11202017Δευ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Δεν διάλεξα να γεννηθώ Παλαιστίνιος. Ευλογήθηκα για αυτό.

Πονάω…. Δεν κατάλαβα τι έγινε. Δεν ξέρω αν μας χτύπησε ρουκέτα ή αν κάτι άλλο συνέβη. Ξέρω ότι πονάω. Το δωμάτιο είναι γεμάτο καπνούς και σκόνη. Δεν μπορώ να δω καθαρά και τα αυτιά μου βουίζουν από τον κρότο.

Ο διάβολος έχει βγει στους δρόμους και καταπίνει.


Καταπίνει ζωές. Καταπίνει σάρκες. Σάρκες τρυφερές από την αγκαλιά της μάνας, σάρκες σφριγηλές από σχολεία και πανεπιστήμια, σάρκες μεστές από οικογένειες, σάρκες μαραμένες από τη δύση της ζωής. Δεν έχει καν τον χρόνο να κοιτάξει δεξιά αριστερά και να γελάσει σαρδόνια με το όσα συμβαίνουν γύρω του. Δεν προλαβαίνει… είναι τόσες χιλιάδες οι αθώοι νεκροί…

Κάτι Χαρούμενο!!


Και να η υπέρβαση!! Να δεις  την φωτεινή πλευρά της ζωής! Όχι σαν κανόνα, μα σαν εξαίρεση! Δεν υπάρχει τίποτε μεμπτό στο να επισημαίνεις τα άσχημα, τα αρνητικά, τα δύσκολα και απογοητευτικά της ζωής. Είναι απόλυτα φυσιολογικό.  Ίσα – ίσα, η βεβιασμένη εμμονή στο θετικό και  πρόσχαρο, το να φοβάσαι να γκρινιάξεις και να θυμώσεις, αυτό είναι λίγο διεστραμμένο!!

Το Αδύνατον!

Ανέκαθεν πίστευε σε αυτό που οι άνθρωποι αποκαλούν "άγνωστο". Στα μυστήρια και στα απόκρυφα. Βέβαια, πρακτικές "δοκιμασμένες" όπως το ξεμάτιασμα και τα "μάγια" που θυμάται σαν παιδούλα τις γειτόνισσες και καμιά φορά τη μάνα της, να "αναγνωρίζουν" στην όψη ενός σαπουνιού που βρέθηκε τυχαία πίσω από κάποια γλάστρα την έκαναν να μειδιά με στωϊκότητα.

Το Πεπρωμένο


Και εκεί που η ρουτίνα αρχίζει να σε τρελαίνει, αποφασίζεις να ακολουθήσεις το πεπρωμένο. Και το πεπρωμένο δεν είναι κάτι τεράστιο, δεν είναι κάτι συγκλονιστικά διαφορετικό. Μπορεί να είναι μια απλή ιδέα, μία πρόταση που βγήκε με ευκολία από χείλη φιλικά.  Ένα "πάρε το αεροπλάνο και έλα"….

Η μνήμη έχει κοντά ποδάρια…..!



Παρόλο που τα σύννεφα δεν κουβάλαγαν βροχή στα σπλάχνα τους, η παγωνιά ήταν τσουχτερή και ο ήλιος μάταια προσπαθούσε να βρει ένα άνοιγμα, μια ευκαιρία να ζεστάνει λίγο  τους θνητούς. Η καλύτερη ευκαιρία για το μπαρμπά Μανώλη να κάμει βεγγέρα στον παιδικό του φίλο, τον Κωστή. Εκεί γύρω στην έκτη δεκαετία της ζωής τους και οι δύο αλλά καλοστεκούμενοι και γεροί σαν τις ελιές που κάθε χρόνο τους χάριζαν το χρυσοπράσινο νέκταρ.