήματα προς αυτήν…Η μια έχει τίτλο " Ολυμπιακό Πνεύμα και Σύγχρονη Ελληνική Τέχνη ", η άλλη …δεν έχει. Κι όμως και οι δυο …συγκλονίζουν!

Η Δημοτική Πινακοθήκη Χανίων φιλοξενεί έργα από τις συλλογές Θόδωρου Χατζησάββα

 
   Καλή η κίνηση για τη συνεργασία με την Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων, μέσα απ'την οποία εξασφαλίστηκε προσωρινά η φιλοξενία ενός σημαντικού μέρους από τις συλλογές Θόδωρου Χατζησάββα στην Δημοτική Πινακοθήκη Χανίων. Δίνεται έτσι η ευκαιρία σε όλους εμάς να δούμε από κοντά γλυπτά και κυρίως χαρακτικά, τα οποία "κουβαλάνε" μια έντονη Ελληνικότητα. Τα  περισσότερα χαρακτικά, που χρονολογούνται στις αρχές του 20ου αιώνα, εκτίθενται στο ισόγειο.
 
 

’στρα, μαλώστε μας …

Είναι πολύς ο θόρυβος της πόλης και συνάμα βαρύς ο θόρυβος της ζωής όταν αυτή εισχωρεί σε "υπεύθυνα" ενήλικα άτομα. Βιώνουμε ως ενήλικες και τα δύο είδη θορύβων μαζί με άλλους γλυκύτατους θορύβους της ζωής ή, καλύτερα, ήχους που λέγονται έρωτας, αγάπη, παιδιά, νόστος, φιλία, ιδέες… Τους θορύβους τους ακούμε. Τους ήχους τους αφουγκραζόμαστε.

Μανόλης Αναγνωστάκης, εικόνες τρεις

 
 
 
Με αφορμή την ωραία ιδέα των υπευθύνων του Πνευματικού Κέντρου Χανίων για μια βραδιά αφιερωμένη στο Μανόλη Αναγνωστάκη
δημοσιεύουμε 3 ποιήματα του.
 
Διαβάζοντας τον ποιητή σημαντικό είναι αν "μας μιλάει" με τα κείμενα του. Διαδικασία καθαρά εξατομικευμένη. Ασήμαντο το τι λένε οι ειδικοί.
 
 

Φώτα και Σκιές - Πανόραμα Ελληνικής Χαρακτικής …στην πόλη μας!

Γι’ αυτό το μήνα, στην πόλη μας, στην Πινακοθήκη μας, θα φιλοξενούνται πολύτιμα έργα χαρακτικής. Τα περισσότερα είναι από τη συλλογή της Εθνικής Πινακοθήκης-Μουσείο Αλέξανδρου Σουτζου, ενώ κάποια είναι από τη δική μας συλλογή, αυτήν της Δημοτικής Πινακοθήκης των Χανίων. "Φώτα και Σκιές" - Πανόραμα Ελληνικής Χαρακτικής λοιπόν, μέχρι τις 27 Ιουνίου 2003.
Η συλλογή χαρακτικών της Δημοτικής Πινακοθήκης Χανίων αποτελείται από έργα κυρίως της δεκαετίας ’60 και ’70: Ξυλογραφίες της Σταυρούλας Βουτσαδάκη, χαράξεις του Γ. Γεροντάκη -με πολύτιμες εικόνες από τα Χανιά που δεν υπάρχουν πια- χαλκογραφίες του Γαλάνη, του Κυπρίου Κάνθου, του Α. Τάσσου, της Κατράκη και του Παλλήκαρη, μια λιθογραφία του Δημήτρη Μυταρά κ.α.
Για τη συλλογή χαρακτικών της Εθνικής Πινακοθήκης-Μουσείου Αλέξανδρου Σούτζου είναι αναγκαίο να τονιστεί ότι είναι η μεγαλύτερη και σημαντικότερη στην Ελλάδα, με δείγματα που χρονολογούνται από τότε που πρωτοεμφανίστηκε η τέχνη της χαρακτικής στη Δυτική Ευρώπη έως και έργα νέων χαρακτών που εργάζονται με τις νέες τεχνολογίες, τη λεγόμενη Computer Art.
Είναι η πρώτη φορά που γίνεται ένας τέτοιος συνδυασμός, είναι δηλαδή ο πρώτος εκθεσιακός χώρος στον οποίον εκτίθενται θεματικά οι συγκεκριμένες ξυλογραφίες, χαλκογραφίες και λιθογραφίες.

ΚΑΘ΄ΟΔΟΝ, Μαρινέλλα Βλαχάκη

Μαρινέλλα Βλαχάκη
ΚΑΘ΄ΟΔΟΝ
                                         Εκδ. Πολύτυπο
 
Οι κουβέντες μας, μεστές και πολύχυμες.
Καθώς τα φρούτα που κοπήκανε στην ώρα τους.
                                                                          Επικοινωνία

Ο ιός της γης

   Πέρασε το Πάσχα. Μας θύμισε τα του Υιού του Θεού και αφού τον αναστήσαμε για άλλη μια χρονιά, προσπαθούμε ακόμα να χωνέψουμε… Στα πρωτοποριακά κανάλια μας Χριστιανικές ιστορίες για άπιστους ανθρώπους, για ορδές φωνακλάδων, για τους κακούς Ρωμαίους, για το Χριστούλη που, όπως μαρτυρούν τα γεγονότα, τον αρρωστήσαμε με την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά μας… Ο ιός της γης έβγαλε νοκ-άουτ τον Υιό του Θεού και κάθε Πάσχα γιορτάζουμε, που κατάφερε να την κάνει και να έχουμε happy end!
 

Dogville

Υπάρχει μια συνταγή που λέει ότι: διαλέγουμε μια ιστορία για να μπορεί να παράξει θέαμα προς τέρψη των θεατών. Να συμμετέχουν ηθοποιοί, διάσημοι και λαμπεροί. Τα διάφορα οπτικο-ακουστικά υποστηρίγματα να καθηλώνουν, να επιβάλλονται και να θαμπώνουν. Και αν τυχόν εμπεριέχονται στοιχεία όπως "βία, σεξ και εξωγήινοι" τότε είναι ακόμη καλύτερα (!).
Φυσικά πρόκειται για μια κινηματογραφική σχολή, γνωστή περισσότερο ως Hollywood. Με βασικό κριτήριο τη μέγιστη εμπορική απόδοση (Box office hits), η ταινία μετατρέπεται σε προϊόν και ο κινηματογράφος σε βιομηχανία. Η τελευταία όχι μόνο ενισχύει την οικονομική ευρωστία των παραγωγών, αλλά με πολύ επιτυχείς τρόπους καταφέρνει να λειτουργεί ως ένας μηχανισμός που έξυπνα διαχέει απόψεις, μηνύματα, στερεότυπα, προκαταλήψεις και στάσεις ζωής.
Αν υποθέσουμε ότι για όλα αυτά είμαστε οι περισσότεροι από μας κάπως υποψιασμένοι, τότε με την τελευταία ταινία του Lars von Trier, διαθέτουμε και μια ακόμη, επιπλέον, απόδειξη: γιατί βλέπουμε πλέον ότι με τα ίδια μέσα, με τα ίδια υλικά, παράγεται ένας λόγος καυστικός, ειρωνικός, αμφισβητησιακός.

Εικονική Πραγματικότητα

Την περίοδο 1965-1969 ο Σουηδός Ολντενμπουργκ, ο σημαντικότερος γλυπτής της Ποπ-Αρτ, παρουσίασε σε σχέδια προτάσεις για αντικατάσταση ή ανέγερση μνημείων. Τα περισσότερα ήταν σε γιγαντιαία κλίμακα: Για Μνημείο Πεσόντων, από τον πόλεμο του Βιετνάμ, πρότεινε την τοποθέτηση ενός τεράστιου τσιμεντένιου παραλληλογράμμου με τα χαραγμένα ονόματα των πεσόντων, στο Μπρόντγουει της Νέας Υόρκης, για να προκαλέσει χάος στο κυκλοφοριακό και στη ζωή των κατοίκων. Αντικατάσταση του αγάλματος της Ελευθερίας με έναν τεράστιο ανεμιστήρα, αντικατάσταση του Έρωτα στο Πικαντίλυ του Λονδίνου με μια βίδα η ένα κραγιόν χειλιών, του Νέλσωνα με ένα μπαστούνι του μπέιζμπολ…Το ’69, την εποχή των φοιτητικών εξεγέρσεων, όταν του ζητήθηκε ένα γλυπτό από μια ομάδα αποφοίτων του Yale, κατασκεύασε ένα μεταλλικό κραγιόν πάνω σε ένα τανκ εφτά μέτρων και το έστησε μπροστά από τα γραφεία του προέδρου του Πανεπιστημίου Yale.Συμβολισμός ; Έρωτας-Πόλεμος.

6ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους, 6 έως 13 Δεκεμβρίου 2003

Πλουσιότερο σε εκδηλώσεις από κάθε προηγούμενη χρονιά ήταν φέτος  το 6ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους που πραγματοποιείται στον Πύργο και άλλες πόλεις του νομού Ηλείας από 6 ως 13 Δεκεμβρίου.
Στο διαγωνιστικό πρόγραμμα προβλήθηκαν  39 ταινίες (13 μεγάλου μήκους, 13 μικρού μήκους μυθοπλασίας και 13 μικρού μήκους κινουμένων σχεδίων) που προέρχονται από 20 χώρες.
Παράλληλα με το Φεστιβάλ πραγματοποιήθηκε  και η  3η Ευρωπαϊκή Συνάντηση Νεανικής Οπτικοακουστικής Δημιουργίας- CAMERA ZIZANIO (29 Νοεμβρίου ως 13 Δεκεμβρίου) με συμμετοχή 180 ταινιών που έχουν κάνει παιδιά. (Από Ελλάδα, Ευρώπη και άλλες χώρες).
Από 17 ευρωπαϊκές χώρες παρευρέθηκαν  παιδιά και εκπαιδευτικοί που διαγωνίστηκαν  στο CAMERA ZIZANIO.
Συνολικά, στο 6ο Φεστιβάλ και στο 3ο Camera Zizanio, διαγωνίστηκαν  ταινίες από 31 χώρες.

Έκθεση για τον Τσε Γκεβάρα

35 χρόνια μετά το θάνατο του Τσε Γκεβάρα το Πανεπιστήμιο Κρήτης τίμησε τον απόφοιτο της Ιατρικής Σχολής του Μπουένος ’ιρες. Έναν γιατρό που τήρησε φανατικά τον όρκο του Ιπποκράτη, που φρόντισε και πολέμησε για τους κατατρεγμένους ασθενείς του μέχρι θανάτου.
Το πρόσωπο του, γνωστό στους περισσότερους από εμάς σε κόκκινο φόντο. Αλλιώς τον είδαμε όμως στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης του Ρεθύμνου μέσα από την πιο ολοκληρωμένη και ολοένα εξελισσόμενη μορφή υποκειμενικής αντικειμενικότητας, την τέχνη.
Δεν είδαμε λοιπόν το προσωποποιημένο σθένος του με το μπερέ. Δεν είδαμε την ηρωική απεικόνιση κάποιων επαναστατικών στρατηγικών. Αυτό άλλωστε θα σήμαινε αυτόματα και την τελική αποτυχία τους, εφόσον ακολούθησε ο θάνατος.
Ευτυχώς είδαμε τον Τσε σε δυο φάσεις που τον καθιστούν αήττητο. Τον είδαμε πληγωμένο στο πόδι, λίγο πριν το θάνατο του, στα χέρια των έχθρων του, σκεπτικό, ολομόναχο, συνειδητοποιημένο. Τον είδαμε και αμέσως μετά το θάνατο του, περιτριγυρισμένο από μισθοφόρους και δημοσιογράφους, με τα μάτια ανοιχτά και τα χείλια να σχηματίζουν κάτι σαν χαμόγελο…
Για πολλούς στάθηκε ανίκανη αυτή η έκθεση να αναδείξει όλα όσα περίμεναν. Για μένα ήταν η απόλυτη απόδειξη της δύναμης του ενός. 

Κώστας Βρεττός: Σήμερον Κρεμάται...

Ο Κώστας ο Βρεττός είναι ένας φίλος από το Γύθειο, λέω φίλος ενώ δεν τον γνωρίζω πολύ καιρό, γιατί είναι ένας από τους λίγους πια ανθρώπους που σου δίνουν την αίσθηση της εκτίμησης και της εμπιστοσύνης από την αρχή. Ο Κώστας διατηρεί ένα πολύ ωραίο μαγαζί με ελληνικές αντίκες του περασμένου και αυτού του αιώνα στο Γύθειο και είναι ένας πολυδιαβασμένος και λίαν ανθρωποκεντρικά προβληματισμένος άνθρωπος, διατηρώντας παράλληλα ένα εκρηκτικό χιούμορ σουρεαλιστική σχεδόν αισθητικής και μία ευαισθησία που "εκφράζει" με διάφορους τρόπους και κυρίως με την ποίησή του.
Επειδή κάποια άνθρωποι θεωρούμε ότι οι σχέσεις και όχι μόνο οι πνευματικές, μεταξύ Λακωνίας, Κυθήρων και Χανίων πρέπει και αξίζουν να δυναμώσουν προς κοινό όφελος, δημοσιεύομε με την άδειά του, κάποιο ποίημά του που έγραψε στις αρχές αυτού του χρόνου με θέμα την πολύ πονεμένη ιστορία των Παλαιστινίων, ποίημα αξιόλογο που "κεντρίζει" ίσως, αποκοιμισμένες πλευρές μας...
 
ΧΑΝΙΑ 23/11/2002
 
 

Μουσικό Εργαστήρι Λαβύρινθος

   Ο Ross και ο Ρούσσος είναι φίλοι από τότε που ο πρώτος είχε την Αποσπερίδα στα Χανιά και ο δεύτερος σπούδαζε στην Εμποροπλοιάρχων. Ο λόγος για το Ross Daly, γνωστό μουσικοσυνθέτη με Ιρλανδικές ρίζες και το Ρούσσο Κυπριωτάκη, δήμαρχο του Δήμου "Νικος Καζαντζάκης", στο Νομό Ηρακλείου. Η αγάπη και των δυο για τη μουσική και τα παραδοσιακά όργανα ήταν πάντοτε μεγάλη. Είχανε πει πως κάποια μέρα θα έκαναν "κάτι" μαζί.
   

Πλασματική Αναπαράσταση

Όσοι έτυχαν να ζήσουν το 1989 (ή να το παρακολουθήσουν στην τηλεόραση) θα θυμούνται ότι ήταν η χρονιά μηδέν για τη Γερμανία και ολόκληρη την Ευρώπη.
Ο μεταπολεμικός κόσμος, όπως διαμορφώθηκε το 1945, δεν μπορούσε άλλο να διατηρηθεί. Και ό,τι σηματοδοτούσε, υπονοούσε ή υπενθύμιζε αυτόν τον κόσμο ‘‘έπρεπε’’ να αποσυρθεί. Ένα τέτοιο δείγμα ήταν η κατεδάφιση του τείχους που χώριζε το Βερολίνο στα δύο: στο Ανατολικό και το Δυτικό.
Μια ταινία όμως, που προβάλλεται αυτόν τον καιρό στις κινηματογραφικές αίθουσες (Goodbye Lenin) ήρθε να μας βοηθήσει να ξαναζήσουμε αυτήν την εποχή και να νοιώσουμε πάλι αυτό το αρχέγονο συναίσθημα "της ιστορίας εν τω γεννάσθαι". Και όμως, δεκατέσσερα χρόνια μετά, αυτή η γερμανόφωνη ταινία, χωρίς να χρειάζεται να λάβει θέση έναντι της δίκαιης ή άδικης εξέλιξης των πραγμάτων –ένα θέμα-σκόπελος για όσους σκέφτονται και πράττουν πολιτικά με βάση τα ιδεολογήματα του 19ου αιώνα- καταπιάνεται με εκείνη τη θυελλώδη χρονιά.

Σε αισθάνομαι να κοιμάσαι

Σε αισθάνομαι να κοιμάσαι, μερικά μέτρα πιο πέρα, στο παραδίπλα δωμάτιο, με δυο (ή και παραπάνω ίσως, τελικά) πόρτες κλειστές ανάμεσά μας. Με ξύπνησε ο βήχας σου, ο βήχας αυτός που μου πονούσε την καρδιά από το πρώτο βράδυ που τον άκουσα (πάλι εσύ σε ένα δωμάτιο, πάλι εγώ σε ένα άλλο, να σκεφτόμαστε ο ένας τον άλλον και να προσπαθούμε να κοιμηθούμε). Κι όταν σε πήρε πια ο ύπνος κι η αναπνοή σου ηρέμησε, ηρέμησα κι εγώ.