03252017Σαβ
ΕνημέρωσηΠεμ, 02 Φεβ 2017 8pm

Κι ενώ όλα έβαιναν καλώς…

Αρκεί μια ΕΡΤ να φέρει την καταστροφή; Προφανώς όχι, αλλά η υπόθεση αυτή δείχνει τη γενικευμένη αστάθεια πάνω στην οποία αυτή η κυβέρνηση προσπαθεί να εκτελέσει μια αναδιάρθρωση που καμία σχέση δεν έχει με την ανάπτυξη και τη μελλοντική καλυτέρευση των όρων ζωής του πληθυσμού της χώρας.


Η πόλη μου του Γιώργου Μανουσέλη

Ο καιρός είναι μουντός και συννεφιασμένος. Νιώθω καλά. Παίρνω το σκυλί και βγαίνουμε για μια μεγάλη βόλτα, να απολαύσουμε την ομορφιά της πόλης χωρίς πολύ κίνηση, χωρίς πολύ κόσμο, με τα κτίρια, τα πάρκα και τις πλατείες της παραδομένες στην πρωινή ηρεμία.

Φύλλο 106 - Νοέμβριος 2011

Το Σάββατο 22 Οκτωβρίου διεξήχθη στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας ο αγώνας πρωταθλήματος Παναθηναϊκού – Εργοτέλη. Δε θα κάτσω τώρα πάλι να αναλύω για ποιο λόγο παρακολούθησα τον εν λόγω αγώνα, γιατί θα καταντήσω κουραστικός.

Φύλλο 115 Φεβρουάριος - Μάρτιος 2013

Οι Μάνος, Μάνος, Νίκος και Τάνια είναι φίλοι. Τους γνώρισα το 2010 και από τότε κρατάμε τακτική επαφή αν και αυτοί βρίσκονται στην Αθήνα κι εγώ εδώ.

 

Φύλλο 105 - Οκτώβριος 2011

Τη δεκαετία του ’70 οι γονείς μου με πήγαν σε μια συναυλία του Μάνου Χατζηδάκι. Πέρα από τη μαγευτική – ειδικά για τα παιδικά μου αυτιά – μουσική, αυτό που μου είχε κάνει εντύπωση ήταν ότι σε κάποιο κομμάτι, ο συνθέτης σταμάτησε να παίζει και φανερά εκνευρισμένος, ζήτησε από τον κόσμο να κάνει ησυχία και να ακούσει προσεκτικά.

Φύλλο 113 Οκτώβριος - Νοέμβριος 2012

 

 

Τον Ιούνιο του 2012 ξεκίνησε να προβάλλετε στο Αμερικανικό δίκτυο HBO η δραματική σειρά The newsroom. Πρόκειται για την ιστορία μιας ομάδας δημοσιογράφων, που αναλαμβάνουν το βραδινό ειδησεογραφικό πρόγραμμα ενός μεγάλου καναλιού και δημιουργούν ένα δελτίο ειδήσεων με το όνομα News night. Η κεντρική ιδέα, την οποία ενστερνίζονται ο anchorman (Jeff Daniels), η παραγωγός του (Emily Mortimer), αλλά και το αφεντικό τους (Sam Waterston), είναι μια εκπομπή που θα πληροφορεί επί της ουσίας το κοινό για σοβαρά ζητήματα, θα εξοστρακίσει τις «κοινωνικές» πλευρές της πληροφόρησης, που φέρνουν έσοδα, αλλά κοιμίζουν τις συνειδήσεις των τηλεθεατών και τελικά, θα βασίζεται όχι στη δύναμη της εικόνας, αλλά σε αυτή του λόγου και της πληροφορίας.

Το αποτέλεσμα που παρουσιάζεται επί της μικρής οθόνης είναι ομολογουμένως εθιστικό. Ροή λόγου ταχύτατη και μεστή, συνεχή υπονοούμενα ή σαφείς αιχμές κατά του συστήματος των media των ΗΠΑ, λεπτό και έξυπνο χιούμορ και αναφορές σε τεράστια ζητήματα, όπως η εταιρική απληστία, η διαφθορά και ανεπάρκεια των αμερικανών πολιτικών (του Ομπάμα περιλαμβανόμενου), η δημοσιογραφική δεοντολογία και η φιλοσοφία της ενημέρωσης.

Για να το παρακολουθήσει κανείς χωρίς βλαβερές επιπτώσεις για τη δική του πνευματική υγεία πρέπει πρώτα να διαλύσει τις όποιες αυταπάτες διατηρεί σχετικά με το τι μπορεί να προβληθεί σε ένα δίκτυο όπως το ΗΒΟ. Ο δημιουργός του Aaron Sorkin είναι εκείνος που ήταν υπεύθυνος για μια άλλη επιτυχημένη σειρά της αμερικανικής τηλεόρασης, το “West wing”, το οποίο παρουσίαζε το προσωπικό του Λευκού Οίκου επί ημερών ενός φανταστικού αμερικανού προέδρου, να εργάζεται σκληρά around the clock για τη διατήρηση της παγκόσμιας ειρήνης και την ευημερία των πολιτών της χώρας, πάντα με γνώμονα το κοινό καλό, τη δικαιοσύνη και την ανεκτικότητα. Περισσότερη αληθοφάνεια υπάρχει στον Κοντορεβιθούλη. Επίσης, ο ίδιος είναι δημιουργός της ταινίας “The social network”, ενός blockbuster που αναφέρεται στη γέννηση του facebook. Δεν μπορώ να γνωρίζω αν ο Sorkin είχε ξαφνική κρίση συνείδησης ή αποφάσισε ότι μια σειρά που θα έθιγε τη διαπλοκή των αμερικανικών media με τα επιχειρηματικά λόμπι θα είχε απήχηση στο κοινό, που μπορεί και να ξυπνάει από το λήθαργο των τελευταίων εξήντα και βάλε ετών. Πάντως δε θέλησε να φέρει κάποιου είδους «επανάσταση» στην τηλεόραση. Το “newsroom” είναι «αμερικανιά». Αυτό που το σώζει και το κάνει ενδιαφέρον είναι οι απολαυστικοί διάλογοί του, μαζί με την πρωτοποριακή ιδέα ότι μπορεί όντως να υπάρξει πληροφόρηση που δεν αποσκοπεί στην προώθηση των επίσημων κυβερνητικών θέσεων και των οικονομικών συμφερόντων. Ότι δηλαδή αυτό που πλασάρεται ως «εθνικό» καλό, μπορεί να είναι ο βασικός μοχλός για την διαιώνιση της καταπίεσης και εξαθλίωσης των μαζών, προς όφελος αυτού που στην ίδια την Αμερική σήμερα αποκαλείται «1%» .

Σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, όπου τα Μέσα διαθέτουν σαφώς μεγαλύτερο πλουραλισμό, με όλα τα στραβά κι ανάποδά τους, η εικόνα αυτή σε βάζει σε σκέψεις. Βλέποντας μια ενημερωτική εκπομπή πριν κάποιες μέρες, παρακολούθησα την πύρινη ομιλία ενός νέου πολιτικού (ανήκει σε ένα από τα τρία κόμματα της συγκυβέρνησης), ο οποίος με σθένος και πάθος υπερασπίστηκε την «εθνική» προσπάθεια σωτηρίας, κατακεραυνώνοντας όσους επιλέγουν οποιοδήποτε άλλο δρόμο, λίγο πολύ ως προδότες. Αυτόματα μου γεννήθηκε η εικόνα του Will Macavoy στη θέση του παρουσιαστή, να του λέει «αγαπητέ μου, εκτός του ότι είστε αντιπαθής φυσιογνωμικά, το γεγονός ότι εκπροσωπείτε μέρος των ανθρώπων αυτής της χώρας είναι σημείο των καιρών και προσωπικά, με βάζει σε σοβαρές σκέψεις για το αν η νέα γενιά είναι πραγματικά η ελπίδα και το μέλλον μας».

Δεν είμαι από εκείνους που θεωρούν την τηλεόραση a priori φορέα κακών και αποδιοπομπαίο τράγο για όλες μας τις πληγές. Είναι σαφές ότι πρόκειται για ένα βασικό μηχανισμό έκπτωσης της κουλτούρας, αποστείρωσης και εκμαυλισμού των ιδεών και χειραγώγησης των λαών. Όμως, μπορεί να γίνει και φορέας μηνυμάτων και το “newsroom”, με τη λογική και την αισθητική που το διέπει, κινείται στη σωστή κατεύθυνση, χωρίς υστερίες και μεγαλοστομίες.

Έμαθα ότι θα συνεχιστεί και για δεύτερη σεζόν, πράγμα που δίνει θετικά σήματα για το αμερικανικό κοινό, καθώς ανάλογες προσπάθειες έχουν υπάρξει και κατά το παρελθόν, όμως τις έφαγε το μαύρο φίδι με συνοπτικές διαδικασίες.

Ξαναλέω λοιπόν, ότι χωρίς αυταπάτες και διάθεση να παραμυθιαστεί κανείς, η εν λόγω σειρά αποτελεί μια ενδιαφέρουσα πρόταση.

Κλείνω με τη φράση του πρωταγωνιστή της Will Macavoy (Jeff Daniels), ενδεικτική του χιούμορ που προανέφερα και της θέσης της σειράς απέναντι στα πράγματα της χώρας στην οποία, κατά κύριο λόγο απευθύνεται: στην ερώτηση του αφεντικού του «διάβασες τους New York Times σήμερα;» απαντά «όχι γιατί έχω εγκέφαλο».

Φύλλο 104 - Σεπτέμβριος 2011

Ψωμί

Έψαχνε. Κυρίως στα σκουπίδια. Προσπαθούσε. Περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο να βρει δουλειά. Δεν ήταν εύκολο. Δεν υπάρχουν πολλοί εργοδότες που θα προσλάμβαναν έντεκα χρονών παιδιά.

Φύλλο 112 Αύγουστος - Σεπτέμβριος 2012

Αντί δικού μου άρθρου, επιλέγω αυτό το μήνα να δώσω τη θέση μου σε κείμενο του Πάνου Παναγιώτου (Χρηματιστηριακού Τεχνικού Αναλυτή, Διευθυντή GSTA Ltd - WTAEC Ltd) από το www.xrimanews.gr. Το γιατί είναι, νομίζω, προφανές.

Φύλλο 103 - Ιούλιος - Αύγουστος 2011

Reunion. Σπουδαία λέξη. Υποδηλώνει την επανένωση, επανασύνδεση καλλιτεχνών, προκειμένου να θυμηθούν τα παλιά και να εμφανιστούν ζωντανά μπροστά στο πολυάριθμο ή ολιγομελές κοινό τους, που τους θυμάται και τους αγαπάει, αλλά μπορεί και όχι.

Φύλλο 111 - Ιούνιος - Ιούλιος 2012

Κάτι κακό θα συμβεί σήμερα, το νιώθω. Ήρθα εδώ για συναυλία, αλλά η ένταση στην ατμόσφαιρα κόβεται με το μαχαίρι. Πολλοί θ’ ανέβουν στη σκηνή, ένας ενδιαφέρει.

Φύλλο 102 - Ιούνιος 2011

Η πλατεία ως μάθημα. Μάθημα ότι δε χρειάζεται να είσαι άστεγος για να τη βγάζεις εκεί τα βραδάκια. Ότι δε χρειάζεται να έχει καφετέριες για να είναι τόπος συνάντησης.

Φύλλο 111 - Ιούνιος - Ιούλιος 2012

Κάτι κακό θα συμβεί σήμερα, το νιώθω. Ήρθα εδώ για συναυλία, αλλά η ένταση στην ατμόσφαιρα κόβεται με το μαχαίρι. Πολλοί θ’ ανέβουν στη σκηνή, ένας ενδιαφέρει.

Φύλλο 101 - Μάιος 2011

“Σ’ ένα κόσμο όπου το 1% ελέγχει το 40% της περιουσίας του πλανήτη, όπου 34.000 παιδιά πεθαίνουν κάθε μέρα από φτώχια και αποτρέψιμες αρρώστιες και το 50% του πληθυσμού ζει με λιγότερο από 2 δολάρια τη μέρα, είναι εμφανές ότι κάτι δεν πάει σωστά.

Φύλλο 110 - Απρίλιος - Μαίος 2012

EURO 2012

Με αφορμή τη σημαντικότατη διοργάνωση και για να είμαστε όλοι προετοιμασμένοι, μια σύντομη επισκόπηση στη δυναμικότητα των ομάδων και τις συνθήκες που θα καθορίσουν την παρουσία τους στα γήπεδα της Πολωνίας και της Ουκρανίας.

Φύλλο 109 - Μάρτιος 2012

Στη σκιά των ντέρικς. Εκεί που το όνειρο μιας χώρας αυτόνομης και ανεξάρτητης παίρνει σάρκα και οστά. Εκεί που η οικονομική κρίση εξαφανίζεται κάτω από τους τόνους ατσάλι που θα σκεπάσουν τη θάλασσα και τις απλωμένες σαν τουρίστριες στον ήλιο ταμπέλες με τα λογότυπα πολυεθνικών εταιρειών.

Φύλλο 99 - Μάρτιος 2011

Από τι θέλουμε να πάμε σήμερα; Ξόφαλτσο πύραυλο ή ραδιενέργεια; Μπορεί να γίνει πολύ πλάκα γύρω από το θέμα, αλλά πρέπει να είναι αντιληπτό ότι αυτό είναι το τελευταίο σκαλοπάτι.

Φύλλο 108 - Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2012

Ανάμεσα στις εκπομπές που κάνουν τα ψηλότερα νούμερα τηλεθέασης στη βραδινή ζώνη είναι το Αλ Τσαντίρι του Λαζόπουλου και το Ράδιο Αρβύλα του Κανάκη. Εκπομπές που αν τις έχει παρακολουθήσει κανείς, μπορεί να φτάσει και στο συμπέρασμα ότι «υπάρχει κι αυτή η τηλεόραση», που λέει και το σλόγκαν του ΑΝΤ1. Ποια είναι άραγε, αυτή η τηλεόραση;

Φύλλο 107 - Δεκέμβριος 2011

Το Σάββατο 22 Οκτωβρίου διεξήχθη στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας ο αγώνας πρωταθλήματος Παναθηναϊκού – Εργοτέλη. Δε θα κάτσω τώρα πάλι να αναλύω για ποιο λόγο παρακολούθησα τον εν λόγω αγώνα, γιατί θα καταντήσω κουραστικός.

Φύλλο 97 - Ιανουάριος 2011

Το Δεκέμβριο του 1914 οι Σύμμαχοι είχαν  καταφέρει να σταματήσουν την επέλαση των Γερμανών, που είχαν κατακτήσει ήδη τις Κάτω Χώρες και προέλαυναν προς το Παρίσι.