08192017Σαβ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Τροχιοδεικτικά Πυρά - Οκτώβριος 2004 / Φ.28

Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα.
 
Ο Λάμπης κι η Ζέτα δεν είναι βιολογικά αδέρφια. Έχουν όμως κοινή καταγωγή. Είναι παιδιά γονέων της γενιάς του 60. Βλαστάρια της εποχής των λουλουδιών, της επανάστασης, του Παρισιού, της κουλτούρας της αριστεράς και της προόδου. Οι γονείς τους ταλαιπωρήθηκαν κομμάτι. Πέρα δώθε Αθήνα-Παρίσι, ξενύχτια στις μπουάτ του νέου κύματος, θεάματα σε νυχτερινά υπόγεια τέχνης, διαδηλώσεις μακριά από την ιστορία, έπειτα ευθύνες ένεκα η μεταπολίτευση, σαββατοκύριακα σε Ύδρα και Σπέτσες, σινεμά, βιβλία, θέατρο, τηλεόραση μπεμπέ με πάνες αλουμινίου, το σκατό τους παξιμάδι δηλαδή, πιαστήκανε. Κονομήσανε στο πιο λαϊκό. Έγιναν εξουσία. Τι πιο φυσικό για τον Λάμπη και τη Ζέτα να μεγαλώνουν για να αποτελέσουν τη διάδοχη κατάσταση όταν έρθει η ώρα με το καλό. Σπουδάσανε κιόλας, ξένες γλώσσες, Επίδαυρο άνευ διδασκάλου, Ηρώδειο, Λυρική και μεταπτυχιακό Μύκονο με ολίγη από ιστορία της τέχνης και σος πολιτικές επιστήμες που έρχεται στο αφηρημένο και δένει με entrecote ψημένη στο αίμα της. Κι ήρθε η ώρα να αποκατασταθούν επαγγελματικά. Με τέτοιες περγαμηνές στο βιογραφικό αλλά και παιδιά της μαμάς και του μπαμπά δεν αναρωτήθηκαν τι και πως. Στελέχωσαν τα λεγόμενα media μια που η ψωροκώσταινα βιαζόταν να βγάλει άρον-άρον την φουστανέλα προς χάριν του φράκου και του παπιγιόν.

Εθνικός Ύμνος

Της πατρίδος μου η σημαία έχει χρώμα γαλανό. Το εμβατήριο που τού ‘μαθαν να λέει είναι φασιστικό και τού ‘ρχεται να κλαίει. Ναι. Σε γνωρίζω από την κόψη. Όχι. Η άλλη μισή μου καρδιά στη Κίνα βρίσκεται. Έχω μιαν αδερφή κουκλίτσα αληθινή. Πάγωσε η τζιμινιέρα. Σε γνωρίζω από την όψη. Πατριώτες είστε και φαίνεστε. Που με βια μετράει τη γη. Στ’ άρματα στ’ άρματα εμπρός στον αγώνα. Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη. Πατριωτισμός είναι το αυγό του εθνικισμού. Των Ελλήνων τα ιερά. Ξυπνάτε ρε! Σας δουλεύουν! Εμπρός της γης οι κολασμένοι. Τη λένε Βόρειο Ήπειρο. Το όχι το είπε ο λαός. Την αγαπώ πολύ. Δεν υπάρχουν χαμένες πατρίδες. Αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται του πατρίου εδάφους. Όχι στους πολέμους των αφεντικών, προλετάριοι όλου του κόσμου ενωθείτε.

Η ομάδα μου κέρδισε το πρωτάθλημα.

Στο τελευταίο παιχνίδι ξεσκίσαμε τους μισητούς μας αντιπάλους. Είμαι πολύ ευτυχισμένος. Δεν με πειράζει που δεν έχω στον ήλιο μοίρα όσο η ομάδα μου νικάει και συντρίβει τους μισητούς μας εχθρούς. Νοιώθω απίστευτη αγαλλίαση κάθε φορά που συμβαίνει αυτό. Μ’ αρέσει να τους βλέπω ηττημένους, ξεφτιλισμένους να σέρνονται σαν σαλιγκάρια στη βροχή. Η ψυχή μου ευφραίνεται κι ο ανδρισμός μου γίνεται τεράστιος. Γίνομαι ολόκληρος πιο μεγάλος, θηρίο, κι ας είμαι με το ζόρι 1.60. Τώρα θα περπατώ κορδωμένος στο δρόμο και θα έχω για παράσημο τεράστια να εξέχει την αγαπημένη μου αθλητική εφημερίδα. Σκασίλα μου αν θα με προσβάλει το αφεντικό μου άλλη μια φορά μπροστά σ’ όλους και μου στερήσει το εικοσάλεπτο διάλειμμα του κολατσιού. Εμένα η ομάδα μου γαμάει και δέρνει. Είναι τιμωρός. Και σαν τέτοια που είναι μπήκε στο γήπεδο και ξέσκισε την ομάδα του αφεντικού μου.

Ημερολόγιο

Δεν κρατώ ημερολόγιο. Βαριέμαι στη σκέψη του παρελθόντος. Τι έκανα τι δεν έκανα τι θα έπρεπε να κάνω. Συντακτικό, γραμματική, ορθογραφία. Ήμουν εκεί, ήμουν αλλού, ήμουν και παραπέρα. Θυμάσαι αυτήν, θυμάσαι αυτόν πόσο άλλαξε η παρέα. Χρόνος για πανωφόρι στα περάσματα της μνήμης από θάλασσες, πελάγη, ωκεανούς δρομολογίων ονείρων. ’σπρες τρίχες, βαμμένα χαμόγελα, make-up μυωπίας στα μάτια, αλκοόλ επίδεσμοι, γεράσαμε άραγε ή βάλαμε extension στη θλίψη μας; γι αυτό σου λέω, δε κρατώ ημερολόγιο. Θυμάσαι τότε; ήσουν μακριά μου κι εγώ σεργιάνιζα με ξανθά μακριά μαλλιά ωραία. Εσύ μου θύμωνες κι εγώ νευρίαζα. Δεν καταλάβαινες. Ούτε κι εγώ εσένα. Βγάζαμε εισιτήρια να δούμε κινηματογράφο ανήμποροι ν’ αντικρίσουμε ο ένας του άλλου το πιάτο. Εσύ αυτό εγώ εκείνο. Δεν κρατώ ημερολόγιο. Έπειτα πήγα φαντάρος. ’ρχισες το πλέξιμο. Συνέχισα να γράφω. Σου έστελνα γράμματα κι εσύ βρήκες αφορμή να πλέξεις την ξανθιά σταυροβελονιά με την υπομονή σου.

Κηδείες και Μνημόσυνα

Δεν ξέρω γιατί αλλά τελευταία αρχίζω το διάβασμα της εφημερίδας ξεκινώντας από τη στήλη με τα κοινωνικά. Κηδείες και μνημόσυνα. Την Κυριακή 4 Μαίου τελούμε το ετήσιο μνημόσυνο του πολυαγαπημένου μας πατέρα, συζύγου, αδελφού… Σταματώ εκεί και πιάνω το ξεφύλλισμα. Πρώτη σελίδα. Μεγάλα παχιά και διεφθαρμένα γράμματα προειδοποιούν απειλώντας. …Κανένας δεν θα παραμείνει στο απυρόβλητο. Επιστρέφω στο μνημόσυνο της δικιάς μου πρώτης σελίδας. …στον ιερό ναό του Αγίου Δημητρίου. Ξανά στη πρώτη σελίδα της εφημερίδας. …Έξαλλος ο πρωθυπουργός.  Φεύγω πάλι στο μνημόσυνό μου.  …Ιωάννη Κολοκυθόπουλου. Και πάλι πίσω, στη πρώτη σελίδα. …Δεν θα αποφασίσει εν θερμώ γιατί δεν θέλει να κάνει το χατίρι όσων πιέζουν τώρα για ανασχηματισμό. Ο πρωθυπουργός της πρώτης σελίδας. Τα χέρια μου μηχανικά πια φυλλομετρώντας κατευθύνονται στο ετήσιο μνημόσυνο. …συνταξιούχου ΔΕΗ. Εκεί σταματώ. 

Ερωτικό παραλήρημα.

Ωραίο το χαμόγελό σου μάτια μου…τόσο καιρό δεν το είχα προσέξει…συγνώμη που ήμουν απρόσεχτος…έχει μια λάμψη…μια απατηλή φωτιά ονείρων…ένα αεράκι θάλασσας…θυμάσαι τότε που…μα όχι…σώπα, δεν θέλω να μιλήσεις…και μην απορείς…άσε με να σου διηγηθώ καημούς για τόσα αμίλητα πράγματα…όχι όμως…μην μ’ ακουμπάς…ανατριχιάζω και χάνομαι…σου έλεγα για τη φωτιά…έχεις δει σύννεφα να καίγονται; έχεις ακούσει κεραυνούς να κλαίνε; δεν πειράζει μάτια μου…στάσου μην σκύβεις…να σε βλέπω…κοίτα με πάλι…έτσι…έχω τόσα να σου πω…είσαι τόσο όμορφη…δεν θέλω να βλέπω τίποτα άλλο…δεν έχω εμπιστοσύνη στα μάτια μου πια…θέλω να βλέπω μόνο με τα δικά σου…το ξέρω ότι έτσι λέω πάντα…είμαι αδύναμος…είμαι ευαίσθητος…είμαι μόνος…και σ’ αγαπώ τόσο πολύ…γι αυτό κάθε φορά που σε βλέπω δένομαι τόσο μαζί σου…κρέμομαι από πάνω σου…ένα σου βλέμμα…μια λοξή σου ματιά…ένας σου αναστεναγμός…αρκούν για να με ορίσουν κλειδοκράτορα στην ευτυχία…ναι το πιστεύω αυτό…από σένα εξαρτάται η ευτυχία μου…μα μην μαζεύεσαι πάλι…επιλογή μου να είσαι η ελπίδα μου…ξέρω πως…φυσικά…δεν με πειράζει…εγω σ΄αγαπώ…θέλω να το ξέρεις…ο έρωτάς μου είναι αδιαπραγμάτευτος…χωρίς όρους…κι αυτό με κάνει να ελπίζω πως κάποτε…ναι το ξέρω παρασύρομαι και δεν πρέπει…συγχώρεσέ με…εσύ είσαι δυνατή εγώ όμως όχι…θέλω όλοι να το ξέρουν…έπειτα είναι και το άλλο…αν δεν ήσουν εσύ, αν δεν εμφανιζόσουν εσύ τόσο τακτικά στη ζωή μου δεν ξέρω κι εγώ τι θα έκανα…με σώνεις…όταν σε βλέπω να αποκαλύπτεσαι κάθε φορά πιο λαμπερή, πιο χαρωπή, πιο πανωραία πετάω στα ύψη και στις πεδιάδες της ευτυχίας…καλπάζω κι εγώ αρπάζοντας τη χαίτη ενός ουράνιου αλόγου και ξαμολιέμαι πίσω σου…κι ας κάνουν το ίδιο κι οι άλλοι αγαπητικοί σου…εγώ ξέρω…θέλω να γίνω αστερισμός…ναι…δεν στο έχω ξαναπεί το ξέρω…σε κανέναν δεν το έχω πει…θέλω να είσαι η πρώτη…μα όχι μη συννεφιάζεις…δεν είμαι τρελός…ερωτευμένος είμαι…σαν αστερισμός θα πάψω να βασανίζομαι…θα είμαι μόνιμα καρφωμένος στο ερχόχειρο του σύμπαντος κι έτσι κάθε που θα έρχεσαι θα είμαι στη θέση μου φτιαγμένος για να σε υποδέχομαι…κι ο κόσμος θα βλέπει εμένα να λάμπω και θα ξέρει πως όπου νάναι έρχεσαι…κι έτσι θα συνεχίσεις να έχεις πολλούς αγαπητικούς μα μόνο εγώ θα λάμπω τόσο εξαιτίας σου…ναι αγάπη μου…φως μου…ελπίδα μου…φέτος λοιπόν θέλω να είσαι πιο καλή μου μαζί μου…επιτέλους δείξε λίγο περισσότερη κατανόηση μια που σ΄έχουν βαφτίσει κι ολυμπιακή χρονιά αγάπη μου και βόηθα με να πάρω κι εγώ ένα μετάλλιο…
 
Με δίσεκτη πυξίδα για γούρι
 
Υγ. με όλη μου την καρδιά τις καλλίτερες ευχές για επιτυχίες άνευ όρων κι ευτυχία χωρίς προθέσεις, συνδέσμους κι απαρέμφατα.    

Σκοτείνιασε …

Μαθιέ...ε Μαθιέ...σκοτείνιασε μωρέ εδώ πάνω...στερέψαν οι ήχοι...χάθηκαν οι μουσικές...νερά δεν τρέχουν...αέρας δε σείεται σα λιμοκοντόρου περπάτημα...βουβάθηκαν όλα σύντεκνε...μείναμε ο καθένας με τις αναμνήσεις του να ξεροσταλιάζει στο περίμενε της νεκρώσιμης ακολουθίας...πιάσαμε από νωρίς στασίδι στο ξωκλήσι για το κατευόδιο...κανένας δεν κοιτά τον άλλο...άλλος κανείς δεν περιμένουμε νάρθει...παπά δεν θέμε...παπάς σε τούτη την τελετή θα είναι ο Μεγάλος...έπεψε μήνυμα πως θα κοπιάσει ο Ίδιος...τούτο το έργο είναι Θεϊκή δουλειά και πως μας θέλει όλους για βοηθούς Του. μα δες μας μωρέ Μαθιέ, γιάντα δεν μας θωρείς; όλοι εδώ είμαστε! δεν μιλάμε, δεν αφουγκραζόμαστε, δεν κοιταζόμαστε, αλλά καμαρώνουμε μωρέ σύντεκνε...λίγο τόχεις; ο Μεγάλος εμάς ζήτησε για παπαδάκια στη νεκρώσιμη λειτουργία των παιδιών! μεγάλη τιμή! ε δεν είναι! εφτιαχτήκαμε, εστολιστήκαμε, αρωματιστήκαμε και τον επεριμένομε να αρχινίσει...εν τω μεταξύ ψιθυρίζομε μέσα μας πως θα αποδοθούν ευθύνες...για δες όμως...κάτι γίνεται...εκεί στο βάθος του ορίζοντα κάτι συμβαίνει...κοκκινίζει Μαθιέ ο ορίζοντας και κινείται...εδώθε έρχεται...δυό μάτια είναι Μαθιέ...και μεγαλώνουν θεριεύοντας κατά πως καλπάζουν...μέσα τους μια φωτιά ένός βουνού σύμπαντος...πλησιάζουν...πλησιάζουν κι ο ουρανός σκεπάζεται ολούθε...τι νάναι ετούτο; οργή για μίσος...φοβάμαι λίγο...φοβάμαι πολύ...κοιτώ γύρω μου κανείς...με ψάχνω πουθενά δεν είμαι...ίντα συμβαίνει μωρέ; τώρα πετάω...ναι πετά...είμαι μέσα στο σύννεφο οργής...να κι οι άλλοι...μα πως είμαστε όλοι έτσι ντυμένοι; σα χάροι! κρατούμε και δρεπάνια! μα ναι και το ξωκλήσι! από κάτω μας είναι! να και τα παιδιά! τα έφεραν Μαθιέ! όμως, εμείς τι δουλειά έχομε εδώ πάνω; ή μήπως...ο Μεγάλος...που πάμε...που μας πάει...εκει που μας αξίζει μάλλον...τωρα πια δεν φοβάμαι...καλό κακό δεν ξέρω...πάντως δε φοβούμαι πια...ξέρεις γιατί; μα είμαι, είμαστε οι ίδιοι ο φόβος...

Τροχιοδεικτικά Πυρά - Δεκέμβριος 2003 / Φ.20

Ιτε παίδες Ελλήνων…εμπρός για μια καλύτερη χρονιά…γκρεμίστε τα φρούρια δεσμά κι αγωνιστείτε υπερ βωμών κι εστιών…για την ακρίβεια υπερ του μικροαστικού σας ονείρου… ένστασις! Ακούγονται κλαγγές από τα βάθη των αχθοφόρων οριζόντων…ουαι υμίν εις τους αιώνας των αιώνων…ώστε για ένα μικροαστικό όνειρο; για ένα δυάρι αντιπαροχής ελπίδων; για ένα διορισμό γραμμάτιο σύνορο αξιοπρέπειας; για ένα αυθαίρετο με λουτροκαμπινέ αίθριο στον υδροφόρο ορίζοντα των άλλων; ω μα ναι! Γι αυτά και γι άλλα πολλά…άλλωστε τι είναι η πατρίδα μας; δάνειο με άτοκες δόσεις…εργοτάξιο θέσεων δημοσίου…στάσεις εργασίας υπερ…πορείες συμπαράστασης κατά…Ματθαίου, Λουκά, Ιωάννη και Μάρκου αναγνώσματα πρόσχωμεν…τω καιρώ εκείνω…χριστούγεννα στον ορίζοντα εργασιών…αδελφοί ορθόδοξοι αναδιπλωθείτε…να εορτάσουμε την έλευση του Θεανθρώπου…τας κεφαλάς ημών τω κυρίω κλείνομεν…να συγχωρέσουμε για να συγχωρεθούμε…μετά να φάμε και να πιούμε…τόσες μέρες αργίας τι άλλο να κάνουμε;

In Στρούγγα we trust.

Θα ψηφίσουμε λοιπόν. Εμπρός, ας στοιχηθούμε κατά ύψος. Η μήπως κατά ειδικότητα; μα όχι, ούτε το ένα ούτε το άλλο…τι απρόσεχτος που είμαι…μα κατά φρόνημα φυσικά! Όπως παλιά…τότε που…άστο καλύτερα. Εκλογές λοιπόν. Σάββατο βράδυ, Κυριακή πρωί το περιθώριο. Να σκεφτούμε έχοντας υπ’ όψιν.

Αυστηρώς προσωπικό

Εγω να πουμε είμαι εντάξει. Πιστεύω να πούμε ότι όλα είναι καλά. Έχουμε την καλύτερη κυβέρνησις από ανέκαθεν. Έχουμε ναι μπει στην Ευρώπη. Είμαστε δύναμη δηλαδής. Έχουμε και προκριθεί και στους τελικούς τους ποδοσφαιρικούς τους ευρωπαικούς. Ομαδάρα να πούμε. Πότε άλλοτε γινόσαντε τόσα πολλά πράματα; έργα από αυτά με τους δρόμοι και τα γιοφύρια κι αυτά τα υπόγεια τα μετρά πως τα λένε. Έχουμε και κανάλια τηλεοπτικά πολλά. Ότι τραβάει η ψυχή μας ναουμε. Και λεφτά ρε παιδάκι μου. Πολλά λεφτά. Μοιράζουν από δω κι από κει. Παίρνεις ένα τελέφωνο λες το όνομά σου και παίρνεις ναουμ ψυγεία, πλυντήρια, τηλεοράσεις κι εκιό τάλλο ρε παιδί μου αυτό που το βάζεις στη τουβού κι αντις μουσική σ΄παίζει σινεμά…απως του λεν;

Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε,

Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε,
έλαβα το μήνυμά σας των εκλογών κι οφείλω να ομολογήσω πως έμεινα κατάπληκτος. Δεν περίμενα πως θα πραγματοποιούσατε την απειλή σας και θα επανεκλεγόσασταν εκφράζοντας τόσο έντονα την δυσφορία σας για την αποχή μου από τα κοινά τα τελευταία χρόνια.

Τροχιοδεικτικά Πυρά - Οκτώβριος 2003 / Φ.18

Σεπτέμβριος. Μήνας των εκθέσεων. Ξεκινά με την εμποροπανήγυρη της Θεσσαλονίκης και τελειώνει με του βιβλίου της Αθήνας. Διεθνής η μία, γηγενής η άλλη. Προσοχή! Δυνατόν να διέρχεται και ετέρα αμαξοστοιχία…κλασσικό σήμα στις ανα την επικράτεια αφύλακτες σιδηροδρομικές διαβάσεις. Η συμπρωτεύουσα καλείται να παράξει συμβάλλοντας στην αύξηση του ακαθαρίστου εθνικού προϊόντος κι η πρωτεύουσα μετουσιώνει τον κάματο, άλλως ιδρώτα, των εργαζομένων, σε κουλτούρα εξασφαλίζοντας σε κάποιους το δικαίωμα να ισχυρίζονται αυτάρεσκα πως είναι…όχι εργαζόμενοι μα συγγραφείς. Ξέρετε εγώ είμαι συγγραφέας…από μικρός είχα μια έφεση στο γράψιμο…έγραφα ωραίες εκθέσεις…φυσικά δουλεύω…δημόσιος υπάλληλος είμαι αλλά σκέφτομαι σοβαρά να παραιτηθώ και να αφοσιωθώ στη λογοτεχνία…η αλήθεια είναι πως δεν διάβαζα βιβλία…ξαφνικά μου προέκυψε μια αγάπη για το βιβλίο…εξακολουθώ να μην διαβάζω γιατί δεν προλαβαίνω πια…ασχολούμαι τόσο με τα δικά μου…

Τσάμπα μάγκες…

Τσάμπα μάγκες…είμαστε. Είναι. Όλοι όσοι βιαζόμαστε να κολλήσουμε ένσημα στην απρέπεια της φτηνής και εκ του ασφαλούς κριτικής. Ρετάλια. Το fame story. Το super idol. Ο Σάκης. Ενώ εμείς είμαστε οι. Ποιοι είμαστε; ποιοι είναι; και τι ακριβώς; Μίλησαν κάποιοι άνθρωποι του πνεύματος πάλι. Κι αποφάνθηκαν. Και καταλάβαμε ότι ο αυτισμός τον οποίο κατέκτησαν ως παράσημο για το ευμεγέθες της τιτάνιας σκέψης έργο τους είναι η τιμή τους αλλά και το καμάρι μας. Τόσο κόπιασαν. Όλοι μας. Εγκλωβισμένοι στον κόσμο από ένα ελάττωμα στην κατασκευή του ελεήθηκαν να προικιστούν με τη χάρη της δημιουργίας. Έκτοτε αποπειρώνται να δραπετεύσουν από όλους εμάς, τους δυνάστες τους, ώστε να λυτρωθούμε τελικά εμείς οι ίδιοι. Τι είπες τώρα τεράστιε! Το είδα λέει, το eurovision, συνειδητά για να κρατώ την οργή μου σε φόρμα!

Τροχιοδεικτικά Πυρά - Σεπτέμβριος 2003 / Φ.17

Να θυμηθώ να περάσω καλά. Πρέπει να περάσω καλά. Αλλιώς πως θα αντέξω έναν ολόκληρο χρόνο μέχρι τις επόμενες διακοπές. Να ξεκουραστώ. Να διασκεδάσω. Να το ρίξω επιτέλους λίγο έξω. Να ονειρευτώ. Να μπω για λίγο στο όνειρο και να ταξιδέψω έστω κι ως λαθρεπιβάτης. Κι ας με πιάσουν εν πλω.

Ιούνιος 2006 - φ.47

Πολιτική με σουβλάκια…
Όλα έδειχναν τόσο, μα τόσο ειδυλλιακά. Ο λαός είχε αναδείξει στην κυβέρνηση το Ζορρό. Τουλάχιστον έτσι μας είχε συστηθεί ο ίδιος. Θα χτύπαγε τη διαπλοκή αδίστακτα, καίρια, άφοβα κι αποτελεσματικά. Και για να γίνει πιστευτός ξέσπασε την οργή του, στο πρώτο επίσημο κυβερνητικό συμβούλιο, πάνω στο στρωμένο σουβλάκια τραπέζι της ταβέρνας, στο οποίο διατηρούσε από τον καιρό που ήταν ένας απλός βουλευτής το πολιτικό του γραφείο...

Διακοπές

Ήγγικεν η ώρα. Ξεκινά το αμπαλάζ των αποσκευών μας. Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος. Διακοπές κι έχει ο θεός. Να ξεκουραστούμε, να ξεσκάσουμε, να ξεδώσουμε, να απαλλαγούμε από όλες τις χειμωνιάτικες ενοχές μας. Θα τις αδειάσουμε στις θάλασσες, στα καθώς πρέπει ξενύχτια, στο ξεκοκάλισμα του επιδόματος ή του δανείου διακοπών, στη πεθερά που επιτέλους και για λίγο θα μείνει μακριά μας, στα οφθαλμόλουτρα στη παραλία μέσα από τα γυαλιά ηλίου, στη γκόμενα που δεν έχουμε αλλά πολύ θα θέλαμε. Φέτος όμως αισθάνομαι κάπως.