09222017Παρ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

48ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

       (16-25 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2007)

                            
Όλα  τα  χρόνια που παρακολουθώ  τα φεστιβάλ  στη  Θεσσαλονίκη  έχω την  εντύπωση ότι συμμετέχω  στην ίδια ταινία, βρίσκομαι  στο  ίδιο  παιχνίδι  εικόνων,
ήχων στο ίδιο πολύχρωμο πανηγύρι  ανθρώπων,μουσικών, ημερών που μυρίζουν τη
ματαιότητα και λάμψη  του  προσωρινού  αλλά και του καλά
κρυμμένου σημαντικού που όταν το ανακαλύψεις  νοιώθεις  την ευλογία του
να σε κατακλύζει …

46ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

46ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
(18-27 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2005)
Σημειώσεις για το ημερολόγιο
 
Κάθε φορά που βρίσκομαι στη Θεσσαλονίκη για το Φεστιβάλ σημειώνω σ’ ένα παλιό ημερολόγιο μερικές λέξεις για το Φεστιβάλ εκείνης της χρονιάς. Είτε διάλογους ταινιών, είτε το όνομα μιας ταινίας, είτε το όνομα μιας γνωριμίας στις αίθουσες των προβολών, είτε…
Τα χρόνια περνάνε κι αυτές οι σκόρπιες σημειώσεις είναι το υλικό μιας ατέλειωτης ταινίας για τα χρόνια και τις εικόνες τους.
(Αν έχετε την απορία τι σημείωσα φέτος θα σας το αποκαλύψω στη συνέχεια).
 
Λεωνίδας Κακάρογλου

Η "Φανταστική ταινιοθήκη" στο 43ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

43ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
8-17 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2002
Η νοσταλγία της γιορτής είναι πάντα αυτό που διατηρεί άσβηστη τη μνήμη της εντός μας. Πολύ περισσότερο όταν η γιορτή αυτή τυχαίνει να είναι η μεγαλύτερη γιορτή του κινηματογράφου στη χώρα μας.
Το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης δηλαδή.
Οι αναμνήσεις του Φεστιβάλ, οι ταινίες, οι άνθρωποι, οι συναντήσεις και φυσικά η πόλη που το φιλοξενεί τόσα χρόνια.
Αν και κάθε χρόνο αλλάζει η αρίθμηση, αυτό που μένει το ίδιο είναι οι θεατές που βιαστικοί τρέχουν από αίθουσα σε αίθουσα, ανταλλάσσουν πληροφορίες και χάνονται σε μακρινά κινηματογραφικά ταξίδια...

45o Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

45o ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

(19 – 28 Νοεμβρίου 2004)

 
 
 
 
Εδώ και μερικά χρόνια που πηγαίνω στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης έχω πάντα το ίδιο ερώτημα: "Ποιο είναι το νόημα του Φεστιβάλ;". Ερώτηση που κατά περίεργο τρόπο συνέπεσε με το ερώτημα "Ποιο είναι το νόημα της ζωής" που έψαχνε εναγωνίως ο νεαρός πρωταγωνιστής της ταινίας "NICELAND" του Ισλανδού Φρίντρικ Θορ Φρίντρικσον. Ερώτημα που φυσικά έμεινε αναπάντητο στην ταινία η τέλος πάντων σχεδόν αναπάντητο, αλλά όλα τα γεγονότα τα ταινίας, μικρές καθημερινές ιστορίες συνηγορούσαν για την απάντηση.

ΣΙΩΠΗΛΟΣ ΜΑΡΤΥΣ

ΣΙΩΠΗΛΟΣ ΜΑΡΤΥΣ
(REAR WINDOW - ΗΠΑ 1954)
Σκηνοθεσία: ΑΛΦΡΕΝΤ ΧΙΤΣΚΟΚ
Σενάριο: ΤΖΟΝ ΜΑΪΚΛ ΧΕΙΖ από ένα διήγημα του ΚΟΡΝΕΛ ΓΟΥΡΛΙΤΣ
Φωτογραφία(χρ): ΡΟΜΠΕΡΤ ΜΠΕΡΚΣ
Μουσική: ΦΡΑΝΤΖ ΓΟΥΟΜΑΝ
Ερμηνεία: ΤΖΕΪΜΣ ΣΤΙΟΥΑΡΤ (Τζεφ), ΓΚΡΕΪΣ ΚΕΛΙ (Λίζα), ΘΕΛΜΑ ΡΙΤΕΡ (Στέλλα), ΡΑΙΜΟΝΤ ΜΠΕΡ (Δολοφόνος), ΓΟΥΕΝΤΕΛ ΚΟΡΕΪ (Αστυνομικός)
Παραγωγή: ΑΛΦΕΡΝΤ ΧΙΤΣΚΟΚ για την M.G.M.
Διάρκεια: 112΄
Ο Κινηματογράφος του ΧΙΤΣΚΟΚ είναι ένα κατ’ εξοχήν κινηματογράφος της "ηθικής" και ο ΧΙΤΣΚΟΚ είναι ένα "ηθικός" κινηματογραφιστής με την ευρεία έννοια του όρου.
Το καλό και το κακό συγκρούονται σε μια μάχη που  η νίκη θα γυρίσει προς το μέρος του καλού αλλά κατόπιν δυσκολιών ηθικών επιλογών και ενοχών.
Ο κινηματογραφιστής ΧΙΤΣΚΟΚ είναι ένας φετιχιστής της μυθοπλασίας. Μιας μυθοπλασίας που ενοχοποιεί, αμφιβάλλει, συνδιαλέγεται με το θεατή μέχρι το τέλος.

6o ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΟΥ 21ου αιώνα, 15-21 Μαρτίου 2004-05-14

Πριν μερικά χρόνια αν πίστευες πως θα υπάρξει στιγμή που στη χώρα μας θα γινόταν Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ θα σε θεωρούσουν εκτός τόπου και χρόνου. Κι αυτό γιατί η λέξη Ντοκιμαντέρ ακόμη και σήμερα είναι στενά συνδεδεμένη με τα εκπαιδευτικά Ντοκιμαντέρ της τηλεόρασης ή τα τουριστικού τύπου που ευδοκιμούσαν πάντα. ’σχετο αν  υπήρχε ένα ισχυρό ρεύμα στον κινηματογράφο τεκμηριωμένο από τους νεότερους έλληνες δημιουργούς....
Η καθιέρωση των φεστιβάλ ( Θεσσαλονίκη, Καλαμάτας, Σάμος, Ρόδος)  δείχνει την προσπάθεια ενός κινηματογραφικού ρεύματος να αποκτήσει ισότιμη θέση στο κινηματογραφόφιλο κοινό με το κινηματογράφο μυθοπλασίας.
Στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης ή πιο γνωστό σαν "Εικόνες του 21ου αιώνα"  έκλεισε αισίως τα έξι του χρόνια, η παραπάνω σκέψη γίνεται πραγματικότητα.
Ταινίες καταξιωμένων δημιουργών ταινίες πρωτοεμφανιζόμενων, τάσεις και ρεύματα που αποδεικνύουν περίτρανα την αυθεντικότητα του κινηματογράφου του είδους αυτού. Σημειώνει ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ  Δημήτρης Εϊπίδης στον κατάλογο του Φεστιβάλ "Πρόκληση κι επιμονή ήταν τα κίνητρα που κυριάρχησαν στο ξεκίνημα του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης-¨ Εικόνες του 21 αιώνα¨ - πριν έξι χρόνια."
Πρόκληση να απεδείχθη η δυνατότητα του Ντοκιμαντέρ και να καταστεί για τον κοινό θεατή  ένα δημοφιλές κινηματογραφικό είδος, όπου η πληροφόρηση, η αμεσότητα και η δύναμη των θεμάτων που πρότεινε να συμβαδίζουν με την ψυχαγωγία.
Κίνητρο επίσης ήταν να εδραιωθεί στη χώρα μας μια άρτια οργανωμένη και φιλόδοξη εκδήλωση, που εκπροσωπεί τις εξελίξεις και την ανάπτυξη στο χώρο του Ντοκιμαντέρ....
Η 6η διοργάνωση  του Φεστιβάλ νομίζω πως είχε όλα τα παραπάνω στοιχεία. Χωρισμένο σε ενότητες πρόβαλε με συνέπεια όλες τις νέες τάσεις, υποστήριξε τους νέους δημιουργούς και τίμησε παλιούς και καθιερωμένους.

PLAYTIME

(Γαλλία 1967)
Σκηνοθεσία: ΖΑΚ ΤΑΤΙ
Σενάριο: ΖΑΚ ΤΑΤΙ σε συνεργασία με τον ΖΑΚ ΛΑΓΚΡΑΝΤΣ
Φωτογραφία: ΦΡΑΝΣΙΣ ΛΕΜΑΡΚ
Ερμηνεία: ΖΑΚ ΤΑΤΙ, ΜΠΑΡΜΠΑΡΑ ΝΤΕΝΕΚ, ΖΑΚΛΙΝ ΛΕΚΟΝΤ κ.ά.
Παραγωγή: SPECTA FILMS
Διάρκεια: 152΄ (αργότερα 137΄)
Στο πρόσφατο φεστιβάλ Κανών ανάμεσα στις μικρές και τις μεγάλες ταινίες, τα σκάνδαλα, τις κοσμικότητες αυτά που κυριολεκτικά μπορεί να  θεωρηθει σαν ένα "γεγονός", ήταν η προβολή όλων των ταινιών του ΖΑΚ ΤΑΤΙ σ’ ανοικτό χώρο, ανάμεσα σε χιλιάδες περίεργους, σινεφίλ, αδιάφορους, περιπατητές. Έτσι ίσως και να το ήθελε και ο ίδιος ο ΖΑΚ ΤΑΤΙ (ρωσικής καταγωγής, το αληθινό του όνομα ήταν ΤΑΤΙΣΕΦ) γιατί πάντα ήταν μέσα στον κόσμο, παρατηρούσε, έβλεπε, άκουε.
Όλα αυτά τα μετουσίωνε σε εικόνες ανεπανάληπτης ποίησης. Μιας ποίησης της καθημερινότητας που συνυπήρχε το απόλυτο ρεαλιστικό με το παράλογο. ’ραγε στους νέους κινηματογραφόφιλους τι να σημαίνει το όνομα ΤΑΤΙ με μόλις έξι ταινίες στο ενεργητικό του που στην Ελλάδα παίζονται μία κάθε δεκαετία, στην τηλεόραση σχεδόν καθόλου. Χαρήκαμε που φέτος αγοράστηκε για να προβληθεί με νέες κόπιες το PLAYTIME. Το αριστούργημα του άλλα και ο οικονομικός αφανισμος  του παράλληλα...

ΦΑΡΕΝΑΪΤ 451

FARENIGHT 451– Γαλλία 1966
Σκηνοθεσία: ΦΡΑΝΣΟΥΑ ΤΡΥΦΩ
Σενάριο: ΦΡΑΝΣΟΥΑ ΤΡΥΦΩ, ΖΑΝ ΛΟΥΪ ΡΙΣΑΡ από το μυθιστορήματα του ΡΕΪ ΜΠΡΑΝΤΜΠΕΡΙ
Φωτογραφία(χο): ΝΙΚΟΛΑΣ ΡΕΓΚ
Μουσική: ΜΠΕΡΝΑΡΝΤ ΧΕΡΜΑΝ
Ερμηνεία: ΟΣΚΑΡ ΒΕΡΝΕΡ, ΤΖΟΥΛΙ ΚΡΙΣΤΙ, ΣΙΡΙΛ ΚΙΟΥΖΑΚ, ΑΝΤΟΝ ΝΤΙΦΡΙΓΚ
Παραγωγή: ΛΙΟΥΙΣ Μ. ΑΛΕΝ
Διάρκεια 112΄

Το "ΦΑΡΕΝΑΪΤ 451" σημαδεύει την καριέρα του ΤΡΙΦΩ με τρεις ιδιαιτερότητες. Η πρώτη είναι πως η ταινία αυτή είναι η πρώτη έγχρωμη, η δεύτερη ότι είναι ηπρώτη διεθνής παραγωγής και η Τρίτη ότι ασχολείται μ’ ένα θέμα, εκείνο της επιστημονικής φαντασίας, που ήταν τελείως ξένο από τα ενδιαφέροντά του.
Η ταινία βασίζεται στο πολύ γνωστό μυθιστόρημα του ΡΕΪ ΜΠΡΑΝΤΜΠΕΡΙ που μας μεταφέρει σε μια μελλοντική εποχή, απόλυτης κυριαρχίας της ηλεκτρονικής εικόνας και του ολοκληρωτικού μοντέλου που τα βιβλία είναι απαγορευμένο και οι πυροσβέστες του καθεστώτος τα μαζεύουν και τα καίνε.

"ΕΚΑΤΗ, Η ΜΕΤΡΕΣΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ" (HECATE, ΓΑΛΛΙΑ, ΕΛΒΕΤΙΑ 1982)

Σκηνοθεσία: ΝΤΑΝΙΕΛ ΣΜΙΝΤ
Σενάριο: ΠΑΣΚΑΛ ΖΑΡΝΤΕΝ, ΝΤΑΝΙΕΛ ΣΜΙΝΤ  από το μυθιστόρημα  του Π. ΜΩΡΑΝΤ: " Η ΕΚΑΤΗ ΚΑΙ ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ ΤΗΣ"
Φωτογραφία: ΡΕΝΑΤΟ ΜΠΕΡΤΛ
Μουσική: ΚΑΡΛΟΣ ΝΤ ΄ ΑΛΕΣΙΟ
Ερμηνεία: ΜΠΕΡΝΑΡ ΖΙΡΩΝΤΟΥ, ΛΩΡΗΝ ΧΑΤΤΟΝ , ΖΑΝ ΜΠΟΥΛΣΕ, ΖΑΝ ΠΙΕΡ ΚΑΛΦΟΝ.
Διάρκεια: 105 ΄
 
Η ελληνική μυθολογία  στο πρόσωπο της ΕΚΑΤΗΣ  λάτρευε  τη θεά της Νύχτας. Θεότητα που ήρθε  από την Αίγυπτο , αλλα στέριωσε  στην Ελλάδα , η Εκάτη ήταν η θεά της νύχτας  με τα 3 πρόσωπα: του σκύλου, του ερπετού  και της γυναίκας. Οι αρχαίοι της έδωσαν  διάφορες ονομασίες και στις  αναπαραστάσεις  της εμφανίζεται πότε με τα 3 πρόσωπα πότε με το ένα ( το γυναικείο).
Το σίγουρο είναι  πως ήταν  πρόσωπο αμφιλεγόμενο  που κουβαλούσε  το μυστήριο. Το  μυστήριο της  νύχτας και του θανάτου.
Ο Ελβετός σκηνοθέτης ΝΤΑΝΙΕΛ ΣΜΙΝΤ  κρατά σαν αφετηρία  το γοητευτικό  πρόσωπο του μύθου  και τοποθετεί  την ιστορία του  στα 1943.

ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ, Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΕΒΡΕΧΕ ΘΑΝΑΤΟ

CODE NAME THRIXTY – ΗΠΑ 1977
Σκηνοθεσία: ΤΖΟΡΤΖ ΡΟΜΕΡΟ
Ερμηνεία: ΛΕΙΝ ΚΑΡΟΛ, ΤΟΥΕΪΝ ΜΑΚ ΜΙΛΑΝ, ΧΑΡΟΛΝΤ ΓΟΥΑΪΝΤΖΟΝ
Ο Τζορτζ Ρομέρο είναι ένας κατεξοχήν δημιουργός του φανταστικού κινηματογράφου και παράλληλα ενός λαϊκού κινηματογράφου που τα ονόματα "B-Movies" χαρακτηρίζει το είδος. Ταινίες φτηνές, χωρίς σπουδαία ονόματα αλλά με στόχο ένα λαϊκό κοινό. Πολλές απ’ αυτές τις ταινίες αργότερα αναγνωρίστηκαν σαν σπουδαία δημιουργήματα.
Οι ταινίες του Ρομέρο, κυρίως της πρώτης περιόδου, έχουν την αίσθηση ενός αριστουργήματος βουτηγμένου στο τρόμο και στη φρίκη, όπως και τα γνήσια έργα ποιητικού τρόμου στην Ιστορία του κινηματογράφου.
Σε ξεχωριστή θέση οι ταινίες του για τα Ζόμπι, αλληγορίες για την καπιταλιστική αλλοτρίωση και ταυτόχρονα απειλητικά μανιφέστα για τον καλοτακτοποιημένο κόσμο μας.
Με κυρίαρχο στοιχείο τον τρόμο, το αλλόκοτο, τη βία και την κλειστοφοβική ατμόσφαιρα προετοιμάζουν το θεατή για το τι θα επακολουθήσει.

"ΗΘΕΛΕ ΔΕΚΑΟΧΤΑΡΑ ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΑΘΕΙ"

Primo Amore – Ιταλία 1978
Σκηνοθεσία: ΝΤΙΝΟ ΡΙΖΙ
Ερμηνεία: ΟΥΓΚΟ ΤΟΝΙΑΤΣΙ, ΟΡΝΕΛΑ ΜΟΥΤΙ, ΜΑΡΙΟ ΝΤΕΛ ΜΟΝΑΚΟ

Ο Ιταλικός Νεορεαλισμός είναι ίσως η σημαντικότερη στιγμή της κινηματογραφικής ιστορίας.
Δεν έδωσε μόνο αριστουργήματα "κλέφτης Ποδηλάτων", "Ρώμη Ανοχύρωτη Πόλη" κλπ αλλά βαθύτερα έδειξε τον τρόπο του να γίνονται ταινίες με πολύ απλά και λιτά μέσα.
Καθημερινά γεγονότα της ζωής αποκτούν διάσταση τραγωδίας. Απόηχοι του είδους στις μέρες μας οι ταινίες των Ιρανών κινηματογραφιστών, του Μαϊκ Λι (κάποιες) του Κεν Λόουτς (αρκετές) των Βέλγων αδελφών Νταρντέν κλπ.

BLOW UP

ΙΤΑΛΙΑ – ΑΓΓΛΙΑ 1966
Σκηνοθεσία: ΜΙΚΕΛΑΝΤΖΕΛΟ ΑΝΤΟΝΙΟΝΙ
Σενάριο: ΤΟΝΙΝΟ ΓΟΥΕΡΑ, Μ. ΑΝΤΟΝΙΟΝΙ
Φωτογραφία (ΧΑ): ΚΑΡΛΟ ΝΤΙ ΠΑΛΜΑ
Μουσική; ΧΕΡΜΠΕΕΤ ΧΑΝΚΟ
Ερμηνεία; ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΧΕΜΝΓΚΣ, ΒΑΝΕΣΑ ΡΕΝΤΡΕΗΒ, ΣΑΡΑ ΜΑΪΑΣ ΒΕΡΟΥΡΚΑ
Παραγωγή: ΚΑΡΛΟ ΠΟΝΤΙ για την M.G.M.
 
                    Μετά την "ΚΟΚΚΙΝΗ ΕΡΗΜΟ" (1961) ο ΑΝΤΟΝΙΟΝΙ "τέλειωνε" με την Ιταλία και τις αναζητήσεις του και ξεκινά για ένα ταξίδι άλλων αναζητήσεων, αυτή τη φορά, σε χώρες όπως η Βρετανία (BLOW UP), οι ΗΠΑ (ΖΑΜΠΡΙΑΣΚΙ ΠΟΪΝΤ) και η Ευρώπη η ίδια "ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΡΕΠΟΡΤΕΡ")
                    Με την "ΚΟΚΚΙΝΗ ΕΡΗΜΟ" που ήταν η πρώτη χρωματιστή του ταινία ασχολήθηκε με τη ψυχολογική διερεύνηση μιας γυναίκας χορευτή στην υστερία της σε ένα μολυσμένο βιομηχανικό τοπίο.

ΟΙ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑΚΟΙ

"TROUBLE IN MIND" (ΗΠΑ 1985)

Σκηνοθεσία: ΑΛΑΝ ΡΟΥΝΤΟΛΦ
Σενάριο: ΑΛΑΝ ΡΟΥΝΤΟΛΦ
Φωτογραφία: ΤΟΓΙΟΜΙΤΣΙ ΚΟΥΡΙΤΑ
Μουσική: ΜΑΡΚ ΙΣΧΑΜ
Ερμηνεία: ΚΡΙΣ ΚΡΙΣΤΟΦΕΡΣΟΝ, ΚΙΘ ΚΑΡΑΝΤΑΪΝ, ΛΟΡΙ ΣΙΓΚΕΡ, ΖΕΝΕΒΙΕΒ ΜΠΙΖΟΛΤ, ΤΖΟΕ ΜΟΡΤΟΝ, ΝΤΙΒΑΪΝ

Υπάρχουν ταινίες που η προβολή τους σε πιέζει, σε εξωθεί στην παραίτηση από το ρόλο του παθητικού θεατή σε προσκαλούν να πλησιάσεις και να περάσεις στο κόσμος τους. Στο λευκό πανί, στις εικόνες, για πάντα. Για την ταινία του ΡΟΥΝΤΟΛΦ το ένοιωσα πολλές φορές, σχεδόν όσες την είδα 5 ή 6. Δεν θυμάμαι πια. Γιατί συχνά ανατρέχω στις σκηνές της με το πάτημα του play του video.
Από κείνη τη πρώτη στο κινηματογράφο "ΑΣΤΕΡΙ" κι όλες τις άλλες που ακολούθησαν. Έρωτας με την πρώτη ματιά;

MAD CITY

ΗΠΑ 1997
Σκηνοθεσία: ΚΩΣΤΑΣ ΓΑΒΡΑΣ
Σενάριο: ΤΟΜ ΜΑΘΙΟΥΣ ΚΑΙ ΕΡΙΚ ΓΟΥΙΛΙΑΜΣ
Φωτογραφία: ΠΑΤΡΙΚ ΜΠΛΟΣΙΕ
Μουσική: ΤΟΜΑΣ ΝΙΟΥΜΑΝ, ΦΙΛΙΠ ΖΑΡΙΠ
Ερμηνεία: ΝΤΑΣΤΙΝ ΧΟΦΜΑΝ, ΤΖΟΝ ΤΡΑΒΟΛΤΑ, ΑΛΑΝ ΑΛΝΤΑ
Διάρκεια: 114΄
Η δέκατη τέταρτη ταινία του Γαβρά είναι ένα δριμύτατο σχόλιο για τα ΜΜΕ, για τους ανθρώπους τους και τους θεατές που τους περικυκλώνουν. Ο Γαβράς, αφού ασχολήθηκε με τις καταγγελίες των στρατιωτικών δικτατοριών, των κομμουνιστικών – σταλινικών καθεστώτων, των εγκλημάτων του ναζισμού και, γενικώς, με κάθε ανελεύθερη και καταπιεστική εξουσία, σ’ αυτή του την ταινία συναντά τον θαυμαστό "γενναίο" κόσμο της τηλεόρασης.

"10+1 προτάσεις από το Χειμώνα"

Ο Μάιος είναι πάντοτε ο μήνας που οι χειμερινοί κινηματογράφοι κατεβάζουν ρολά, κλείνουν τα φώτα και υπόσχονται "ραντεβού το Φθινόπωρο". Οι θερινοί κινηματογράφοι συνεχίζουν τα ταξίδια μας στα φιλμικά όνειρα και στις μαγικές περιπλανήσεις των εικόνων και των ήχων.
Η ταινιοθήκη αυτού του μήνα εκτάκτως συναντά μερικές ταινίες της χειμερινή σεζόν και τις εντάσσει στο πρόγραμμα της.
Ονομάστε τις καλύτερες ταινίες, συγκινήσεις, προσωπικές στιγμές κινηματογραφικής απόλαυσης ή όπως αλλιώς θέλετε.
Το σίγουρο είναι ότι για το γράφοντα, αυτές οι 10+1 ταινίες (από κείνες που προβλήθηκαν στην πόλη μας) έκαναν καλύτερα τα κινηματογραφικά του όνειρα.

Η ΝΥΧΤΑ ΤΟΥ ΚΥΝΗΓΟΥ

(The night of the Hunter – ΗΠΑ 1955)
Σκηνοθεσία: ΤΣΑΡΛΣ ΛΟΤΟΝ
Σενάριο: ΤΖΕΙΜΣ ΑΓΚΙ και ΤΣΑΡΛΣ ΛΟΤΟΝ από μυθιστόρημα του ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΓΚΡΑΜΠ
Φωτογραφία: ΣΤΑΝΛΕΪ ΚΟΡΤΕΖ
Μουσική: ΓΟΥΟΛΤΕΡ ΣΟΥΜΑΝ
Ηθοποιοί: ΡΟΜΠΕΡΤ ΜΙΤΣΑΜ, ΣΕΛΕΪ ΓΟΥΙΝΤΕΡΣ, ΛΙΛΙΑΝ ΓΚΙΣ, ΜΠΙΛΙ ΤΣΑΠΙΝ
Διάρκεια: 93΄ ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: ΠΩΛ ΓΚΡΕΚΟΡΙ
"Η Νύχτα του Κυνηγού" είναι μια ταινία μοναδική από όποια πλευρά και αν τη δει κανείς. Κατ’ αρχάς είναι η μοναδική ταινία που σκηνοθέτησε ο σπουδαίος ηθοποιός ΤΣΑΡΛΣ ΛΟΤΟΝ, ύστερα είναι μια ταινία που δύσκολα κατατάσσεται σε κάποιο είδος: δράμα, θρίλερ κλπ και τέλος είναι η πιο χαρακτηριστική επιρροή του γερμανικού εξπρεσιονισμού (μετά τα φιλμ νουάρ) και του κινηματογράφου των αρχών του αιώνα (δεκαετία του ’20 Δανία – Σκανδιναβία) στον Αμερικανικό κινηματογράφο.

"ΜΠΟΝΤΙ ΝΤΙΡΦΙΛΝΤ" (Μια στιγμή μια ζωή)

(Boddy Deerfield) (ΗΠΑ 1977)
 
Σκηνοθεσία: ΣΙΔΝΕΪ ΠΟΛΑΚ
Σενάριο: ΣΙΔΝΕΪ ΠΟΛΑΚ  βασισμένο στο μυθιστόρημα του ΕΡΙΧ ΜΑΡΙΑ ΡΕΜΑΡΚ: "Ο Παράδεισος δεν έχει ευνοούμενους"
Ερμηνεία: ΑΛ ΠΑΤΣΙΝΟ, ΜΑΡΘΑ ΚΕΛΕΡ, ΑΝΙ ΝΤΙΠΕΡΕ, ΡΟΜΟΛΟ ΒΑΛΙ
 
Πριν λίγους μήνες κυκλοφόρησε και στη γλώσσα μα το βιβλίο του ΕΡΙΧ ΜΑΡΙΑ ΡΕΜΑΡΚ " Ο Παράδεισος δεν έχει ευνοούμενους" που στα 1977 είχε μεταφέρει στην οθόνη ο ΣΙΔΝΕΪ ΠΟΛΑΚ.
 

"Η ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΔΥΣΕΩΣ"

(SUNSET BOULEVARD) – ΗΠΑ 1950
Σκηνοθεσία: ΜΠΙΛΙ ΓΟΥΑΪΛΝΤΕΡ
Σενάριο: ΤΣΑΡΛΣ ΜΠΡΑΚΕΤ, ΜΠΙΛΙ ΓΟΥΑΪΛΝΤΕΡ, ΝΤ. Μ. ΜΑΡΑΜΟΝ (Τζούνιορ)
Φωτογραφία (ΜΙΑ): ΤΖΟΝ ΣΑΙΝΤΣ
Μουσική: ΦΡΑΝΤΣ ΓΟΥΑΞΜΑΝ
Ερμηνεία: ΓΚΛΟΡΙΑ ΣΟΥΑΝΣΟΝ, ΓΟΥΙΛΙΑΜ ΧΟΝΤΕΝ, ΕΡΙΧ ΦΟΝ ΣΤΡΟΧΑΙΜ, ΣΕΣΙΛ ΝΤΕ ΜΙΛ, ΜΠΑΣΤΕΡ ΚΙΤΟΝ
Διάρκεια: 110΄
Ο ΜΠΙΛΙ ΓΟΥΑΙΛΝΤΕΡ γεννημένος το 1906 στην Βιέννη ήταν ένας από τους τελευταίους μεγάλους δημιουργούς του κινηματογράφου που ο θάνατός του πριν λίγα χρόνια σφράγισε ανεξίτηλα το τέλος της εποχής των ηρωικων χρόνων του Χόλιγουντ.

ΕΝΑΣ ΕΡΩΔΙΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ

ΕΝΑΣ ΕΡΩΔΙΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ (Ελλάδα 1987)
Σκηνοθεσία: ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΡΝΕΣ
Σενάριο: ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΡΝΕΣ, CHARLOTTE VAN GELDER
Φωτογραφία (χρ): ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΓΙΑΝΝΟΥΛΗΣ
Μουσική: ΜΑΝΟΣΑ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ
Ερμηνεία: ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΣΙΩΛΗΣ, ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΡΝΕΣ, ΜΑΡΙΟ ΚΑΡΑΜΑΝΗΣ, ΜΥΡΣΙΝΗ ΤΣΙΑΠΑ, ΤΑΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, ΧΡΗΣΤΟΣ ΒΑΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ κ.ά.
Παραγωγή: ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΡΝΕΣ, ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ
Διάρκεια: 90΄