11242017Παρ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Φύλλο 96 - Δεκέμβριος 2010

Νομίζω το ‘χω ξαναγράψει, θυμάμαι κάποιο θεωρητικό του οικολογικού κινήματος να γράφει στη δεκαετία του ’80 ότι στο μέλλον το μεγαλύτερο πρόβλημα του ανθρώπου θα είναι το πώς θα διαχειριστεί τον ελεύθερο χρόνο του.


Φύλλο 86 - Ιανουάριος 2010

Έχω μπουκώσει. Αυτή είναι η μαύρη αλήθεια. Συμβαίνουν τόσα πολλά, που κάθε μήνα καταβάλω μεγάλη προσπάθεια για να παραμείνω κόσμιος και να μην αρχίσω να λέω πολλά και διάφορα για πολλούς και διάφορους, κυρίως πράγματα που ενδεχομένως θα έβαζαν σε μπελάδες εμένα ή το έντυπο που με τιμά δίνοντάς μου χώρο να λέω τα δικά μου.

Σε τέτοιες συνθήκες συνήθως τα λόγια κάποιου άλλου έρχονται να σε βγάλουν από το αδιέξοδο. Στην προκειμένη περίπτωση υπάρχει ένας δημοσιογράφος αρκετά διαφορετικός από τους άλλους, ο οποίος φροντίζει να μιλάει με τη γλώσσα που ο καθένας θα ‘θελε να χρησιμοποιήσει, αλλά δε μπορεί.

Τ’ όνομά του είναι Spider Jerusalem και είναι ο ήρωας του επικού κόμικ Transmetropolitan του συγγραφέα Warren Ellis και του σχεδιαστή Darick Robertson. Το Transmetropolitan ανήκει στην κατηγορία των κόμικ που περιγράφονται ως graphic novels, δηλαδή σειρά ιστοριών με ενιαία πλοκή, που συνήθως δημοσιεύονται σε κάποιο έντυπο σε διάρκεια χρόνου.

Το συγκεκριμένο, κυκλοφόρησε από το 1997 έως το 2002 και μπορεί κανείς να το βρει πια ενοποιημένο στους έντεκα τόμους που υπάρχουν στο εμπόριο. Δεν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά, αν και η γλώσσα που χρησιμοποιεί θα έκανε ούτως ή άλλως οποιαδήποτε ανάλογη προσπάθεια μάλλον μάταιη.

Ο Spider Jerusalem είναι ο τύπος του χαρακτήρα που σου ξανάρχεται συχνά στο μυαλό. Είναι αρθρογράφος σε μια – όχι και τόσο μακρινή – εποχή και εγκατέλειψε την πόλη και τη δουλειά του για να γίνει ερημίτης.

Αναγκάζεται να επιστρέψει και να ξαναρχίσει να γράφει, όταν ο εκδότης του τον ενημερώνει ότι αν δεν παραδώσει σε σύντομο χρονικό διάστημα τα δύο βιβλία που προβλέπει το συμβόλαιό του, θα πρέπει να είναι έτοιμος να υποστεί τις συνέπειες. Γυρίζοντας στον «πολιτισμό» και ξεκινώντας να αποκαθιστά τις παλιές του επαφές, ανακαλύπτει ότι ο Πρόεδρος (η ενσάρκωση της εξουσίας στη δεδομένη ιστορία) είναι ένας διεφθαρμένος, που έχει ως βασικό μέλημα να κάνει όσο μεγαλύτερο κακό γίνεται στα πλήθη που κατοικούν την πόλη του.

Ο Spider θα τα βάλει μαζί του χωρίς να περιοριστεί στη δύναμη της πένας, ή μάλλον του πληκτρολογίου του. Το ίδιο θα κάνει και με το διάδοχό του, ένα ημιφασιστοειδές κτήνος που με βασική αρχή το «διαίρει και βασίλευε» θα αποπειραθεί να αποτελειώσει όποια έννοια δημοκρατίας και ορθολογισμού απέμενε στην έτσι κι αλλιώς χαοτική κατάσταση που παρέλαβε.

Αυτό που επακολουθεί  περιγράφεται συνοπτικά ως εξής: με τη βοήθεια των «βρωμερών βοηθών» του θα μετατραπεί από δημοσιογράφος σε συνείδηση των πολιτών, ντετέκτιβ, δικαστή και εκτελεστή, παίρνοντας εκδίκηση για τον εαυτό του και για όλους τους υπόλοιπους, γνωρίζοντας ότι πρέπει να δημιουργήσεις το απόλυτο χάος πριν καταφέρεις να επικρατήσει ξανά κάποιου είδους αρμονία.

Η μεγάλη δύναμη στην ιστορία του Ellis είναι ο αδυσώπητος ρεαλισμός που τη διέπει απ’ την αρχή ως το τέλος. Τα φουτουριστικά περιβάλλοντα και οι cyberpunk αναφορές είναι ένα περίβλημα, κάτω από το οποίο κρύβεται η σημερινή πραγματικότητα στην πιο εφιαλτική της εκδοχή. Η βία, ο σεξισμός, τα ναρκωτικά, η στρεβλή χρήση της τεχνολογίας, η φτώχια, η περιφρόνηση για τη φύση, η κυβερνητική αυθαιρεσία, είναι όλα εκεί διογκωμένα στον υπερθετικό βαθμό, δημιουργώντας μια πνιγηρή όσο κι αληθινή εικόνα ενός κόσμου, που αν δεν αλλάξει θα ‘ναι γιατί οι πολίτες του είναι υπερβολικά μαστουρωμένοι.

Μπορεί η ιδέα της εμφάνισης ενός σούπερ ήρωα που θα πάρει στις πλάτες του το δίκιο να είναι από τετριμμένη έως ανεπιθύμητη, όμως ο Spider δεν είναι ο συνηθισμένος clean cut τύπος με την  ενδυμασία που θα γίνει ανάρπαστη τις απόκριες. Είναι ναρκομανής, καπνίζει, βρίζει, οπλοφορεί, παριστάνει το μισάνθρωπο και μισογύνη και πάσχει από μία εκφυλιστική ασθένεια που θα τον αφήσει φυτό.

Τα κείμενα που παρουσιάζονται μέσα στο κόμικ ως αποσπάσματα από τη στήλη του, είναι ακριβώς αυτά που θα έπρεπε να δίνουν στο κοινό οι σημερινοί αρθρογράφοι, αν επιθυμούσαν να μην φτάσουμε στο σημείο να ζήσουμε σ’ ένα τέτοιο κόσμο.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Ellis έχει δημιουργήσει μια μοναδική κριτική στην οργανωμένη κοινωνία. Όποιος διαβάσει το κόμικ και δεν ταυτιστεί έστω και ελάχιστα με τον πρωταγωνιστή του, μάλλον δεν κατάλαβε τη βαθιά αγάπη για τους ανθρώπους, τη ζωή τους και τη δημοκρατία που κρύβει το Transmetropolitan μόλις ξύσεις τη σκληρή sci fi επιφάνειά του.

Συνιστάται ανεπιφύλακτα σε όσους έχουν σοβαρά ζητήματα με την αποδοχή της σημερινής κατάστασης. Θα εξοργίσει δεδομένα τους politically correct κατακαημένους που εξακολουθούν, ενώ όλα γκρεμίζονται γύρω τους, να μιλούν σαν κατεψυγμένα καλαμαράκια.

Φύλλο 94 - Οκτώβριος 2010

Κάτι περίεργο συμβαίνει στο Μάντισον του Γουισκόνσιν. Υπάρχει μια επιχείρηση όπου οι εργαζόμενοι χαιρετούν ο ένας τον άλλο με τη φράση «καλημέρα αφεντικό».

Η Συνωμοσία του Θορύβου

"Τελικά ο "Πυρετός της μπάλας" ασχολείται με το φαινόμενο του να είναι κανείς οπαδός. Αν κι οι λεπτομέρειες είναι μοναδικές για μένα ελπίζω ότι θ’ αγγίξουν κάποια ευαίσθητη χορδή σ’ οποιονδήποτε έπιασε τον εαυτό του πριν από δέκα, δεκαπέντε ή και είκοσι χρόνια να αφαιρείται στη μέση μιας εργάσιμης ημέρας, μιας ταινίας ή μιας συζήτησης, μπροστά σ’ένα αριστερό βολέ που καρφώνεται στην πάνω δεξιά γωνία."
Nick Hornby "Fever pitch"

Φύλλο 93 - Σεπτέμβριος 2010

Το κελί του ήταν στενό. Τόσο, που με βία χωρούσε να κάνει ενάμιση βήμα στο πλάτος. Μέσα υπήρχε ένα μεταλλικό κρεβάτι κι ένας κουβάς. Κι αυτός. Είχε συνηθίσει να ζει εκεί τα τελευταία τέσσερα χρόνια και το προτιμούσε από το να βγαίνει έξω.

Ιούλιος-Αύγουστος 2005- φ.37

Πρόσφατα έπεσε στα χέρια μου "η άγνωστη ιστορία του εργατικού κινήματος των Η.Π.Α." των Ρίτσαρντ Ο. Μπόγιερ και Χέρμπερτ Μ. Μορέ. Σ’ αυτήν αναφέρονται όλες οι μεγάλες μορφές που σημάδεψαν την ιστορία του αμερικανικού εργατικού κινήματος, αλλά και η οργάνωση, η πορεία των συνδικάτων και ο τρόπος που πολεμήθηκαν από την άρχουσα τάξη των Η.Π.Α. από τον αμερικανικό εμφύλιο μέχρι τις μέρες μας.

Φύλλο 92 - Ιούλιος / Αύγουστος 2010

Τα καλοκαίρια που οι λαοί του κόσμου παίζουν μπάλα είναι συνήθως πιο όμορφα από τα υπόλοιπα.Είναι συναρπαστικό και μόνο σαν ιδέα ότι άνθρωποι από 32 χώρες μαζεύονται και παίζουν ένα παιχνίδι που παρακολουθεί όλος ο πλανήτης.

Στην πράξη βέβαια, τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά.

Σεπτέμβριος 2005- φ.38

Το να κλείνει ένας χώρος πολιτιστικής δραστηριότητας είναι πάντα δυσάρεστο. Όταν όμως πρόκειται για ένα από τα λιγοστά στέκια όλων όσων θέλουν να παρακολουθούν μουσικά σχήματα και καλλιτέχνες που σπάνια εμφανίζονται στην Ελλάδα τότε το πράγμα γίνεται πολύ πιο βαρύ. Το Μάιο που μας πέρασε έκλεισε τις πόρτες του μετά από 18 χρόνια πορείας το Ρόδον.

Φύλλο 91 - Ιούνιος 2010

Στις 16 Μαΐου μια απ’ τις μεγαλύτερες ροκ φωνές όλων των εποχών, ο Ronnie James Dio προσχώρησε στη μεγάλη μπάντα τ’ ουρανού. Θυμάμαι σαν χθες την πρώτη φορά που άκουσα την εκπληκτικής ποικιλίας χροιά του, όντας δεκατεσσάρων ετών, στο τραγούδι που – μοιάζει με ειρωνεία – είχε τον τίτλο “Die young”.

Οκτώβριος 2005- φ.39

Κάποτε είχα ένα φίλο. Συμπαθέστατος άνθρωπος, σωστός οικογενειάρχης, ευυπόληπτο και επιφανές μέλος της κοινωνίας και σκληρά εργαζόμενος, μόνο που είχε μια λόξα: πίστευε οτι το τηλέφωνό του παρακολουθείται. Ο λόγος γι’ αυτήν τη βαθιά ριζωμένη πεποίθηση ήταν η δουλειά του, που επηρέαζε, είναι γεγονός, αρκετούς ανθρώπους. Έτσι, καθώς μιλούσε στο τηλέφωνο και  τον άκουγες να γελά και να αστειεύεται ξαφνικά μεταμορφωνόταν και ξεσπούσε σ’ ένα απίστευτο υβρεολόγιο που κατέληγε συνήθως με τη φράση "με συγχωρείς Γιώργο μου αλλά οι αλήτες μπήκαν πάλι στη γραμμή".

Φύλλο 90 - Μάιος 2010

Πριν μια διετία είχα γράψει ένα κείμενο για τους Paradise Lost και την εμφάνισή τους στα Χανιά, στα πλαίσια του Chania Rock Festival 2008. Από τότε κύλησε νερό στ’ αυλάκι, ακόμη και η ομάδα που διοργάνωσε εκείνη την πολύ σημαντική συναυλία άλλαξε, οι εμπειρίες πλούτισαν αρκετά, οι απαιτήσεις αυξήθηκαν.

Νοέμβριος 2005 - φ40

Πηγαίνοντας προς τον Πειραιά για να γυρίσω στα Χανιά δεν με είχε καταλάβει η συνηθισμένη βαριεστημένη διάθεση που προηγείται του ταξιδιού της επιστροφής. Αυτή τη φορά ήμουν ενθουσιασμένος κι ανυπόμονος. Το ταξίδι είχε νόημα. Μέσα στην τσάντα μου υπήρχε ένα καινούριο, ολοκαίνουριο τεύχος Αστερίξ! Μέσα στο πλοίο τακτοποίησα τα πράγματά μου, αντάλλαξα δύο γρήγορες κουβέντες με το φίλο και συνταξιδιώτη μου και χώθηκα στο κάθισμα που θα με μετέφερε κατευθείαν στην Αρμορική.

Φύλλο 89 - Απρίλιος 2010

Λογοκρισία: η περίπτωση της ΡΜRC

Το 1984 η Εθνική Ένωση Γονέων και Εκπαιδευτικών των Η.Π.Α. (ΡΤΑ) έστειλε μια επιστολή προς την Ένωση Δισκογραφικών Εταιρειών (RIAA), με την οποία ζητούσε να καθιερωθεί σήμανση πάνω στους δίσκους που κυκλοφορούσαν που να ενημερώνει για τη  παρουσία στίχων με αναφορές στο σεξ, τη βία, τον αποκρυφισμό, το αλκοόλ και τα ναρκωτικά.

Δεκέμβριος 2005 - φ 41

3 Δεκεμβρίου: εθνική ημέρα ατόμων με αναπηρία.
Ένα άλλοθι, μία πραγματικότητα και μερικά παραμύθια με κακούς λύκους και μάγισσες.
Πριν από μερικά χρόνια, την παγκόσμια ημέρα προστασίας των ζώων, ένας φίλος μου είχε πει: "δεν θα ήταν πολύ καλύτερα να προστατεύουμε τα ζώα όλο το χρόνο αντί να θεσπίσουμε μία ημέρα γι’ αυτό;". Η απορία αυτή όχι μόνο έχει βάση αλλά αντικατοπτρίζει και μια πραγματικότητα που κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί: η σύγχρονη κοινωνία καθιερώνει μία ημέρα αφιερωμένη σε κάθε θέμα που έχει παραμελήσει ή και ξεχάσει εντελώς.

Φύλλο 88 - Μάρτιος 2010

Ότι υπάρχει κρίση το ακούω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Μόνο που τόσα χρόνια η κρίση ήταν αξιών, προτύπων, ιδεών και άλλων τινών που επηρέαζαν μόνο το κουβεντολόι σε ημερήσια βάση. Τώρα που η κρίση είναι καθημερινού φαγητού τι γίνεται;

Ιανουάριος 2005 - φ42

Οι ταινίες που έχουν βιογραφικό θέμα συνήθως με απωθούν. Δεν έχω τίποτε με τις προσωπικότητες, ούτε και με τους σκηνοθέτες που ασχολούνται μ΄αυτές, απλά πρόκειται συνήθως για κινηματογράφο που παραείναι περιγραφικός για τα γούστα μου. Ειδικά όταν το ζήτημα φτάνει στη μουσική, η ανάμνηση και μόνο εκείνης της πέραν κάθε περιγραφής σούπας με τον τίτλο "The Doors" του Oliver Stone αρκεί για να μου προκαλέσει πανικό.

Φύλλο 87 - Φεβρουάριος 2010

Κρατάς στα χέρια σου ένα δίσκο. Στον δάνεισε κάποιος για να γνωριστείς με μια διαφορετική μουσική απ’ τις αηδίες που ακούς στην πρώτη εφηβική σου ηλικία. Τοποθετείς το βινύλιο στο πικάπ, κατεβάζεις τη βελόνα. Ακούγεται βροχή. Είναι σα να τη ζεις, σα να πέφτει γύρω σου, πάνω σου. Μια καμπάνα χτυπάει.

Φεβρουάριος 2006 - φ43

Οι κλιματολογικές συνθήκες αλλάζουν. Όχι μόνο αυτό. Οι υπεύθυνοι γι’ αυτή την αλλαγή έχουν αφήσει απροστάτευτο τον κόσμο στο έλεος των καιρικών φαινομένων. Στην Ελλάδα ένα νησί έμεινε χωρίς ηλεκτρισμό και νερό αρκετά ώστε να θρηνήσει ζωές. Στην Ευρώπη μετρούν τα θύματά τους από την κακοκαιρία. Την ίδια ώρα στο άλλο ημισφαίριο ο καύσωνας έχει τα ίδια ακριβώς αποτελέσματα. Έτσι όπως πάμε θα μας πέσει ο ουρανός στο κεφάλι.

Φύλλο 85 - Δεκέμβριος 2009

Υπάρχει πάντα κάτι το συναρπαστικό στις συναυλίες ανοιχτών χώρων που παρακολουθούνται από δεκάδες χιλιάδες κόσμου. Δημιουργούν την ίδια αίσθηση μαζικής παράκρουσης που προκαλεί ένα γεμάτο γήπεδο ή μια μεγάλη διαδήλωση.

Η δύναμη της μάζας, η ευφορία που προκαλεί η ιδέα ότι βρίσκεσαι ανάμεσα σε τόσους ανθρώπους με τους οποίους σε συνδέει η κοινή αγάπη για κάτι – στο μυαλό σου – θεμελιακό ή δεν ξέρω κι εγώ ποιος άλλος παράγοντας συντελεί ώστε να γοητεύεσαι και να αφήνεσαι να τραγουδήσεις και να χαθείς μέσα στο πλήθος των λικνιζόμενων σωμάτων που σε περιβάλουν.

Στην Ελλάδα δεν γίνονται συχνά τέτοιες συναυλίες, αφού για τα περισσότερα μουσικά είδη δεν υπάρχει αρκετό κοινό για να στηριχθεί συναυλία στο ΟΑΚΑ για παράδειγμα. Σε μια περίοδο 25 χρόνων έχουν έρθει οι Pink Floyd, Madonna, Rolling Stones, Peter Gabriel και Bruce Springsteen AC/DC, Metallica, Black Sabbath, Santana, Shakira και κάποιοι λίγοι ακόμα, που μερικές φορές μάλιστα δεν συγκέντρωσαν τον απαραίτητο κόσμο, με αποτέλεσμα να φαλιρίσουν ολόκληρες εταιρείες διοργάνωσης.

 

Έβλεπα προχθές τις ουρές που σχηματίστηκαν για τη δεύτερη εμφάνιση των U2 επί ελληνικού εδάφους και αυτόματα σκέφτηκα «θα πάω». Έψαξα τα DVD μου και βρήκα το κλασικό Rattle and hum. Το ξαναείδα με την ίδια όρεξη που το είχα δει και την πρώτη φορά πριν καμιά εικοσαετία και εντυπωσιάστηκα ξανά από τη ροή της μουσικής, των πλούτο των ιδεών, τη δομή ενός από τα καλύτερα μουσικά ντοκιμαντέρ που γυρίστηκαν ποτέ.

Έπιασα τα βινύλια και θυμήθηκα ξανά τα διαμάντια που πρόσφεραν στη μουσική οι Ιρλανδοί. War, October, Boy, Unforgettable fire, Joshua tree, μια σειρά από τραγούδια που συνδέουν τη δεκαετία του ’80 με όλες τις επόμενες και τη ροκ αισθητική με την αμφισβήτηση και τα κινήματα.

Και τότε συνειδητοποίησα ότι αυτό που έκανα ήταν στην ουσία ένα μουσικό μνημόσυνο. Οι γλυκές αναμνήσεις και η ιστορική και καλλιτεχνική σημασία των άλμπουμ που έχουν γραφτεί περισσότερο από δεκαπέντε χρόνια πίσω δεν μπορούν να κρύψουν το γεγονός ότι οι U2 δεν έχουν πια λόγο ύπαρξης. Όπως και τόσοι άλλοι εξάλλου.

Ας μην παρεξηγηθώ, πρόκειται για ένα σημαντικότατο σύνολο με εντυπωσιακή διαδρομή και τεράστια συμβολή στη σημερινή μουσική. Ξεκαθαρίζω επίσης ότι δεν είμαι από εκείνους που θεωρούν ότι όποιος γεμίζει στάδια έχει ξεπουληθεί στις δισκογραφικές και άλλα τέτοια γραφικά.

Δε νομίζω για παράδειγμα ότι όταν ο Θεοδωράκης γέμιζε όλα τα στάδια της χώρας είχε ξεπουληθεί ή ότι ο Σαββόπουλος πούλησε την ψυχή του για να τιγκάρει το ΟΑΚΑ. Καμιά φορά η ποιότητα αναγνωρίζεται από τους πολλούς κι αυτές είναι περιπτώσεις για να χαίρεσαι κι όχι για να γκρινιάζεις.

Το πρόβλημα όμως, είναι ότι οι ίδιοι οι μουσικοί θέτουν τα στάνταρ για όσους τους παρακολουθούν, τόσο με τις δουλειές τους, όσο και με τις ιδέες που εκφράζουν και τη στάση τους απέναντι στον κόσμο. Και οι U2 είναι γκρουπ που έχει θέσει πολύ ψηλά τον πήχη, από το ξεκίνημά του, μέχρι και κάποια χρόνια πριν.

Μουσικά έχει δώσει τραγούδια – σταθμούς στη σύγχρονη μουσική, στιχουργικά έχει προκαλέσει ανατριχίλες με την αμεσότητα και το λυρισμό του και στην πράξη έχει δημιουργήσει μια ολόκληρη γενιά ακτιβιστών στο αντιπολεμικό, οικολογικό και νεολαιίστικο κίνημα. Αυτά όμως, ανήκουν στο παρελθόν.

Το No line on the horizon, το οποίο υποστηρίζουν με την παρούσα περιοδεία δεν έχει καμία σχέση με τις μεγάλες μέρες τους. Το Silver and gold, το Bullet the blue sky, το Pride, το Sunday bloody Sunday, κομμάτια μεστά από νοήματα που σημάδεψαν την εποχή τους, δεν επαναλαμβάνονται από μια εμφανώς κορεσμένη ομάδα μουσικών, που απλά δημιουργεί συμπαθητικούς δίσκους. Κάποτε ο Μπόνο σκαρφάλωνε στους τοίχους κι έγραφε με σπρέι “Rock n’ roll stops the traffic”. Τώρα δίνει χιλιάδες δολάρια για να ταξιδέψει το καπέλο του (!;) πρώτη θέση.

Οι U2 δεν ανήκουν πια στη μουσική πρωτοπορία. Δεν αποτελούν τη συνείδηση του κοινού τους. Αρκούνται στη φιλανθρωπία και ξέγραψαν τον ακτιβισμό. Είναι γκρουπ του οποίου η παρακολούθηση έχει μουσειακή αξία, όπως είχε η συναυλία των Rolling Stones του Mick Jagger, ο οποίος απαγορεύει στα συγκροτήματα που τους συνοδεύουν στις περιοδείες να χοροπηδούν πάνω στη σκηνή από ξύλο Αμαζονίου που έχει κατασκευάσει για τον εαυτό του. Εύχομαι ολόψυχα σε όσους πάνε στη συναυλία να περάσουν υπέροχα. Όσο για τη μουσική, υπάρχει αρκετή και εξαιρετική, ακόμη και χωρίς τους Ιρλανδούς σούπερ σταρ.

 

  • Οφείλω να διορθώσω μια αδικία στο κείμενο του προηγούμενου μήνα: ξέχασα το βιβλίο του Δημήτρη Μίγγα «Στα ψέματα παίζαμε», εκδόσεις Μεταίχμιο. Εξαιρετικό και γλυκύτατο.
  • Θανάτων σημαντικών ανθρώπων συνέχεια. Έφυγε ο Κρις Χάρμαν. Δεν υπάρχουν λόγια. Η θεωρία, οι ανθρωπιστικές επιστήμες, οι ανήσυχοι τύποι απανταχού έχασαν ένα δικό τους.

Μάρτιος 2006 - φ44

Είσαι το ξεχωριστό πλάσμα του Θεού. Κατάλαβες νωρίς ότι η ενοχή είναι απλώς ένα τσουβάλι τούβλα: το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να το αφήσεις κάτω. Έμαθες ότι ελευθερία είναι να μην χρειάζεται ποτέ να ζητάς συγνώμη. Έμαθες ακόμα ν’ αγνοείς τις προειδοποιήσεις σε κάθε φάση της ζωής σου. Ταλαντεύεσαι και παραπαίεις σαν κουρδιστό παιχνίδι. Σαν υπέρβαρη κινούμενη απληστία.