09202017Τετ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Σε τι βοηθά λοιπόν η ποίηση

μικρό αυθαίρετο ανθολόγιο ποιημάτων.

Το νέο αργεί, το παλιό πεθαίνει, όπως έγραψε _ σε ελεύθερη απόδοση _ ο Γκράμσι. Ο κύκλος δεν υπάρχει. Ο κύκλος, μια ατοπία...Μια φίλη δανείστηκε, προχθές, τ η χ α μ έ ν η ά ν ο ι ξ η (αφού προηγούμενα επέστρεψε σε άριστη κατάσταση τ ο κ ι β ώ τ ι ο.) Ξεσκάνισα, μόνος, τη σκόνη του καλοκαιριού, χρόνος λιγοστός για μετακομίσεις. Ο χρόνος αφήνει τα σημάδια του, κάθε φορά και ένα άχγος: τώρα μένω μόνος και τρέμω στην ιδέα μη ξεχάσω τα κλειδιά. Χρόνος λιγοστός για παραβιάσεις.
Στέλνω κιβώτια σχήματα στην ΠΥΞΙΔΑ: μια σπείρα τυλίγεται και ανοίγει, η δική μου ευτοπία, μικρό ανθολόγιο ποιήματων και προτάσεις αναγνώσεων. 





Θρύψαλα.

Μια φορά κι έναν καιρό, έτσι άρχιζαν τα παραμύθια, ιστορίες χάιδευαν τα αυτιά ενός παιδιού. Μιλούσαν για κακούς λύκους, μυθικούς πύργους, όμορφες βασιλοπούλες, λεβεντόκορμους πρίγκηπες, μέρη εξωτικά, λαμπερά. Η άγραφη σελίδα, η καρδιά της μικρής ηρωίδας, τα ανοικτά της μάτια, τύπωναν στοιχεία, φορά με τη φορά, κάθε παραμύθι καταλάμβανε ένα κομμάτι της παιδικής αθωότητας. Φορά με τη φορά, γέμισαν σελίδες γνώσης, εικόνων, ήχων. Με τα παραμύθια, "έκτιζε" τις πρώτες μικρές της αλήθειες, χωρίς να το γνωρίζει, τις βεβαιότητες της για τον κόσμο, τους άλλους, τους μεγάλους... Χωρίς να έχει τίποτα ακόμη αντιληφθεί, στοιχειοθετούσε το δικό της βιβλίο. Με γράμματα, μικρά ζαχαρωτά, έτοιμη να τα μοιραστεί με τις φιλενάδες της.
Μεγάλωνε, μαζί με τους μεγάλους, τις ιστορίες τους, την φροντίδα και την ζεστασιά του σπιτιού. ’κουγε διηγήσεις, από έναν κόσμο μακρινό, ήδη θαμπό κι ιδανικό... Νέα παραμύθια, μεταμόρφωναν την πραγματικότητα της. Μιλούσαν για στιγμές ηρωϊκές, για άντρες θεόρατους, δασύτριχους, γυναίκες γεμάτες υπομονή και πίστη, για φωτιές, για τον αγώνα τον καλό και τον δίκαιο. ’κουγε και πάντα κρατούσε σημειώσεις, για το τετράδιο της ζωής, που έτρεχε μαζί της...

Μια τοπιογραφία εντός μου

Απαντώ στη συνεχή σου πρόκληση … Τι να σου στείλω ; Όχι κείμενο!! Ένα θηρίο στο χαρτί … ζωντανό όχι από αυτά τα ζωγραφιστά. Απόλυτα σουρεαλιστικό. Κάτι σαν την αυτόματη γραφή των Νταλί, Μπουνιουέλ ή του Α. Εμπειρίκου…Τα χρώματα μου χυμένα έξω από την παλέτα της ζωγραφικής διασκορπούνται ανάκατα στο χείλος της ζωής. Παρασύρονται, συνωθούνται, εξαϋλώνονται. Καπνίζω … Αλήθεια μπορεί  να χρωματιστεί ο καπνός ; οι αισθήσεις,το φως του δωματίου από μια σόμπα αλογόνου ; Ακόμα μια κρύα έλλειψη – το λίγο του κόσμου – μπορεί κα καλυφθεί από ένα εργαλείο ζεστού αέρα ; Από ένα μακρινό χάδι όμως;

 

Σιωπή. Ξημερώνει;

            Ένοιωθε μέσα του ένα  κενό. Προτίμησε για μια ακόμα φορά την σιωπή. Δεν θέλησε να αφήσει τη μοναξιά του. Δεν μπόρεσε να αφεθεί. Αφουγκραζόταν. Είναι σε θέση να σμίγει τον ’λλο, από απόσταση. Με ανοικτές πληγές –το αίμα ζωντανό- παρέμενε χωμένος στην βασανιστική διαδικασία της ανάλυσης και της σκέψης. Δεν ήταν σίγουρος για τίποτα. Ήδη άκουγε πολλές φωνές, "φίλιων σχηματισμών", να τον καλούν –προσκαλούν- προκαλούν- εγκαλούν, στην πράξη. Δεν ήταν έτοιμος
Ίσως να βρίσκοταν ακόμα στην αρχή ή όπως του μήνυσε ο φίλος του Γ.Μ., σε περίοδο μάθησης. Όχι ληθάργου!

Δυό τρία πράγματα που ξέρω γι αυτόν …

Στις πρώτες συζητήσεις ήταν ο γλυκός και μειλίχιος φίλος,των πρώιμων χρόνων. "Ξεκινάμε,ένα τεύχος το μήνα.   Γράφεις και δίνεις το κομμάτι …  Μικρό, πεντακοσίων λέξεων. Ελεύθερο το θέμα … " Δεν το σκέφτηκα πολύ, συμφώνησα, έβαλα το κάρο μπροστά από το άλογο – αυτό το κάνω συχνά – και με μόνιμο σύντροφο το άγχος από τότε πορεύομαι μέχρι εδώ… Τι γράφουμε ;
Την μικρή ιστορία που ακολουθεί …
 

Επιστροφή

Μυστική συμφωνία
Απόξενος από όνειρο και χάδι
-αναζητώ- στην απόλυτη δύναμη της σκέψης
μια χιονισμένη πόλη να ζεσταθώ.
Στην κυριαρχία του ατελεύτητου λευκού να χαθώ.

Δίπλα και απέναντι.

Είστε υπέρ ή κατά ;
Έστω απαντήστε μ’ ένα ναι ή μ’ ένα όχι.
Το έχετε το πρόβλημα σκεφτεί
Πιστεύω ασφαλώς πως σας βασάνισε (1 )


Τεύχος καλοκαιρινό η 5η Πυξίδα. Διάθεση ανάλαφρη η αποψινή του Εξάντα … Οι ειδήσεις τρέχουν, η θερμοκρασία ανεβαίνει, το αίμα τρέχει – γίνεται φιλμ – η τηλεθέαση ανεβαίνει … Εμείς συνεχίζουμε την ίδια διαδρομή … σπίτι δουλειά και επιστροφή. Σκέψεις για μικρές ιστορίες τρομοκρατίας μαζί με εκείνες για διακοπές, σκόρπιες εικόνες ξεχασμένων προσώπων.

ΕΙΚΟΝΕΣ 2

Σε ένα παρελθόντα χρόνο βρίσκεται ο Εξάντας. Ένα κόκκινο πουλόβερ, δυό σημειώματα της, έχει κρατήσει από το σήμερα. Για παρέα, με την προϋπόθεση να μην γίνει ούτε στιγμή βαρετός, έχει πάρει μαζί και τον συντάκτη του.
Συντάκτης και στήλη προετοιμάζουν την ε π ι σ τ ρ ο φ ή.
Μέχρι τότε, η επιλογή αυτού του ποιήματος οριοθετεί το στίγμα του ταξιδιού τους.

Θρύματα της ιστορίας είχαν καθίσει στο εφηβικό χαμόγελο

Οι πρόσφατες κινήσεις στην πολιτική σκακιέρα θα κριθούν στην εξέλιξη τους. Πρώτος σταθμός η εκλογική δοκιμασία. Για κάποιους είναι ο σημαντικότερος. ΟΧΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.
Επιμένουμε να ορίζουμε την πολιτική, ως σκέψη και πράξη, ως ανάγκη επεξεργασίας και διαμόρφωσης ενός συνεκτικού σχεδίου ισχυρού ρεφορμισμού, το οποίο οφείλει, δηλαδή απαιτείται να συμπεριλάβει και να αναδιατάξει όλα τα κομμάτια του κατακερματισμένου κοινωνικού ιστού.
Επιμένουμε στη θέση μας,  ευρισκόμενοι σε διάσταση, κύρια με την ευκολία αποδοχής των όποιων "άτολμων"  κινήσεων. Παρακολουθούμε και κρίνουμε.
Επιμένουμε να ανατρέχουμε σε φωνές ποιητικές, ξεπερνώντας τις ρηχές και ανέξοδες κορώνες ΟΛΩΝ των χρωμάτων του πολιτικού φάσματος.

Τέσσερα ποιήματα

Επειχειρεί ο  Εξάντας  μιαν έξοδο. Όχι μια φυγή. Θέλει να μιλήσει. Επιλέγει, ανασύρει τέσσερα μικρά ποήματα του συντάκτη του – γράφτηκαν στο Ηράκλειο από 050899 μέχρι 030100 –και τα παρουσιάζει.
 Ο ίδιος ο συντάκτης αδυνατεί να συνομιλήσει με τη στήλη του. Αποδέχεται την πρόκληση,ξεπερνά μια ακόμα φορά την πολυτέλεια και τη  δειλία του ιδιωτικού... ’λλωστε θεωρεί ότι αυτή η δουλειά του
 ‘ μ ι α  σ π ο ν δ ή  σ τ ο  π  ρ ό σ ω π ο ’ αξίσει να συναντηθεί.  
 
 
 
 

Γυναίκα: τρεις Απουσίες μια Έκρηξη...

‘ Ίσως οι ευτυχισμένες γυναίκες να μην έχουν ζήσει ιστορίες για να πουν ’
Φανι Αρνταν
εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ 230304
Προκύπτει άραγε από τον πόνο η ανάγκη να μιλήσεις; Ή άλλως, η σιωπή, η αμηχανία να εκφραστείς συνώνυμα της ευδαιμονίας, της στιγμής, του καθημερινού;
Είχα γράψει παλιότερα ‘ Τα όνειρα μου λαϊκά παραμύθια.Τα θυμάται κανείς;’
Τώρα επιχειρώ να μαζέψω ρετάλια παλαιών σχέσεων, κομμάτια ακατοίκητων δράσεων.
Είχα διαβάζει κάπου  ‘ Η μνήμη της γυναίκας είναι ο ώμος της. Εκεί κρύβεται πάντα. ’ Γέρνω στο πλάι της – τώρα καλοκαίρι – να θυμηθώ, να ζήσω, να μιλήσω....

ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΟΡΕΙΕΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

Θυμούμαι, άρα υπάρχω.
Μανόλης Αναγνωστάκης ΥΓ.
           
 
 
 
             Μήνας στο περιθώριο. Πυκνός, γεμάτος, ένας δρομέας πορφυρός! 
             Κίνηση διαρκής, η κίνηση του χρόνου. Επίπεδα και        συναισθηματικά. Καθημερινές σκέψεις  και αναπόληση. Νέα ζητήματα _ με άλλο τρόπο, σε άλλο τόπο ιδωμένα _ παλιές οι ανάγκες... οι ίδιες: από τις θύμησες, από τα πράγματα, από τις  ιδέες,  τις νομοτέλειες. Κίνηση δημιουργίας, η μια πλευρά του ήλιου. Απαντοχή.
             Φωλιάζει  στο μυαλό και στο κορμί η έγνοια, να αγγίξεις μια στιγμή μονάχα, τη φωτεινή πλευρά του χώρου, των ανθρώπων.Σημείο, ένα πρωτόλειο εγώ, η πιό λίγη μαγιά από το δυσαναπλήρωτο εμείς...
           

Μια κραυγή γενέθλιου μήνα.

Στο φίλο Χρ. Παπ.
Οι  παλιοί μου φίλοι επιστρέφουν, οι νέοι αναχωρούν. Η πόλη ως σταθερό σημείο  υποδέχεται το φθινόπωρο. Μελτέμια διατηρούν την ελπίδα ακέραια, προσδοκία αλλαγής… Εναλλαγής καλύτερα. Στη βόρεια χώρα αρχίζουν οι προετοιμασίες της επόμενης σποράς. Στα σινεμά – των μεγάλων πόλεων – προβάλλεται μια ιστορία για το κρασί…

ΣΠΕΙΡΑ: η κίνηση των πραγμάτων

Δένει μια μικρή  ιστορία  με το πέρασμα του χρόνου  ... Διανύεται  η  απόσταση,  μια σπείρα τυλίγεται όλο και πιο στέρεα, σφικτά... να σε κρατάει μέσα της. Έχει μετρηθεί άραγε, έχει  έστω και προσεκτικά   καταγραφεί το " άνοιγμα "  μιας τέτοιας
   διαδρομής ; 
 
 
 
            Με τον Οκτώβρη, σχέσεις και μνήμες αντιφατικές... Διαρκώς ένα διάστημα στη μέση φθινοπώρων. Και μια προσωπική αρχή... μήνας μετά το γενέθλιο.
 
Ξεπερνώ, πόση  η ευκολία να το λες, έναν μεγάλο Οκτώβρη,  που ήθελε να αλλάξει τον κόσμο... για τους δικούς μας  μιλώ, τους καθημερινούς,τους κοντινούς στα νιάτα μας, πεζοί, κουτσοί, μα κάτι να τους λείπει ή να είναι  μόνο η σειρά τους, στο ημερολόγιο ;
 
Στέκομαι μια στιγμή _ πόση η ευκολία να είναι μόνο τόση _ στον Οκτώβρη του " εδώ και τώρα ",  που στα αυτιά ενός δεκαπενταετή δεν σήμαινε τ ί π ο τ α, είχε την καρδιά αριστερά και το πάθος για σύντροφο, μα και πάλι δεν μιλώ για τους ξένους, τους απόλυτους της εξουσίας μήνες, πεζοί, κουτσοί, για τους δικούς μας μιλώ... τους μικρούς των φθινοπώρων.

ΑΛΛΗ ΠΟΛΗ / Μάρτιος 2007-φ.55

ΑΛΛΗ ΠΟΛΗ

Μικρό σχόλιο για την κατάσταση στην Ογκολογική κλινική του ΠΑΓΝΗ
Γράφει ο Α.ΣΤΕΓΟΣ
[Στην μνήμη των συντρόφων μου Ν.Ρ και Σ.Κ.]
Στον θείο Τ.
Η Ογκολογική κλινική του ΠΑΓΝΗ παράγει ένα σημαντικό έργο. Η στελέχωση της και η έρευνα που πραγματοποιεί αποτελούν ένα ελπιδοφόρο παράθυρο, ένα ξέφωτο για όσους το έχουν ανάγκη σήμερα, αύριο για όλους…

ΕΙΚΟΝΕΣ

Για το γενέθλιο μήνα Σεπτέμβριο που μπορεί να σημαίνει την αρχή ενός μακρινού φθινοπώρου … για το έκτο τεύχος της δικής μου ΠΥΞΙΔΑΣ … για τις παρελθούσες εικόνες των ΔΙΑΚΟΠΩΝ … τίτλος για την "έκπληξη" του ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΥ…
Ο ΕΞΑΝΤΑΣ διαλέγει ένα ποίημα:

ΥΠΟ ΤΗΝ ΕΠΗΡΕΙΑΝ

ΣΥΜΠΕΡΙΦΕΡΟΜΑΣΤΕ
Υπό την επήρειαν
Παντός επιστητού

ΆΛΛΗ ΠΟΛΗ / Απρίλιος 2007 - φ.56

ΤΙΤΛΟΣ: "Au Revoir "
ΥΠΟΤΙΤΛΟΣ: Τέσσερις μικρές ιστορίες με κατάληξη μια  "άλλη πόλη".
Γράφει ο Α. ΣΤΕΓΟΣ
Τα χρόνια κυλούν. Μόνο το κορμί της μένει ηδονικά ανέγγιχτο.
Γυρνάω στο παρελθόν, σημαίνει χάνω τη ζωή; Χάνω τη βροχή που πέφτει εάν αναπολώ - χωρίς ιδιαίτερο λόγο - ένα καλοκαιρινό απόγευμα; Κάθε που σκέπτομαι την καθηγήτρια Κ., ανασύρω τη φράση ‘’Στην αρχή του φθινοπώρου απομονώνω το θήτα’’.

Κατάθεση προσωπική

Κεφ. 1
Καπνίζω πολύ. Ο καπνός γεμίζει το κενό και την απόσταση.
Είναι μια ψευδαίσθηση λύση …της μοναξιάς. Της απόλυτης μοναξιάς, της ολοκληρωτικής απουσίας, της απόλυτης έλλειψης … Του θανάτου ή του έρωτα. Στριφογυρίζεις στα παρελθόντα, αφήνεις σημάδια, μικρά σημειώματα, αγαπημένα αντικείμενα, σε θέσεις ξένες … καμία παρατήρηση από τον απόντα ’λλο … μόνος συμμαζεύεις τα κομμάτια σου, τα τακτοποιείς … Αποσύρεσαι, καμία ενόχληση από τον απόντα ’λλο.

Άλλη Πόλη / Μάιος 2007-φ.57

ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ ΕΙΣΑΙ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΛΥΣΗΣ.
Γράφει ο Α.ΣΤΕΓΟΣ
Η 5η Ιουνίου παγκόσμια μέρα περιβάλλοντος θα μπορούσε να χαθεί, να ξεχαστεί, να "περάσει"… όπως άλλες παγκόσμιες ημέρες. Φέτος κάτι ή και περισσότερα θα μείνουν στους πολίτες αυτής της πόλης μιας και σειρά εκδηλώσεων και δράσεων την πλαισιώνουν μετά από πρωτοβουλία της Δημοτικής Επιτροπής Περιβάλλοντος.

Αντί να συνομιλώ με τον εαυτό μου, αναλώνομαι στην πράξη

Αντίο ξέγνοιαστα απόβραδα … Με αυτή τη φράση μες στο κεφάλι, στα χείλη … αποχαιρετούσα πριν μερικές μέρες έναν φίλο της πρώτης νιότης. ( Αν έρθει η δεύτερη … ). Συμφοιτητής στη Φλώρινα, σύντροφος της Εποχής ( το έψιλον κεφαλαίο ), μακρινός μες στην απόσταση της καθημερινότητας – αυτής της καθημερινότητας των τωρινών χρόνων. Η συνάντηση μας είχε τα στοιχεία ενός απόβραδου … τα πρώτα ούζα – και δω έρχονται σίγουρα δεύτερα, τρίτα – μνήμες, ποτά στη μπάρα, διηγήσεις και εξηγήσεις. Χρόνια χαμένα, στο μεσοδιάστημα πτυχία, ο στρατός, " μια διαγραφή στην πλάτη " … γάμος. Κομμάτια – όχι ακόμα θρύψαλα – ικανά να αγχώσουν το τελευταίο ποτό … το πρώτο απόβραδο της επαφής. Και ένα στοιχείο διαφορετικό από τα χρόνια της φοιτητικής αθωότητας, να είμαστε ανταγωνιστές, να εξασκεί ο συνονόματος συνάδελφος την κηπο-τεχνία …

Άλλη Πόλη / Ιούνιος 2007 - φ.58

Αλήθεια … πώς σχεδιάζουμε έναν κήπο;
- στοιχεία προσέγγισης -  (1)
Γράφει ο Α.ΣΤΕΓΟΣ
Στην Ε.
"… Είχε εξασκηθεί σε μια δυσπρόσιτη διαδρομή:  από εδώ ως τα μάτια της.
Με δυσκολία ανηφόριζε, έχανε συχνά τα παλιά πατήματα, μα ίσως να μην μπορούσαν να τον βοηθήσουν στο ελάχιστο.  Η  διαδρομή ήταν – είναι – εκεί. Μια εικόνα, μια λέξη, ένα βήμα  άμετρο μπροστά του. Άφηνε τις μέρες να κυλούν, τις νύκτες έμενε μόνος … και κάπου εκεί σε ένα τρυφερό ενδιάμεσο ξεκίναγε στιγμή τη στιγμή…