03252017Σαβ
ΕνημέρωσηΠεμ, 02 Φεβ 2017 8pm

Πατρική στοργή

Το βράδυ άνοιξε την τηλεόραση να ακούσει ειδήσεις. Πρώτο θέμα ήταν βιασμός μιας εξηνταπεντάχρονης από δύο ως πέντε αγνώστους, ανάλογα με την εκδοχή του κάθε καναλιού, αφού το θύμα δεν ήταν σε θέση να μιλήσει – σύμφωνα με τους γιατρούς η κατάστασή της ήταν κρίσιμη -  ενώ οι πληροφορίες που είχε στη διάθεσή της η αστυνομία ήταν συγκεχυμένες.


Φύλλο 126 Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2015

Άστεγος

Εδώ θα μείνω να ξεκουραστώ

κάτω απ΄το λίγο φως μιας δημόσιας λάμπας.

 Πάνω στο παγκάκι τυλίγομαι στην ύπαρξή μου

κι έτσι νομίζω πως δεν κρυώνω.

Λίγη τροφή μέσα στη βρώμικη τσάντα μου

(φτωχή συγκομιδή μιας ατέλειωτης μέρας)

κι ένα όπλο κολλημένο στον κρόταφο.

Όταν θα έρθουν οι εχθροί μου να με βρουν,

 

θα τους πυροβολήσω με τη ζωή μου.

 

 

Μικρή εικόνα

 

Θα ’θελα με μιας

να μπορούσα  να τα καταλάβω όλα:

το νόημα του κόσμου,

τα πέρατα του σύμπαντος,

τις περίπλοκες κινήσεις των άστρων

Κυρίως όμως

αυτό που σκέφτεσαι,

όταν κοιτάζεις έξω απ’  το παράθυρο

και παίζεις  αφηρημένη με τα μαλλιά σου.

 

 

Ανατροπή

 

Λοιπόν ο έρωτας,

αυτή η απέλπιδα αποπλάνηση των σωμάτων,

οι δεκάρικοι λόγοι για την αιωνιότητα.

Κι αν ξαφνικά γινόμουν ό,τι μισούσες;

Πόσο μεγάλη έκπληξη όμως.

 

(Κι εγώ που νόμιζα ότι θα ζούσα

όλη μου τη ζωή μες στην αγάπη.)

 

Μαθήματα ανατομίας

 

Ακούγονται πυροβολισμοί

από το κέντρο της πόλης.

Οι επικοινωνίες έχουν διακοπεί

από προχτές και σήμερα

ο αδερφός μου δεν γύρισε απ’  τη δουλειά.

Του λείπει το ένα χέρι μα σ’ αυτό τον κόσμο

δεν υπάρχει λύπηση.

Μέσα στον πανικό της η γυναίκα μου

γεμίζει την μπανιέρα με νερό.

Ίσως αν βουλιάζαμε όλοι εκεί,

να αναδυθούμε μέσα απ’ τις ρωγμές της

σ’ έναν  άλλο τόπο, διαφορετικό.

Τέτοια θαύματα συμβαίνουν συχνά,

δεν είναι ασυνήθιστο.

Εν τω μεταξύ νυχτώνει και τα σκυλιά ουρλιάζουν.

Κάτω απ’ τις κουβέρτες τα παιδιά μου

προσπαθούν να μην κλάψουν.

Πώς να τα παρηγορήσεις

όταν το αντίπαλο δέος είναι ο θάνατος;

Εν τω μεταξύ νυχτώνει κι εγω δεν μπορώ

ούτε ένα ελάχιστο φως ν’ ανάψω.

Ώρες – ώρες έχει ο Θεός μια τεράστια φτέρνα

για να μας συντρίβει κι η γνώση

έρχεται καθυστερημένη

(πάντα το ίδιο κάνει)

Θα μάθουμε ανατομία πάνω

στα πτώματα αυτών που πιο πολύ αγαπήσαμε.

 

 

Εις έναν Θεόν

 

 

Αξύριστος μπροστά στον καθρέφτη

δε μοιάζεις πολύ

με τον εαυτό που θα ’θελες .

Γενικώς μεγαλώνουμε

επιτυχώς ή ανεπιτυχώς.

Δεν έχει σημασία

(έτσι κι αλλιώς στο τέλος

κανείς δε θα το θυμάται)

Επενδύουμε στον μέλλοντα χρόνο,

στις επερχόμενες γενιές

στις χαρές που είναι να  ’ρθουν.

Προσπαθούμε να  είμαστε ευχάριστοι στους άλλους

(ίσως και στον ίδιο μας τον εαυτό,

όταν οι συγκυρίες μας το επιτρέπουν)

Πιστεύουμε εις έναν Θεόν...

 

Πάντα με συγκινούσε αυτή η προσπάθεια

να μην πεθάνουμε οριστικά.

 

Από τη συλλογή Χριστουγγενιάτικων διηγημάτων

   Χριστούγεννα και χιόνιζε. Τα πάντα στη ζωή είναι απλά, αρκεί να έχεις το σωστό σχέδιο. Δεν χρειάζεται καν να πιστεύεις σ’ αυτό. Αρκεί να το ακολουθείς κατά γράμμα. Να μη σκέφτεσαι το πριν και το μετά, μονάχα την επόμενη φάση του σχεδίου. Εκεί να είσαι προσηλωμένος.

Η λεπτομέρεια πάντα μετράει και είναι βασικό να το ξέρεις αυτό. Εγώ το ήξερα. Οι εορτασμοί ακολουθούσαν το καθιερωμένο πρωτόκολλο.

Μικρά ταξίδια

 

Μικρά ταξίδια

 

 

 

Θέλω να σου λείπω.

 

Ακόμη κι όταν πηγαίνω απλώς

 

στο διπλανό δωμάτιο.

 

Όλοι μας ξεκινάμε καθημερινά

 

τέτοια ταξίδια μικρά

 

και φαινομενικά ακίνδυνα.

 

Οι περισσότεροι γυρίζουμε

 

σώοι κι αβλαβείς,

 

τα βράδια,

 

στις συζυγικές μας κλίνες,

 

αμέριμνοι κι ανυποψίαστοι.

 

Χορτάτοι.

 

Κανένας δεν αναρωτιέται.

 

 

 

Κάποιοι όμως δεν βρίσκουν ποτέ

 

το δρόμο της επιστροφής.

 

Γιατί ,όποιος φεύγει για λίγο,

 

καμιά φορά χάνεται για πάντα.

 

Ή όταν κάποτε επιστρέψει

 

κανείς δεν τον αναγνωρίζει πια

 

και πρέπει πάλι να διηγηθεί

 

απ’ την αρχή

 

όλες του τις ήττες

 

τα τραγικά του αδιέξοδα

 

τα μεγάλα του όνειρα, τις αυταπάτες

 

και τις οικτρές διαψεύσεις.

 

Γιατί μόνο μέσα στη θλίψη

 

μαθαίνουμε πραγματικά ο ένας τον άλλον.

 

Γι’ αυτό καμιά φορά

 

την ώρα που κοιμάσαι

 

(η ρυθμική σου ανάσα,

 

το στήθος σου που ανεβοκατεβαίνει)

 

αφήνω δίπλα σου

 

μία μικρή φωτογραφία μου.

 

(Χωράει ακριβώς στη θήκη του πορτοφολιού

 

για τα ασήμαντα κέρματα)

 

Για να θυμάσαι ποιος υπήρξα κάποτε·

 

ένας άνθρωπος καθόλου ασήμαντος,

 

για όσο καιρό μ΄αγάπησες.

 

 

 

Ανταμοιβή

 

 

 

Ζήσαμε μια μετρημένη ζωή

 

σαν να περιμέναμε μια ζωή

 

να μας μετρήσουν

 

στο τέλος

 

την ανταμοιβή μας.

 

 

 

 

 

Πριν το χωρισμό

 

 

 

Εκείνο το βράδυ

 

με άφησες να σου κάνω έρωτα.

 

Έτσι.

 

Στον ενικό

 

(τον πιο απόλυτο και πιο μοναχικό)

 

Σαν να παραδόθηκες ηττημένη

 

στον  εχθρό σου

 

ξέροντας κατα βάθος πως αυτή

 

ήταν η πιο μεγάλη νίκη σου.

 

 

 

 

 

Καλοκαιρινό

 

                        Στον Τ.Λ.

 

 

 

Τόσο εφήμερο πράγμα

 

αυτός ο καπνός.

 

Τις νύχτες ανεβαίνει ψηλά

 

και χάνεται προς τ’ άστρα

 

αναζητώντας λίγη δικαιοσύνη.

 

Εν τω μεταξύ τα φώτα της πόλης

 

κάνουν τα καχεκτικά φυτά

 

να ρίχνουν

 

τεράστιους ίσκιους.

 

Κάθε βράδυ τροπικά  δέντρα

 

βλασταίνουν ανεξέλεγκτα

 

στους τοίχους του μπαλκονιού μου

 

και πάνω στο κοιμισμένο μου σώμα.

 

(Μέσα στον ύπνο μου γίνομαι

 

ο άνθρωπος – δάσος.)

 

Λίγο πριν το ξημέρωμα θα με ξυπνήσει

 

το μουγκρητό του σκουπιδιάρικου.

 

Τα σκυλιά των σπιτιών

 

θα γαυγίζουν φρενιασμένα,

 

θα ορμούν με φόρα μπροστά

 

σαν για να σπάσουν

 

τις αλυσίδες τους

 

ή για να πιάσουν

 

τον αόρατο κλέφτη

 

που έκλεψε τα νυχτερινά μας όνειρα.

 

 

 

 

 

Λίβελος

 

 

 

Ώρες – ώρες νιώθω

 

απομεινάρι μιας άλλης εποχής

 

(αν υποθέσουμε ότι αυτή η εποχή

 

υπήρξε κάποτε πραγματικά)

 

Οι περισσότεροι καταλαβαίνετε

 

τι θέλω να πω.

 

Όσοι παριστάνετε τους ανήξερους

 

είναι για να μπορείτε τα βράδια

 

να τα ’χετε καλά με τον εαυτό σας.

 

 

 

Ονοματοθεσία

 

 

 

Τα βροχερά απογεύματα

 

τριγυρνάω στους δρόμους της πόλης

 

(μαγαζιά με κατεβασμένα ρολά

 

σαν επτασφράγιστα μυστικά,

 

η πόλη άδεια).

 

 

 

Πίσω μου σέρνω

 

μια ύπουλη θλίψη.

 

Σαν πεινασμένο λύκο

 

περασμένο στο λουρί.

 

 

 

Εγώ είμαι το πρόβατο.

 

Σκυλοτροφή

     Όλα γίναν σταδιακά, για αυτό και δεν κατάλαβα τίποτα, παρά μόνο όταν ήταν πια πολύ αργά. Αυτή είναι η επίσημη δικαιολογία μου. Η αλήθεια όμως είναι, για να λέμε τα πράγματα έξω από τα δόντια, ότι ο διάβολος στηρίζεται σε κάτι τύπους σαν και μένα, μετρίως αργόστροφους και αρκούντως δειλούς, για να κάνει ανενόχλητος τη βρωμοδουλεία του. Χτες ήτανε η τρίτη νύχτα στη σειρά που δεν μπόρεσα να κοιμηθώ.

Φύλλο 122 - Απρίλιος-Μάιος 2014

Μικρό νυχτερινό

 

Δυό πόρνες κάτω από μια λάμπαA7

(φωτίζει τις λάσπες και πνέει τα λοίσθια).

Ένα αγροτικό ξεφορτώνει φαντάρους.

Ο οδηγός του κάτι λέει στον τύπο με τα μαύρα

στη γωνία.

Ο ασφαλίτης κόβει λάσπη

διακριτικά.

(Τον καταπίνει το σκοτάδι.

Θ’ αναδυθεί και πάλι

σε κάποια άλλη περίπτωση.

Μπορεί και να’ ναι η δικιά μου)

Όπως και να ’χει, απόψε

δε θα πάρει μερτικό.

Πουτάνα ζωή.

Η σωτηρία της πατρίδος

απαιτεί θυσίες.

 

 

Μπροστά στον Κύριό του

 

Ο γηραιός κύριος

στην αυλή του ψυχιατρείου

κυκλοφορούσε μονίμως

μ’ ένα σωληνάριο κόλλα στα χέρια.

(Τα νύχια του στις άκρες

μαύρα απ΄τη βρωμιά)

Μου ζήτησε τσιγάρο.

Το κάπνισε στα γρήγορα σαν να φοβόταν

μην του το πάρω πίσω.

Έπειτα πήρε ακόμα ένα.

Φυσούσε τον καπνό στο πρόσωπό μου

και με κοιτούσε σαν να περίμενε.

Και την κόλλα τι τη θες;

τον ρωτησα για να βγω απ’ τη δύσκολη θέση

(όπως κάνουν όλοι όσοι στο βάθος

δεν καταλαβαίνουν τίποτα).

Για να κολλάω τις παιδικές μου αναμνήσεις,

μου είπε.

Αιώνες ψυχοφάρμακα

τα ’χουν διαλύσει όλα εδώ μέσα

(και με το δάχτυλο ακούμπησε τον κρόταφό του)

Όταν πεθάνω,

τι θα ’χω να παρουσιάσω; 

 

Η συνωμοσία της φυσικής

 

Λοιπόν εγώ αρνούμαι

κατηγορηματικά

να παραδεχτώ πως σ’ έχασα.

Κι ούτε θα παίξω το άθλιο παιχνίδι της θλίψης

(ποτά, τσιγάρα, νυχτερινές αϋπνίες).

Τίποτε δεν κρατάει, αγάπη μου, για πάντα

ευτυχώς.

Κι εγώ έχω απέραντη υπομονή.

Άλλωστε η επιστήμη είναι σύμμαχός μου.

Κάποτε το σύμπαν

θ’ αρχίσει πάλι να μικραίνει.

Πλανήτες θα γίνονται σκόνη,

το φως θα λιγοστεύει,

θα συντρίβονται οι ατέλειωτες αποστάσεις

καθώς όλα θα καταρρέουν στον εαυτό τους,

για να γίνουν ένα απ΄την αρχή.

Και τότε αναγκαστικά,

όταν όλα θα τελειώνουν

μέσα σ’ αυτό το κοσμογονικό στιμωξίδι,

θα βρεθείς ξανά στην αγκαλιά μου.

 

 

 

Οδεύoμεν προς εκλογάς (2014 μ.Χ)

 

Καινούρια πρόσωπα, καινούριες ιδέες

ιδιαζόντως προοδευτικές

ανάκαμψη, ανόρθωση, επιμήκυνση

σαν παραγγέλματα γυμναστικής

στα ξερονήσια.

(Οι πρόσφυγες γαντζώνονται στα σύρματα.

Αθάνατη ελληνική φιλοξενία

στα σποτ εις την αλλοδαπήν)

Ηχηρές μεταγραφές κι ονόματα

πολιτικοί σχηματισμοί

σαν δέρμα που αλλάζει φίδι.

 

Το δηλητήριο ρέει απ’ τις οθόνες.

 

 

 

 

 

Φύλλο 112 Αύγουστος - Σεπτέμβριος 2012

Βροχή

     Στο μπαράκι έβλεπες μόνο θλιμμένες φάτσες, όσο μπορούσες να δεις δηλαδή σε αυτό το μωβ ημίφως που άλλες φορές στεκόταν ακίνητο πάνω από τα κεφάλια των θαμώνων σαν τοξική αιθαλομίχλη κι άλλες φορές, λες κι είχε τη δική του νοημοσύνη, στριμωχνόταν στους τοίχους κι άφηνε χώρο στο σκοτάδι να κάνει το δικό του παιχνίδι.

Φύλλο 120 - Δεκέμβριος 2013

Βρωμοδουλειά

     Το αφεντικό μου λέει ότι είναι μια δουλειά σαν όλες τις άλλες. Αυτό είναι εύκολο βέβαια να το λες, όταν κάθεσαι πίσω από ένα σένιο γραφειάκι και απαντάς στα τηλέφωνα, ενώ χαζεύεις τις τσόντες που έχεις κατεβάσει στον υπολογιστή σου. «Καθαρίζουμε τις βρωμοδουλειές των άλλων και πάμε στα σπιτάκια μας, ενώ το χρήμα μπαίνει κάθε πρώτη στο λογαριασμό μας». Ορκίστηκα στον εαυτό μου ότι θα παραιτηθώ την ίδια στιγμή που θα μου πει ότι προσφέρουμε και κοινωνικό έργο στην πολιτεία. Έχει και η μαλακία τα όριά της.

Φύλλο 110 - Απρίλιος - Μαίος 2012

Μπάμπα – Τζιμ

« Ένας παγωμένος άνεμος φυσούσε  στη σκοτεινή πολιτεία...» πάντα έτσι ξεκινούσε τις ιστορίες του ο Μπάμπα – Τζιμ, είτε επρόκειτο για την Νέα Υόρκη, για το Παρίσι ,το Λονδίνο είτε για καμιά επαρχία στην άκρη του κόσμου, ξεχασμένη και από το θεό και από το διάολο,

Φύλλο 119 Οκτώβριος - Νοέμβριος 2013

Όλα βαίνουν καλώς

 

Όλα βαίνουν καλώς εναντίον μας.

Είναι κι αυτοί οι τύποι

που καταπίνουν το σκοτάδι

σταγόνα τη σταγόνα

μαύρη πίσσα στα λαρύγγια τους

στους δρόμους και στην ύπαιθρο

ξερνάνε φωτιές

και το χειρότερο

κάποιοι χειροκροτούνε

στριμώχνονται

φωτογραφίζονται μαζί τους

χαμογελάνε

τεντώνοντας τα χείλη

όσο παίρνει

μέχρι το στόμα τους ολόκληρο

να γίνει μια πληγή

στιγμές αλήστου μνήμης.

απόψε γράφουμε ιστορία

ή αν προτιμάτε

απόψε ξαναγράφουμε

την ιστορία.

 

Ύμνοι

τραγούδια

παρατράγουδα

στις γειτονιές της πόλης

μέρα μεσημέρι στην αγορά

μία γριά σέρνει το πόδι της

και μια σακούλα με ξεψυχισμένα τρόφιμα

η τηλεοπτική φιλανθρωπία πιάνει τόπο

όμως η γριά δε βρίσκει

ένα μέρος βολικό

για να πεθάνει.

 

Ένα τσούρμο σκύλοι

την ακολουθούν

με την ουρά στα σκέλια

υπομονετικοί

η πείνα τους δεν βιάζεται.

 

Μια ατέλειωτη μέρα η ζωή μας

από τότε που όλο το σκοτάδι

μετοίκισε

στις ψυχές των ανθρώπων.

 

Όλα βαίνουν καλώς.

Κάνε λίγη υπομονή.

Αργότερα θα νανουριστούμε

με μια κουβέρτα τυλιγμένοι

μπροστά στην τηλεόρασή μας.

Το πιο γλυκό της χάδι

πάνω στα πεθαμένα μας βλέφαρα.

 

Επανάσταση

 

Στο τσίρκο έγινε επανάσταση.

Οι κλόουν ανέλαβαν την εξουσία,

τα λιοντάρια επιτηρούν

την τάξη και την ασφάλεια,

οι νάνοι επιτέλους

χουφτώνουν τις χορεύτριες,

ο άνθρωπος- οβίδα ανέλαβε

το υπουργείον εθνικής αμύνης

(κι έβαλε να του ράψουν

ένα σακάκι

που να χωράει πιο λαμπερά παράσημα)

 

Κι απόμειναν μονάχοι οι θεατές

να ισορροπούνε έντρομοι

σε σκοινιά τεντωμένα

πάνω απ’ την άβυσσο,

να καταπίνουν

σπαθιά, φωτιές, γυαλιά θρυμματισμένα

ό,τι τους πουν,

να παίζουν ξύλο

έρημοι, θλιβεροί, γελοίοι

στο κέντρο της σκηνής,

να τρέχουν μέσα από στεφάνες αναμμένες

μόλις ακούνε το μαστίγιο

να κροταλίζει πίσω απ’ το αυτί τους ,

να εκτοξεύονται απ΄το κανόνι

στον βέβαιο θάνατό τους

 

Στο τσίρκο έγινε επανάσταση.

(κάθε πρωί η έπαρση μιας χάρτινης σημαίας)

Τώρα που αναλάβανε

την κεντρική διοίκηση οι κλόουν

τελειώσανε για πάντα τα αστεία.

 

Άποψη της πόλης ειδωμένης νύχτα

 

Μέσα στη νύχτα της πόλης

διανυκτερεύοντα φαρμακεία

συναντούν κάτι τύπους μεθυσμένους.

Γραφεία τελετών

βγάζουν καινούριες προσφορές.

Τόσο λοιπόν που φθήνηνε ο θάνατος

τρέχουμε όλοι να προλάβουμε.

 

 

Ύπνος

 

Απόψε σε θέλω σιωπηλή.

Έτσι κι αλλιώς τα πάντα έχουν ειπωθεί

πολλές φορές.

Μονάχα οι απαλές κινήσεις σου μες στο σκοτάδι

μπορούν να δώσουν κάποιο νόημα στον κόσμο.

Τα ξημερώματα πριν φύγω

θα θυροκολλήσω την ανάσα σου

έξω στην πόρτα.

Κανείς να μην ενοχλήσει τον ύπνο σου.

 

Μικρό ενύπνιο

 

Χθές βράδυ ονειρεύτηκα

έναν κόσμο άλλο.

Άντε πάλι, τα ίδια και τα ίδια.

Σαν χαλασμένος δίσκος η ζωή μου

γυρίζει

γύρω απ’ το ίδιο όνειρο.

Φύλλο 109 - Μάρτιος 2012

Ελευθερία

Είναι φορές που ξεχνάει να νυχτώσει

και περνάω τις ώρες μου σε μια άνυδρη μέρα.

Είναι οι ψίθυροι εκείνων που πέθαναν

δίχως να βρούνε καμία δικαίωση,

δίχως να βρούν δυο μέτρα γης

για να φυτέψουν το νεκρό τους σώμα.

Φύλλο 108 - Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2012

Αποδείξεις

Στη γιορτινή πόλη τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται.
Στους δρόμους τα φώτα κρέμονται χαλαρά,
εξουθενωμένα.

Φύλλο 117 Ιούνιος - Ιούλιος 2013

Πρόγνωση

 

Και τώρα ο καιρός.

Για αύριο Δευτέρα

- και για κάθε Δευτέρα

από δω και στο εξής -

προβλέπονται ισχυρές βροχοπτώσεις.

 

Οι παραβάτες θα τιμωρούνται αυστηρά.

 

 

Προπέτασμα καπνού

 

Το τελευταίο διάστημα καπνίζω πάλι συνεχώς

Είναι κι αυτή μία ψευδαίσθηση

- από τις τελευταίες –

πως τούτο το προπέτασμα καπνού

μπορέσει ίσως να με προστατεύσει.

Κάθε ανοχύρωτος άνθρωπος άλλωστε

δικαιούται μια στοιχειώδη άμυνα

απέναντι στην επελαύνουσα φρίκη.

Ένα καταφύγιο από καπνό

για το τέλος αυτού του κόσμου.

 

Αυτοί που τσαλακώνουνε τις μέρες μας

σαν γόπες,

ρουφιάνοι, δικαστές, παρατρεχάμενοι,

πολιτικά φαντάσματα, κομμένες κεφαλές,

βγάλανε νόμο για τη νέα ομιλία.

Στο εξής θα επιτρέπεται μονάχα ο ενικός

και η προστακτική, η χρήση

του πληθυντικού θα αστυνομεύεται αυστηρά.

 

Άστεγες λέξεις, πρόσφυγες,

σαρωμένες μαζί με φύλλα και σκουπίδια

στη γωνιά του δρόμου.

Χειρονομίες μάταιες, ακυρωμένες,

όπως αυτή ενός τουρίστα

που έριξε περνώντας βιαστικός  δυο – τρία κέρματα

στο πλαστικό ποτήρι του ζητιάνου.

 

 

 

 Ήσυχα βράδια

 

Τα ήσυχα βράδια στα σπίτια

στήνονται αγχόνες.

Απ’τα γυμνά ταβάνια κατεβαίνουν

σχοινιά, γυμνά καλώδια

και άλλες αυτοσχέδιες κατασκευές.

Δεν έχει τέλος η εφευρετικότητα

του απελπισμένου.

 

 

Κοινός νους

 

Δεν είναι ένοχοι αυτοί.

Κάθε καλοπροαίρετος συζητητής θα το παραδεχόταν.

Το λάθος είναι καθαρά δικό σου.

Που επιμένεις να θέτεις ερωτήματα,

να κάνεις αναλύσεις, συσχετισμούς.

Να καταστρώνεις σχοινοτενή επιχειρήματα

με ανάλογες παραπομπές,

να διαμαρτύρεσαι και να φωνάζεις

- τι αλαζονεία κι αυτή, τι έπαρση –

Διόλου δεν εξυπηρετεί

την προώθηση ενός ειλικρινούς

και παραγωγικού διαλόγου

 

Αφού σου δώσανε όλες τις απαντήσεις

καλοδιατυπωμένες κι εύσχημες

με λίγη καλή θέληση και κοινό νου

(μα τίποτα δε σας μαθαίνουν στο σχολείο;)

Θα μπορούσες , αν ήθελες, να θέσεις

και τις κατάλληλες ερωτήσεις.

Από τη συλλογή χριστουγεννιάτικων διηγημάτων

Ήταν παραμονές Χριστουγέννων και ο καιρός έμοιαζε λες και τον είχες πάρει από κάποιο χριστουγεννιάτικο παραμύθι και τον είχες καρφώσει στον ουρανό της πόλης μας.

Φύλλο 116 Απρίλιος - Μάιος 2013

                     Εν κατακλείδι

 

Δεν ήξερα πως η δικαιοσύνη

θα μ’ έβρισκε έτσι στα τυφλά

στο σκοτεινό αδιέξοδο ενός έρημου δρόμου

με φώτα νέον να τρεμοπαίζουν

πάνω από βρώμικα νερά,

με μια σφαίρα στο σβέρκο

- συνοπτικές διαδικασίες, διότι

ο χρόνος είναι χρήμα πάνω απ’ όλα.

(Θ’ ανοίξω μια τρύπα στον ουρανό

να κρύψω τη θλίψη όλου του κόσμου,

οι μετανάστες, οι αποσυνάγωγοι, φτωχοί και άστεγοι

νεκροί εδώ και τόσα χρόνια)

 

Ένας βρεγμένος σκύλος  σέρνει τα βήματά του

μακριά απ’ τον τόπο του εγκλήματος

με την ουρά στα σκέλια, οι αρουραίοι

ξαναγυρνούν στις βρωμερές τους τρύπες,

οι αυτόπτες μάρτυρες

δεν είδαν τίποτα

(πήραν όμως, πριν φύγουν,

το ρολόι του νεκρού

που τό ’χα απ΄τον πατέρα μου)

Είναι η τυφλότητα στις μέρες μας

ασθένεια μεταδοτική, κατά καιρούς προσβάλλει

όλα τα αισθητήρια όργανα.

 

Ανούσιες λεπτομέρειες,

δεν αφορούν κανέναν.

Άλλωστε έχομεν

και σοβαρότερα θέματα  να ασχοληθόμεν,

η Πατρίς, ω φίλτατοι, ως είθισται

κινδυνεύει.

Τέρμα λοιπόν οι άσκοπες περιπλανήσεις

και προπαντός οι φλυαρίες,

οι μεταφορές και τα σχήματα λόγου.

Και, αν χρειαστεί, θα εκδόσομεν

τον προσήκοντα νόμον περί του θέματος.

 

Τα υπόλοιπα , βεβαίως, θα τα μάθετε

απ΄τις ειδήσεις.

 

Περίκλειστες αποφάσεις μέσα σε οχυρωμένα κονκλάβια.

Λυσασμένα σκυλιά φυλούν την περίμετρο.

Φώτα, προσαγωγές, ένορκες καταθέσεις

Κατά τόπους αναθρώσκουν μαύροι καπνοί

στην πανουκλιασμένη πόλη.

Ελλείψη αποδείξεων λοιπόν

είμαστε όλοι ένοχοι.

 

...και εν κατακλείδι σας αποστέλομεν

το βιογραφικόν του θύματος

και αναμένομεν

τις δικές σας ενέργειες.

 

 

Τόπος συνάντησης

 

Τίποτα άπ’ όσα μου είναι γνωστά

δεν ξέρω στ’ αλήθεια.

Αδιαφορήσαμε πολύ για τις λέξεις

και τώρα ο καθένας τις χρησιμοποιεί

σαν κάλπικο νόμισμα σε ύποπτες συναλλαγές.

Τώρα κάτι άθλιοι τύποι

κραυγάζουν για το ανείπωτο μπλε του ουρανού

ενώ με το δάχτυλο δείχνουν

το απροσμέτρητο βάθος της τσέπης τους,

μιλούν για έρωτα και πάθος

και σκέφτονται το αξίωμά τους,

υπόσχονται αιωνιότητα σε αμέτρητες δόσεις

πάντα στην ώρα τους εξοφλημένες.

 

Πέφτουν οι λέξεις σαν ψιλή σκουριά

πάνω σε κτίρια, παιδιά, νοσοκομεία,

πάνω σε σκοτωμένους δρόμους.

Τίποτα δεν μας έμεινε πια να περπατήσουμε.

Πού θα συναντηθούμε λοιπόν,

που θα συναντηθούμε;

 

 

Τουριστικός οδηγός

(στον Γ. Σ.)

 

 

Με τη δημοκρατία, ως γνωστόν,

δεν είναι για να παίζεις.

Μπορεί απ’ τη μια στιγμή στην άλλη

να σε πετάξουνε στο δρόμο,

εξόριστος του θαυμαστού καινούριου κόσμου.

Μπορεί απ’ τη μια στιγμή στην άλλη

να γίνεις κι εσύ τουριστικό αξιοθέατο

συνεισφέροντας έτσι

στο ακαθάριστο εθνικό εισόδημα.

Ο Παρθενώνας , η Εγνατία οδός

 και δεξιά

οι άστεγοι και οι επαίτες,

τ’ απομεινάρια μιας σφαγής.

Wonderful!

 

 

Εικόνες αλησμόνητες, φωτογραφίες.

Αξέχαστα  ηλιοβασιλέματα με φόντο

στρατόπεδα μεταναστών.

Η εργασία τους μας απελευθερώνει.

Παιδιά υπήκοοι του πουθενά και του ποτέ

ζωές ενεχυριασμένες. Είναι η πατρίδα μας

οι παραλίες, οι κάμποι, τα ψηλά βουνά…

Με δυο δεκάρες καρτ – ποστάλ

της περίφημης παλιάς πόλης,

πριν κλείσουνε τα μαγαζιά

και γίνουνε μπουρδέλα,

πριν φύγει ο κόσμος

για χώρες μακρινές

και άλλοι μια για πάντα.

 

 

Με τη δημοκρατία, ως γνωστόν,

δεν είναι για να παίζεις.

Έχει τα στρατιωτάκια της

εξόχως παρατεταγμένα,

φυσάει ο αέρας, παιανίζει

ο εθνικός μας ύμνος.

Wonderful !

Τι χρώμα τοπικό, τι παραδόσεις !

 

Υπέροχη Ελλάδα,

με τα τουριστικά σου αξιοθέατα,

όπου κι αν πάω με πληγώνεις.

Ο φοβερός τριγμός του Σύμπαντος

Προτιμούσε να κυκλοφορεί έξω. Οι περισσότεροι στην περιοχή τον γνώριζαν. Κι όσοι τον γνώριζαν τον απέφευγαν. Ή τουλάχιστον προσπαθούσαν. Δεν είναι και πολύ ευγενικό να γυρίζεις την πλάτη σου σε έναν ανάπηρο.

Φύλλο 115 Φεβρουάριος - Μάρτιος 2013

Συμβάντα σχετικά αδιάφορα

Στην πόλη νυχτώνει

τα φώτα σβήνουν ένα – ένα

στις φωτεινές οθόνες της τηλεόρασης

κάτι πολιτικοί χειρονομούν

κοφτές κινήσεις

μελετημένες

 

Προς άγνωστη κατεύθυνση

Πόσοι άγγελοι χωράνε να χορέψουνε στη μύτη μιας βελόνας;  Το ερώτημα αυτό με βασάνιζε όλο το βράδυ, έξω οι ήχοι από σειρήνες, σκυλιά να γαυγίζουν, ποτά και χιλιάδες τσιγάρα, κι εγώ δεν μπορούσα να πιστέψω αυτά που σκεφτόμουν, έξω στο σκοτάδι ένας άνδρας ξερνούσε σιωπηλά κάτω από μια σπασμένη λάμπα,