07252017Τρι
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

CNBC: Η φυγή επιστημόνων είναι τραγωδία για την Ελλάδα

Παράπλευρες απώλειες

 Η «φυγή εγκεφάλων» αποτελεί μία πραγματική τραγωδία για την ελληνική οικονομία. Τις πολύ σημαντικές επιπτώσεις του φαινομένου του braindrain στην ελληνική οικονομία, δηλαδή της φυγής των επιστημόνων στο εξωτερικό προς αναζήτηση εργασίας, επισημαίνει δημοσίευμα στην ιστοσελίδα του αμερικανικού τηλεοπτικού δικτύου CNBC.


Καλοκαιρινά παιχνίδια

Καλοκαίρι ζεστό, καυτό, ενίοτε νοσηρό, κατ΄ άλλους παιγνιδιάρικο, για τους αισιόδοξους, πάντως τραυματισμένο κι αυτό σημαίνει μ΄ εξουδετερωμένες ελπίδες επούλωσης των πολύχρωμων ακούσιων πληγών μας.

Η δική μας άνοιξη

Μάλλον είναι άνοιξη. Έτσι γράφουν τα ημερολόγια. Χρόνια τώρα. Κι όμως. Εδώ σ΄αυτόν τον τόπο η Άνοιξη αργεί να έρθει. Κι ο κόσμος φαίνεται να στενεύει παράξενα, αφόρητα, αθέλητα, εκβιαστικά. Άνθρωποι κλειστοί, σκυφτοί, μελαγχολικοί, αβέβαιοι κι ανασφαλείς περπατάνε στους δρόμους της πόλης.

Φύλλο 89 - Απρίλιος 2010

koyndoyros1Για τον Νίκο Κούνδουρο

«Κάθε τέχνη έχει το δικό της ποιητικό νόημα και όραμα κι ο κινηματογράφος δεν αποτελεί εξαίρεση. Έχει συγκεκριμένο ρόλο, δικό του πεπρωμένο. Ήρθε στη ζωή για να εκφράσει ένα ιδιαίτερο χώρο ζωής, που το νόημα του δεν είχε βρει έκφραση σε καμιά από τις υπάρχουσες μορφές τέχνης».

Α. Ταρκόφσκι, σκηνοθέτης.

Στην αρχή της άνοιξης …, εγώ.

Γράφει η Βαρβάρα Περράκη

 

Ζούμε σε μια μικρή χώρα; Ζούμε σε μια μεγάλη χώρα; Ζούμε στο σήμερα, μ΄ένα βαρύ παρελθόν και δεν μπορούμε να ονειρευτούμε το αύριο; Είμαι πολίτης θλιμμένος και σκεπτόμενος … Είμαι λυπημένη αλλά όχι απελπισμένη. Είμαι θυμωμένη και πονάω κι όμως ψάχνω τη λογική να καθίσει στο θρόνο της… Βγήκα από έναν υγρό χειμώνα που έκλαψε για μας με πολλά δάκρυα ντροπής και  ζόφου …

«Προς την αιωνιότητα…»

Είναι Παρασκευή και το τοπίο, όχι στην ομίχλη, αλλά πάντως γκρίζο. Οι διστακτικές σταγόνες της βροχής, παραμέρισαν τη ντροπή τους κι αποφάσισαν να πέσουν στη γη σα κλάμα, γιατί ο Θόδωρος Αγγελόπουλος ξεκινάει το ταξίδι του στην αιωνιότητα.

Φύλλο 87 - Φεβρουάριος 2010

«Όμορφη» πόλη …

«Σε τούτη την πόλη γεννήθηκα

Φλέβες μου οι δρόμοι της

Κι η ιστορία της αέρας που αναπνέω

Κάθε γέννα της κι ένα φάσμα μνήμης.

Πόλη σε μέτρα ανθρώπινα.

Εδώ θα μείνω - τ΄αποφάσισα – ολοζωής

Κάτω από τα φτερά της θα ονειρεύομαι.

Κατάθλιψη … Σύνθλιψη … Αγώνας ;

Είναι ένα δύσκολο φθινόπωρο.

Με πολλούς αριθμούς, με απειλητικά σύννεφα, με σκυμμένους ανθρώπους, με πολλά αντικαταθλιπτικά, με πολλές ληστείες, με καινούργια Μενεγάκη (!), με μπόλικη αβεβαιότητα, με μια απάνθρωπη πεζότητα, με χρέη εθνικά, κοινωνικά και ατομικά…

«ΑΜΦΙ…»

Παραμονές Χριστουγέννων…

Κανονικά, λέω, κανονικά η προσμονή μιας νέας γέννησης μιας νέας ελπίδας, ενός νέου μωρού, ενός νέου καλέσματος για ν΄αγαπηθούμε και ν΄αγαπήσουμε από την αρχή θάπρεπε να δίνει πιθανότητες, μικρές ευκαιρίες στην ελπίδα. Αν μας αφήσουν βέβαια…

 

Ένας φόβος, εξηγημένος κι ανεξήγητος, ένας ιός που απειλεί ή δεν απειλεί, μια οικονομική κρίση που θα μας καταστρέψει ή δε θα μας καταστρέψει, ένας ορίζοντας που φαίνεται ή κρύβεται, στοιχεία που κλείνουν ή δεν κλείνουν, άνθρωποι με ανοιχτή ή κλειστή ψυχή…

 

Αμφισβήτηση, αμφιβολία, αμφίρροπες καταστάσεις, αμφιθυμία, αμφιλεγόμενες πληροφορίες, αμφιλογία, αμφιταλάντωση… Ένα «αμφί» μπροστά από κάθε σκέψη, κίνηση, διάθεση, συναίσθημα. Τι χρώμα έχει το αμφί; Νομίζω γκρίζο, εκεί στη μέση του άσπρου και του μαύρου, φόβος αισιοδοξίας, φόβος απαισιοδοξίας.

 

Οι Ιανοί της ζωής μας πληθαίνουν, πολλαπλασιάζονται περίεργα και τινάζουν στον αέρα τις βεβαιότητες, τις ανόητες κι όμως, τόσο χρήσιμες, όσο τα χριστουγεννιάτικα παραμύθια μας, αυτά τα πασπαλισμένα με άχνη ζάχαρη.

 

Ποια είναι αλήθεια και ποια το ψέμα;

Ποιος έχει δίκιο και ποιος δεν έχει;

Το εμβόλιο είναι καλό ή κακό;

Νίκησε  η υποκειμενικότητα την αντικειμενικότητα ή συνέβη το ανάποδο;

Να πειθαρχώ ή να τα σπάω;

Μόνος ή με άλλους;

Να γελάσω ή να κλάψω;

Να ελπίζω ή να απελπιστώ;

Γιατί πάω ολοταχώς προς τον Εγγονόπουλο που στο ‘Γλωσσάρι των Ανθεων» μέσα από τις διαδοχικές διλημματικές ερωτήσεις δηλώνει την απόλυτη σιγουριά της κατάφασης στο ουσιαστικό;

 

«Το άλφα ή το ωμέγα;

Το άλφα

Την εκκίνηση ή την άφιξη;

Την εκκίνηση

Την χαρά ή την ανίαν;

Την λύπη

Τον άνθρωπο ή τον πόθο;

Τον πόθο

Τον πόλεμο ή την ειρήνη;

Την ειρήνη

Ν΄αγαπιέσαι ή ν΄αγαπάς;

Ν΄αγαπώ»

 

Για μας εδώ κάτω στην πραγματικότητα, η μόνη σιγουριά – τι παράξενη βεβαιότητα- η γέννηση του Χριστού, για μια ακόμη φορά. Είναι κι αυτό μια τρυφερή ελπίδα!!!

Γενέθλια

100 τεύχη είναι μια νίκη, ένα κατόρθωμα, μια σιγουριά, μια ανακούφιση, μια υπόσχεση, μια υποχρέωση. Δεν είναι ένας αιώνας βέβαια, αλλά και μόνο το νούμερο σε τρομάζει!

Φύλλο 86 - Ιανουάριος 2010

«Επιθυμίες»

Το 2010 είναι εδώ. Τελικά ο χρόνος μας κυβερνά αλαζονικά με σκληρούς κι απρόσωπους αριθμούς συμβατικές μετρήσεις κι εμείς τον νιώθουμε με ρυτίδες, νούμερα που αλλάζουν στις εξετάσεις αίματος, φόβους, ανασφάλειες, πείρα – μερικοί νομίζουν ότι γίνονται σοφότεροι -, σκέψεις … και «θέλω», πολλά «θέλω» αναντιστοιχα ενίοτε με τα «μπορώ». Για παράδειγμα :

Θέλω:

-         να ταξιδέψω

-         να βλέπω συχνότερα το παιδί μου

-         να με αγαπούν οι φίλοι μου

-         να μεγαλώνω γλυκά και ήρεμα

-         να λιγοστέψει η αδιαφορία

-         να ανακαλυφθεί το εμβόλιο κατά της βλακείας

-         να πίνω καφέ – έστω με ζαχαρίνες – με τις φίλες μου και να ξεδιπλώνουμε τους καημούς μας

-         να πίνω ποτά με όσους γουστάρω και να χορεύω με «αλλιώτικα» τραγούδια

-         να μην καθυστερώ το άρθρο μου στην Πυξίδα

-          να είμαι συνεπής, γενικώς

-         να μην φοβάμαι τ΄αεροπλάνα

-         να μπορώ να κοιμάμαι στα θαλασσινά ταξίδια

-         να είμαι πιο αισιόδοξη

-         να προλαβαίνω να ονειρεύομαι

-         να έχω χρόνο

-         να πω, όσα δεν τόλμησα

-         να ζεσταθούν οι καρδιές των ανθρώπων

-         να πετάξω την τηλεόραση από το μπαλκόνι

-         ν΄ακούω περισσότερο ραδιόφωνο

-         ν΄αλλάξω επιτέλους σπίτι

-         να βήχω λιγότερο το χειμώνα

-         να πηγαίνω βόλτες στο λιμάνι

-         να χάσω μερικά κιλά τρώγοντας πιο υγιεινά

-         να μη φοβάμαι το βράδυ

-         να διαβάζω κι άλλο

-         να μάθω να γράφω στον υπολογιστή

-         περισσότερο αλήθεια

-         λιγότερες αλλεργίες

-         να μειώσω το τσιγάρο

-         νάρθει γρήγορα το καλοκαίρι

-         περισσότερο φως

-         καλύτερες αποδοχές

-         να πάρω όσα μου αναλογούν

-         λιγότερη αυθαιρεσία

-         κατατρομοκράτηση των παντός είδους «ειδημόνων»

-         υψηλότερη αισθητική

-         καλύτερη παιδεία

-         να σηκωθούμε από τους καναπέδες μας

-         να δοκιμάσουμε το καλύτερο, που υπάρχει

-         να λέω τα σοβαρά και τα αστεία με το αδελφάκι μου που λατρεύω

 

Θέλω πολλά ή λίγα; Θέλω απλά αυτά που μπορώ να έχω. Το α΄ πρόσωπο ρήμα να με ορίσει, να λιγοστέψω τα «ουσιαστικά τ΄αφηρημένα» της ζωής μου και να ζω συγκεκριμένα, πλήρως, αισιόδοξα κι ίσως και χρήσιμα, και δημιουργικά.

Καλή χρονιά!!!

 

Υ.γ. Ίσως από τις επιθυμίες μου λείπουν οι κοινωνικές ανησυχίες. Στο επόμενο φύλλο μπορεί να τις ξανασκεφτώ!!!

 

Δύσκολος Φλεβάρης

Ακούω για 50η φορά τη μουσική του Κ. Βήτα από την παράσταση «2» του Δημήτρη Παπαιωάννου. Διαβάζω ξανά και ξανά αγαπημένους στίχους. Καπνίζω πολλά τσιγάρα και πίνω καθαρά ποτά.

Ιανουάριος 2008-φ.64

"Μεθεόρτιον…"
Μετά τις γιορτές… Στον απόηχο του "ένδοξου" και λαμπερού χαρακτήρα των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, η μελαγχολία έρχεται να διαδεχτεί την πιεστική και υποχρεωτική ευτυχία που οφείλουμε να νιώθουμε, όχι τόσο ως Χριστιανοί, αλλά κυρίως ως καταναλωτές.

Χριστούγεννα για τον Θοδωρή Καλούμενο

Προ-χριστουγεννιάτικες μέρες σε σκηνικό αυστηρής πραγματικότητας – επιστροφή στα δύσκολα της μεταπολεμικής Ελλάδας – με «ενέσεις» τεχνητής χαράς, που αναβοσβήνει σαν τα λαμπάκια του Χριστουγεννιάτικου δέντρου, με προσπάθειες να μην γίνουν μαύρα και τα χιονισμένα παραμύθια των παιδιών.

Φεβρουάριος 2008 - φ.65

Οι Λυπημένες Μέρες του Φλεβάρη

Δεν είναι οι χοντρές στάλες της βροχής.
Δεν είναι το γκρίζο σύννεφο, που νιώθω μέρες να με απειλεί.
Δεν είναι ο δύσκολος χειμώνας που επιβαρύνει το αναπνευστικό μου.

«Υπάρχουν πάντα λόγοι…»

Στα μισά του Οκτώβρη, με ζέστη και ψιλοβρόχια, με προσπάθειες προσαρμογής σε ρουτίνα που προσπαθώ να βελτιώσω, συμβαίνουν όμορφα και καλά πράγματα.

Μάρτιος 2008 - φ.66

"Διακοπή… και Διακοπές"

Άλλο διακοπή κι άλλο διακοπές. Ο ενικός αριθμός και ο πληθυντικός αριθμός του ίδιου θηλυκού ουσιαστικού το μεταβάλλουν τόσο, σχεδόν το μεταμορφώνουν.
Η διακοπή τρομάζει, αναστατώνει, απορυθμίζει, εγκλωβίζει, παγιδεύει, κινητοποιεί. Η διακοπή ρεύματος, για παράδειγμα, σε βυθίζει στο σκοτάδι, ενώ εσύ έχεις μάθει να ζεις πάντα μέσα σε άπλετο φως. Έτσι νομίζεις!...

«Φθινοπωρινά…»

Το φθινόπωρο είναι εδώ με τις ευγενικές του νύξεις για να γλεντήσουμε την κατάθλιψη του αποχαιρετισμού ενός δύσκολου καλοκαιριού.

Δεν ξέρω αν θα το μετρήσουμε «μ΄ένα καινούργιο μήκος λύπης, δεν ξέρω πόση παραμυθία αντέχει η ψυχή μας, δεν ξέρω πόσες τσέπες θα γεμίσει η θλίψη…

Απρίλιος 2008 - φ.67

Απώλεια Ύψους
Κι εγώ νόμιζα ότι δεν υπήρχε το παρακάτω. Σκεφτόμουν ότι η απογοήτευση, η πτώση των μύθων, η "κατάρρευση των αξιών", πολυθρύλητη πια, έχουν ένα τέλος.
Και μετά το τέλος μια καινούργια αρχή.
Αλλιώς δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς ψήγματα αισιοδοξίας.