06232017Παρ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Απρίλιος 2006 - φ45

Πάντα θεωρούσα τη μουρμούρα ένα συμπαθητικό ανθρώπινο χαρακτηριστικό. Πιστεύω άλλωστε ότι οι περισσότεροι έχουν πολύ καλούς λόγους για να παραπονιούνται. Ομολογώ ότι αρκετές φορές στη ζωή μου έχω μουρμουρίσει σε σημείο να φέρω τους γύρω μου στα όριά τους.

Πάντα όμως υπήρχε κάποιο πραγματικό θέμα, κάτι στ’ αλήθεια ενοχλητικό που μπορούσες να συζητήσεις και να εξηγήσεις τους λόγους για τους οποίους είσαι διατεθειμένος να το κάνεις ζήτημα. Αυτό που δεν μπόρεσα ποτέ να χωνέψω είναι η άνευ αιτίας τάση για κλάψα και η συνακόλουθη ταλαιπωρία που προκαλεί.


Μάιος 2006 - φ.46

"Είναι τόσο τέλεια καμπυλόγραμμη, τόσο απαλή και τρυφερή και πάντα τόσο προσγειωμένη, είναι η αγάπη μου...ζήτω η μπάλα!"
Γυρίζω σπίτι απ’ τη δουλειά και όλα μου φαίνονται μαύρα. Είναι ακόμη αρχή της εβδομάδας και το Σαββατοκύριακο μοιάζει αιώνες μακριά. Ανοίγω την εφημερίδα να δω τί άλλα δεινά με περιμένουν και δεν τα ‘μαθα ακόμα και πέφτει ένα ένθετο. Πάλι διαφημίσεις; Όχι. Αυτό είναι κάτι άλλο. Το πρόγραμμα του Μουντιάλ...

Απρίλιος 2007-φ.56

Είναι φοβερό να προσπαθείς να σκεφτείς και να γράψεις υπό την επήρεια ενός συμβάντος τόσο τραγικού που σου στερεί τον ύπνο για μέρες. Άνθρωποι χάνονται καθημερινά και ο θάνατος αποτελεί πια κομμάτι της ζωής όλων μας και μάλιστα μ΄ ένα τρόπο τόσο θεαματικό κι αναλυτικό που τον προσπερνάς μασουλώντας το επόμενο πατατάκι.

Ιούνιος 2006 - φ.47

Μερικές φορές ένα ερέθισμα μπορεί να οδηγήσει σε περίεργους συνειρμούς. Το βιβλίο "Ανήσυχοι νεκροί" έχει δύο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που το κάνουν να ξεχωρίζει. Το πρώτο είναι οτι αποτελεί προιόν της συνεργασίας δύο συγγραφέων, του Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο και του Υποδιοικητή (παρεμπιπτόντως ποιός είναι ο Διοικητής;) Μάρκος των Ζαπατίστας. Το δεύτερο είναι οτι – τουλάχιστον κατ’ όνομα – εντάσσεται στα αστυνομικά μυθιστορήματα. Η ανάγνωσή του, σκέτη απόλαυση ομολογώ, μου ξανάφερε στο νου όλες εκείνες τις φορές που βρέθηκα στη δυσάρεστη θέση να επιχειρηματολογώ για την αξία του συγκεκριμένου λογοτεχνικού είδους απέναντι σε κάποιον πολέμιο, ο οποίος αντέτεινε οτι όλα αυτά είναι απλά για τα σκουπίδια.

Μάιος 2007 -φ.57

Η ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΤΟΥ ΘΟΡΥΒΟΥ
Τω Θεώ Δόξα, ένα απ’ τα δικαιώματά μου που δεν αμφισβητείται και παραμένει ακέραιο είναι να συγχύζομαι και να φορτώνω. Έχει μπει άνοιξη, με πιάνει μια ξεγυρισμένη αλλεργία, τα οικονομικά μου υπήρξαν και καλύτερα, το καλοκαίρι προβλέπεται καυτό σαν την κόλαση, τις διακοπές τις βλέπω με το κιάλι κι αρχίζω να τρελαίνομαι.

Ιούλιος-Αύγουστος 2006 - φ.48

Τον καιρό που το βινύλιο κυριαρχούσε και η απόκτηση κάθε δίσκου ήταν ολόκληρη ιεροτελεστία, μια από τις πιο σπουδαίες στιγμές ήταν εκείνη που έβλεπες για πρώτη φορά το εξώφυλλο του νέου σου αποκτήματος.
Ειδικά στη ροκ δισκογραφία η καλλιτεχνική δουλειά στο εξωτερικό του δίσκου ήταν σχεδόν εφάμιλλη, από άποψη σημασίας, με το μουσικό περιεχόμενο.

Ιούνιος 2007 - φ.58

Όταν στις αρχές του Μάη η Μίλαν απέκλεισε τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ από τον τελικό του Champions League, πολλοί, μεταξύ των οποίων κι εγώ, στεναχωρήθηκαν γιατί χάθηκε η ευκαιρία να δούμε στην Αθήνα να συγκρούονται όχι απλά δύο ομάδες, αλλά δύο πόλεις.
Μπορεί οι αρχές να ανακουφίστηκαν γιατί δεν χρειάστηκε να αντιμετωπίσουν τον πονοκέφαλο των άγγλων οπαδών εις διπλούν, όμως η κόντρα μεταξύ Μάντσεστερ και Λίβερπουλ, που αποτελεί στοιχείο της εσωτερικής ζωής της Βρετανίας για περίπου δύο αιώνες, έχει ενδιαφέρον σε διάφορα επίπεδα.

Σεπτέμβριος 2006-φ.49

Πηγαίνω προς τα σαράντα πια και οι αντοχές μου μειώνονται. Πέρασαν τα χρόνια και τα πράγματα άλλαξαν και μάλιστα πολύ. Η συνισταμένη τείνει προς το χειρότερο. Διαρκώς, ραγδαία, αμείλικτα. Σκέφτομαι οτι 36 χρόνια είναι πολλά να μετράς τον ανθρώπινο πόνο και τη δυστυχία όλων των ειδών και των κατηγοριών. Δεν υπάρχει θέμα, έχω δίκιο. Νιώθω τυχερός που ο ίδιος, λόγω συνθηκών, βρέθηκα να ζω σε ένα όμορφο τόπο, με ανθρώπινους όρους και πολλούς αγαπημένους  γύρω μου.

Ιούλιος-Αύγουστος 2007-φ.59

Στον απέραντο κόσμο των κόμικς είναι εύκολο να χάσεις τα διαμαντάκια που κυκλοφορούν αν δεν υπάρχει ένας καλός οδηγός να σε κατευθύνει σωστά. Ευτυχώς, βρέθηκε ο Περσέας (ευχαριστώ φίλε μου) και μου μίλησε για τον Sandman του Neil Gaiman. Οι ώρες που πέρασα περιπλανώμενος στο σκοτεινό σύμπαν του Μορφέα – γιατί ο Sandman δεν είναι παρά ο Άρχοντας των Ονείρων – ήταν μια από κείνες τις εμπειρίες που μόνο ένα καλό κόμικ μπορεί να σου προσφέρει.

Οκτώβριος 2006-φ.50

Στην οδό Θεμιστοκλέους στα Εξάρχεια βρίσκεται και λειτουργεί από τον Ιούνιο του 2005 ο ελεύθερος κοινωνικός χώρος Nosotros. Πρόκειται στην ουσία για μία ανοιχτή κοινότητα, που σαν στόχο έχει να λειτουργήσει ως αρωγός αδύναμων κοινωνικών ομάδων όπως οι μετανάστες, αλλά και ως πόλος συλλογικότητας τόσο για τις ομάδες αυτές, όσο και για τους πολίτες που αναζητούν μία άλλη μορφή οργάνωσης με βάση την άμεση δημοκρατία.

Σεπτέμβριος 2007-φ.60

Κάθε φορά που ο κόμπος φτάνει στο χτένι τα ίδια. Όλοι κινητοποιούνται κατόπιν εορτής και προσπαθούν να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα και να αποδείξουν το ενδιαφέρον και την ευαισθησία τους για πράγματα που δεν τους καίγεται καρφάκι.

 

Νοέμβριος 2006-φ.51

Ένα από τα πρώτα πράγματα που κάνω στην αρχή κάθε μήνα είναι να μπαίνω σε μία – δύο ελληνικές ιστοσελίδες και να κοιτάζω τις συναυλίες που έχουν προγραμματιστεί στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Συνήθως αυτό γίνεται σαν μια μορφή ανέξοδου ταξιδιού ή κάποιου είδους νοσταλγική επιστροφή στα μέρη που περνούσα τα βράδια μου το διάστημα που ήμουν "πρωτευουσιάνος". Δεν είναι πολύ εύκολο τώρα πια να παρατάς δουλειές κι υποχρεώσεις και να ανεβοκατεβαίνεις μέσα στο καταχείμωνο για τέτοιους λόγους. Που και που όμως, η αφορμή που παρουσιάζεται είναι τόσο σπουδαία που την κάνεις τη θυσία. Το ταξίδι λοιπόν, αυτή τη φορά θα γίνει στις 16 Δεκεμβρίου, όταν επιστρατεύοντας ότι υπόλοιπα αδειών μου έχουν απομείνει, θα πάω να πάρω λίγο από το σκοτάδι που θα φέρουν μαζί τους οι Tool και οι Mastodon.

Οκτώβριος 2007-φ.61

Να φοβάσαι και να τρέμεις. Να φοβάσαι ότι θα σου πέσει ο ουρανός στο κεφάλι. Να φοβάσαι τους Δαναούς. Να φοβάσαι τη φωτιά. Να φοβάσαι ότι θα πέσει το αεροπλάνο. Να φοβάσαι ότι θα βουλιάξει το πλοίο. Να φοβάσαι ότι θα τρακάρεις. Να φοβάσαι τα ύψη. Να φοβάσαι το γείτονά σου. Να φοβάσαι τους Αλβανούς, τους Τούρκους, τους Πακιστανούς, τους μαύρους, τους τσιγγάνους και τους Κινέζους.

 

Δεκέμβριος 2006-φ.52

Η ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΤΟΥ ΘΟΡΥΒΟΥ
Άτιμο πράμα η ζαρντινιέρα…
Αν όλοι ξέρουμε ότι οι μάγκες δεν υπάρχουν πια, τότε γιατί κάποιοι εξακολουθούν να τους παριστάνουν κι όχι μόνο αυτό αλλά εκδηλώνουν αυτή τους τη διάθεση με τον πιο εκνευριστικό κι ενοχλητικό τρόπο; Η απάντηση είναι πολύ απλή: γιατί μπορούν. Γιατί ξέρουν ότι κανείς δεν πρόκειται να τους σταματήσει. Έτσι δεν απλοποιούνται τα πάντα; Καθίστε λοιπόν αναπαυτικά στις πολυθρόνες σας, πάρτε το τηλεκοντρόλ και απολαύστε τους.

Νοέμβριος 2007-φ.62

ΜΠΕΡΓΚΜΑΝ

Είναι περίπου αδύνατο να μιλήσεις για ευρωπαϊκό κινηματογράφο και να μην αναφερθείς στον Ίνγκμαρ Μπέργκμαν τουλάχιστον μία φορά. Ο θάνατος του μεγάλου Σουηδού σκηνοθέτη στις 30 Ιουλίου σε ηλικία 89 χρονών, αφήνει πίσω ένα έργο που δύσκολα μπορεί κάποιος να αγνοήσει και πολλούς φανατικούς φίλους.

 

Ιανουάριος 2007-φ.53

Καλή χρονιά! Εύχομαι το 2007 να φέρει σε όλους σας αυτά που με υπομονή περιμένετε χρόνια τώρα. Εύχομαι να σας βρει όπως ακριβώς θέλετε, εκεί που θέλετε, να κάνετε αυτό που θέλετε.
Είναι συνήθειο των ημερών να θυμόμαστε τις ασθενέστερες ομάδες του πληθυσμού και να αραδιάζουμε ευχολόγια για την καλυτέρευση της ζωής τους ή να μιλάμε και να γράφουμε για την αδικία που εμπεριέχει η κατάστασή τους. Εγώ έχω σήμερα στο μυαλό μου έναν πληθυσμό πολύ πιο αδικημένο και ξεχασμένο από κάθε άλλο. Τα αδέσποτα της πόλης.

Δεκέμβριος 2007 - φ.63

"Θέλουν να ασχολείται η ομοσπονδιακή κυβέρνηση με την κοινωνική πρόνοια, λες και η κοινωνική πρόνοια είναι κανένα κρατικό πρόγραμμα!"

Τζορτζ Μπους Τζούνιορ
Αυτό το διάβασα σε κυριακάτικη εφημερίδα και ήταν σα να ‘τρωγα σφαλιάρα. Πως φτάσαμε ως εδώ; Γιατί το φοβερό είναι ότι υπάρχουν πια κομμάτια της κοινωνίας στα οποία απόψεις σαν αυτή έχουν απήχηση. Αυτός είναι και ο λόγος που τα ευτράπελα του πλανητάρχη έχουν πάψει να με κάνουν να γελώ.

Φεβρουάριος 2007 - φ.54

Την ημέρα των Χριστουγέννων του 2006 η παγκόσμια μουσική έγινε φτωχότερη. Ο James Brown πέθανε σε ηλικία 74 ετών και πέρασε οριστικά από το στάδιο της φήμης και της αναγνώρισης, σ’ εκείνο του μύθου. Η Αμερική έχασε έναν από τους ζωντανούς της ήρωες και ο υπόλοιπος κόσμος έναν από τους πιο επιδραστικούς και σημαντικούς μουσικούς του περασμένου αιώνα.

Ιανουάριος 2008-φ.64

Είναι μερικές φορές που οι λέξεις χάνουν το νόημά τους. Τυπικό τέτοιο παράδειγμα είναι η φράση "η τέχνη της διαφήμισης".

Δεν είμαι ούτε παράξενος, ούτε συντηρητικός, έχω όμως συνηθίσει να πιστεύω ότι αν κάτι ονοματίζεται στραβά κατ΄ εξακολούθηση στο τέλος αποκτά οριστικά τη στρεβλή έννοια που αρχικά του αποδόθηκε.

Μάρτιος 2007-φ.55

Είναι αυτό που λέμε "αφού σε χαλάει γιατί το κάνεις;". Προφανώς από κάποιο ιδιότυπο μαζοχισμό παρακολουθώ τουλάχιστον δύο φορές την εβδομάδα το κεντρικό δελτίο ειδήσεων ιδιωτικού καναλιού πανελλαδικής εμβέλειας. Με την ασφάλεια ότι η ενημέρωσή μου προέρχεται από άλλες – σαφώς εγκυρότερες – πηγές, υφίσταμαι αυτή την επί μία ώρα άνευ προηγουμένου κακοποίηση της αισθητικής μου και τη μέχρι δακρύων προσβολή της νοημοσύνης μου. Το θετικό της υπόθεσης είναι ότι έτσι διατηρώ υψηλό φρόνημα, γιατί είναι περίπου αδύνατο να ξεπεράσεις όλο αυτό το πανηγύρι χωρίς να βγεις απ’ τα ρούχα σου.

Φεβρουάριος 2008-φ.65

1908 - 2008. Γιώργος Καλαφάτης, Γιώργος Μουζάκης, Γιώργος Οικονομίδης, Μιχάλης Παπάζογλου, Φραγκίσκος Σούρπης, Τάκης Λουκανίδης, Αριστείδης Καμάρας, Μίμης Δομάζος, Τότης Φυλακούρης, Κώστας Λινoξυλάκης, Βαγγέλης Πανάκης, Άνθιμος Καψής, Τάκης Λουκανίδης, Κριστόφ Βαζέχα, Δημήτρης Σαραβάκος, Απόστολος Νικολαίδης, Αντώνης Αντωνιάδης, Χουάν Ραμόν Ρότσα, Βέλιμιρ Ζάετς,