11202017Δευ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Ευτυχισμένος ο Νέος Χειμώνας!

      Το Φθινόπωρο είναι μια εποχή ανάλογη με αυτήν των Χριστουγέννων. Πασχίζουμε να  ετοιμάσουμε όλα αυτά που πιστεύουμε ότι χρειαζόμαστε για μια καλή αρχή, όχι στην νέα μας χρονιά, αλλά στον νέο μας Χειμώνα. Αγοράζουμε όχι δώρα, αλλά σχολικά, εξοπλισμό, ρούχα, πακέτα σπουδών και ό,τι άλλο θα μας κάνει ικανούς πωλητές ή έξυπνους πελάτες…Όχι για το νέο έτος, αλλά για το νέο ακαδημαϊκό έτος, είτε είμαστε μαθητές, είτε όχι. Μιλάμε πολύ, τρέχουμε πολύ, ξοδεύουμε πολύ και τρώμε βέβαια πολύ. Κάνουμε νέες γνωριμίες, απορρίπτουμε κάποιες παλιές, χαμογελάμε λίγο παραπάνω, μουτρώνουμε πολύ περισσότερο και η διάθεση απέναντι στον εαυτό μας εναλλάσσεται μεταξύ μεγάλης αυτοπεποίθησης και τρομερής έλλειψης αυτής…Ακραία καιρικά φαινόμενα λοιπόν στο Δελτίο Ψυχής κάθε Φθινόπωρο …όπως και κάθε Χριστούγεννα. Τι τα διαφοροποιεί; Ο Χριστός και η τσέπη μας.

Έκθεση "Ολυμπιακό Πνεύμα και Σύγχρονη Ελληνική Τέχνη" & Έκθεση Αντώνη Χουδαλάκη- Δυο μακρινοί συγγεν

Δύο απίθανες εκθέσεις γίνονται για δυο περίπου μήνες στα Χανιά. Η μια είναι στη Δημοτική Πινακοθήκη ενώ η άλλη στο καφέ Ντεμέκ, στην παραλία του Κούμ-Καπί. Η μια εμπεριέχει έργα κάθε είδους από τους πλέον καταξιωμένους σύγχρονους Έλληνες καλλιτέχνες, ενώ η άλλη τα έργα ενός νέου Έλληνα και συγκεκριμένα Χανιώτη, καλλιτέχνη που μαγεύει ήδη, στα φοιτητικά του χρόνια…
Η μια είναι μια μορφή καταξίωσης, η άλλη ένα από τα πρώτα βήματα προς αυτήν…Η μια έχει τίτλο " Ολυμπιακό Πνεύμα και Σύγχρονη Ελληνική Τέχνη ", η άλλη …δεν έχει. Κι όμως και οι δυο …συγκλονίζουν!

Εικονική Πραγματικότητα

Την περίοδο 1965-1969 ο Σουηδός Ολντενμπουργκ, ο σημαντικότερος γλυπτής της Ποπ-Αρτ, παρουσίασε σε σχέδια προτάσεις για αντικατάσταση ή ανέγερση μνημείων. Τα περισσότερα ήταν σε γιγαντιαία κλίμακα: Για Μνημείο Πεσόντων, από τον πόλεμο του Βιετνάμ, πρότεινε την τοποθέτηση ενός τεράστιου τσιμεντένιου παραλληλογράμμου με τα χαραγμένα ονόματα των πεσόντων, στο Μπρόντγουει της Νέας Υόρκης, για να προκαλέσει χάος στο κυκλοφοριακό και στη ζωή των κατοίκων. Αντικατάσταση του αγάλματος της Ελευθερίας με έναν τεράστιο ανεμιστήρα, αντικατάσταση του Έρωτα στο Πικαντίλυ του Λονδίνου με μια βίδα η ένα κραγιόν χειλιών, του Νέλσωνα με ένα μπαστούνι του μπέιζμπολ…Το ’69, την εποχή των φοιτητικών εξεγέρσεων, όταν του ζητήθηκε ένα γλυπτό από μια ομάδα αποφοίτων του Yale, κατασκεύασε ένα μεταλλικό κραγιόν πάνω σε ένα τανκ εφτά μέτρων και το έστησε μπροστά από τα γραφεία του προέδρου του Πανεπιστημίου Yale.Συμβολισμός ; Έρωτας-Πόλεμος.

’στρα, μαλώστε μας …

Είναι πολύς ο θόρυβος της πόλης και συνάμα βαρύς ο θόρυβος της ζωής όταν αυτή εισχωρεί σε "υπεύθυνα" ενήλικα άτομα. Βιώνουμε ως ενήλικες και τα δύο είδη θορύβων μαζί με άλλους γλυκύτατους θορύβους της ζωής ή, καλύτερα, ήχους που λέγονται έρωτας, αγάπη, παιδιά, νόστος, φιλία, ιδέες… Τους θορύβους τους ακούμε. Τους ήχους τους αφουγκραζόμαστε.

Έκθεση για τον Τσε Γκεβάρα

35 χρόνια μετά το θάνατο του Τσε Γκεβάρα το Πανεπιστήμιο Κρήτης τίμησε τον απόφοιτο της Ιατρικής Σχολής του Μπουένος ’ιρες. Έναν γιατρό που τήρησε φανατικά τον όρκο του Ιπποκράτη, που φρόντισε και πολέμησε για τους κατατρεγμένους ασθενείς του μέχρι θανάτου.
Το πρόσωπο του, γνωστό στους περισσότερους από εμάς σε κόκκινο φόντο. Αλλιώς τον είδαμε όμως στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης του Ρεθύμνου μέσα από την πιο ολοκληρωμένη και ολοένα εξελισσόμενη μορφή υποκειμενικής αντικειμενικότητας, την τέχνη.
Δεν είδαμε λοιπόν το προσωποποιημένο σθένος του με το μπερέ. Δεν είδαμε την ηρωική απεικόνιση κάποιων επαναστατικών στρατηγικών. Αυτό άλλωστε θα σήμαινε αυτόματα και την τελική αποτυχία τους, εφόσον ακολούθησε ο θάνατος.
Ευτυχώς είδαμε τον Τσε σε δυο φάσεις που τον καθιστούν αήττητο. Τον είδαμε πληγωμένο στο πόδι, λίγο πριν το θάνατο του, στα χέρια των έχθρων του, σκεπτικό, ολομόναχο, συνειδητοποιημένο. Τον είδαμε και αμέσως μετά το θάνατο του, περιτριγυρισμένο από μισθοφόρους και δημοσιογράφους, με τα μάτια ανοιχτά και τα χείλια να σχηματίζουν κάτι σαν χαμόγελο…
Για πολλούς στάθηκε ανίκανη αυτή η έκθεση να αναδείξει όλα όσα περίμεναν. Για μένα ήταν η απόλυτη απόδειξη της δύναμης του ενός. 

Φώτα και Σκιές - Πανόραμα Ελληνικής Χαρακτικής …στην πόλη μας!

Γι’ αυτό το μήνα, στην πόλη μας, στην Πινακοθήκη μας, θα φιλοξενούνται πολύτιμα έργα χαρακτικής. Τα περισσότερα είναι από τη συλλογή της Εθνικής Πινακοθήκης-Μουσείο Αλέξανδρου Σουτζου, ενώ κάποια είναι από τη δική μας συλλογή, αυτήν της Δημοτικής Πινακοθήκης των Χανίων. "Φώτα και Σκιές" - Πανόραμα Ελληνικής Χαρακτικής λοιπόν, μέχρι τις 27 Ιουνίου 2003.
Η συλλογή χαρακτικών της Δημοτικής Πινακοθήκης Χανίων αποτελείται από έργα κυρίως της δεκαετίας ’60 και ’70: Ξυλογραφίες της Σταυρούλας Βουτσαδάκη, χαράξεις του Γ. Γεροντάκη -με πολύτιμες εικόνες από τα Χανιά που δεν υπάρχουν πια- χαλκογραφίες του Γαλάνη, του Κυπρίου Κάνθου, του Α. Τάσσου, της Κατράκη και του Παλλήκαρη, μια λιθογραφία του Δημήτρη Μυταρά κ.α.
Για τη συλλογή χαρακτικών της Εθνικής Πινακοθήκης-Μουσείου Αλέξανδρου Σούτζου είναι αναγκαίο να τονιστεί ότι είναι η μεγαλύτερη και σημαντικότερη στην Ελλάδα, με δείγματα που χρονολογούνται από τότε που πρωτοεμφανίστηκε η τέχνη της χαρακτικής στη Δυτική Ευρώπη έως και έργα νέων χαρακτών που εργάζονται με τις νέες τεχνολογίες, τη λεγόμενη Computer Art.
Είναι η πρώτη φορά που γίνεται ένας τέτοιος συνδυασμός, είναι δηλαδή ο πρώτος εκθεσιακός χώρος στον οποίον εκτίθενται θεματικά οι συγκεκριμένες ξυλογραφίες, χαλκογραφίες και λιθογραφίες.

Μουσικό Εργαστήρι Λαβύρινθος

   Ο Ross και ο Ρούσσος είναι φίλοι από τότε που ο πρώτος είχε την Αποσπερίδα στα Χανιά και ο δεύτερος σπούδαζε στην Εμποροπλοιάρχων. Ο λόγος για το Ross Daly, γνωστό μουσικοσυνθέτη με Ιρλανδικές ρίζες και το Ρούσσο Κυπριωτάκη, δήμαρχο του Δήμου "Νικος Καζαντζάκης", στο Νομό Ηρακλείου. Η αγάπη και των δυο για τη μουσική και τα παραδοσιακά όργανα ήταν πάντοτε μεγάλη. Είχανε πει πως κάποια μέρα θα έκαναν "κάτι" μαζί.
   

Ο ιός της γης

   Πέρασε το Πάσχα. Μας θύμισε τα του Υιού του Θεού και αφού τον αναστήσαμε για άλλη μια χρονιά, προσπαθούμε ακόμα να χωνέψουμε… Στα πρωτοποριακά κανάλια μας Χριστιανικές ιστορίες για άπιστους ανθρώπους, για ορδές φωνακλάδων, για τους κακούς Ρωμαίους, για το Χριστούλη που, όπως μαρτυρούν τα γεγονότα, τον αρρωστήσαμε με την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά μας… Ο ιός της γης έβγαλε νοκ-άουτ τον Υιό του Θεού και κάθε Πάσχα γιορτάζουμε, που κατάφερε να την κάνει και να έχουμε happy end!
 

Σε αισθάνομαι να κοιμάσαι

Σε αισθάνομαι να κοιμάσαι, μερικά μέτρα πιο πέρα, στο παραδίπλα δωμάτιο, με δυο (ή και παραπάνω ίσως, τελικά) πόρτες κλειστές ανάμεσά μας. Με ξύπνησε ο βήχας σου, ο βήχας αυτός που μου πονούσε την καρδιά από το πρώτο βράδυ που τον άκουσα (πάλι εσύ σε ένα δωμάτιο, πάλι εγώ σε ένα άλλο, να σκεφτόμαστε ο ένας τον άλλον και να προσπαθούμε να κοιμηθούμε). Κι όταν σε πήρε πια ο ύπνος κι η αναπνοή σου ηρέμησε, ηρέμησα κι εγώ.