11242017Παρ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Με τη ματιά μου

Είναι κάποιες σκέψεις που ήθελα να μοιραστώ μαζί σας «φωναχτά» που ξεπήδησαν  με τον ντόρο που έχει ξεσπάσει  στο διαδίκτυο με τη δημοσίευση φωτογραφιών και προσωπικών δεδομένων στο φατσοβιβλίο. Αφορμή στάθηκε μια συνάντηση της πρωτοβουλίας γονέων στο κέντρο αυτοβοήθειας Χανίων  όπου τέθηκε και αυτό το ζήτημα δίνοντάς μου το οριστικό ερέθισμα να το θίξω από αυτή τη στήλη.


Στο Κόκκινο…..

Ήταν ίσως από τις λίγες φορές που μέσα σε ένα τετράωρο η αδρεναλίνη μου χτύπησε κόκκινο. Κόκκινο από οργή, αγανάκτηση, αποτροπιασμό. Κόκκινο από αηδία. «Όλα τα κομμάτια μαζί» σε ένα ψηφιδωτό στερεοτύπων που ξεκίνησε από τηλεμαραθώνιο και εξελίχτηκε σε πρωινάδικο με λαγούτα και λοιπά κλαπατσίμπαλα.

Στο στάχυ που βρέθηκε στο δρόμο μου…

Με αφορμή την αγανάκτηση που πυροδότησαν για άλλη μια φορά τα τραγικά αδιέξοδα της μετά ΕΕΕΕΚ εποχής, αποφάσισα τελευταία στιγμή και αρκετά ετεροχρονισμένα ίσως να βγω και εκτός στήλης, αφού η οργή με είχε βγάλει πολύ ποιο πριν απ’ τα ρούχα μου δίνοντας «προς δημοσίευση» έναν προβληματισμό στον τοπικό τύπο.

Ο φόβος πάντα από την άγνοια ξεκινά. Φ. Νίτσε

diaforetiksoΤι σου είναι λοιπόν η αγανάκτηση! Μέχρι και πυξίδα αποπροσανατολίζει… Κι εκεί λοιπόν που έστρωνα ωραία και καλά το θέμα της στήλης στη βεράντα του σπιτιού μου, απολαμβάνοντας τον βαρύ ελληνικό μου, τσούπ ένας άνεμος που έπνεε από Βασιλόπουλο και Sephora μεριά άνοιξε δύο ασκούς τον ένα της οργής και τον άλλο της υποχρεωτικής παραχώρησης προτεραιότητας του θέματος.

 

Ο νους γύρισε πίσω κάποια χρόνια σε μια κουβέντα του Μαθιού «Να λες ότι έχεις να πεις και μη φοβάσαι» την ίδια περίπου περίοδο, άλλη μια κουβέντα ενός φίλου της στήλης «Τίποτε δεν πρέπει να αφήνουμε στην τύχη του».  Αυτό ήταν αλλαγή πορείας, κι έτσι άναψε το πράσινο φως της προτεραιότητας και πέρασε το καινούργιο θέμα, που επουδενί λόγω δεν έπρεπε να αφεθεί στη λήθη, στα αζήτητα, και προπάντων στη μαύρη τύχη του άθικτο, παρατεταμένο και ασχολίαστο… 

 

Η κυρίαρχη κουλτούρα της κοινωνίας απέναντι στη διαφορετικότητα έχει μείνει στάσιμη, με ελάχιστες ίσως εξαιρέσεις (γιατί οι διαφορετικές αντιλήψεις σημαίνουν και διαφορετικές συμπεριφορές). Διαχρονικές αξίες της άγνοιας, του μίσους, της αδιαφορίας, με πρωταγωνιστή το φόβο που κυβερνά τους πάντες να παραμένουν αναλλοίωτες, κι απαράλαχτες συντηρώντας αρνητικά στερεότυπα και προκαταλήψεις. Το ιατρικό μοντέλο της απόκλισης κυρίαρχο να μεγαλώνει το ρήγμα προς την κοινωνία και να παγιώνει το στίγμα μεταφράζοντάς το ως  ασθένεια που χρίζει απομόνωση λόγω μιάσματος…

 

Η παρουσία ενός ατόμου που διαφέρει σε ένα χώρο είναι πάντα το επίκεντρο της προσοχής συγκεντρώνοντας αδιάκριτα βλέμματα οίκτου και επίπλαστης ψευδοευαισθησίας με  κορύφωση το ρατσισμό και φοβικές συμπεριφορές. Ο κατάλογος των μικροτήτων μακρύς «καλύτερα να μην την κάνει η Μαρία παρέα θα την κοροϊδεύουν μαζί του», «Το παιδί μου δεν θέλω να φωτογραφηθεί με το προβληματικό», «Φύγετε, φύγετε όλοι γρήγορα !!» (υστερικές τσιρίδες γιαγιάς σε παιδική χαρά όταν ένα παιδί με αυτισμό λικνιζόταν στο γύρω – γύρω όλοι» Προ λίγων μηνών ήρθε στα αυτιά μου η περίπτωση ενός λειτουργικού Asperger ημιαυτόνομου παιδιού που αρέσκεται να βολτάρει στην πόλη μας, και να επισκέπτεται χώρους εστίασης και καταστήματα, θέλοντας να γνωρίσει ανθρώπους και να  περάσει όμορφα τον ελεύθερο χρόνο του. Η παρουσία του σε ένα κατάστημα καλλυντικών ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων επειδή απλώς «φτερούγισε» με τα χέρια του κάποια στιγμή που στρεσαρίστηκε. Το προσωπικό αν και γνώριζε το συγκεκριμένο παιδί δεν δίστασε να προβεί σε κλήση της άμεσου δράσης, προφανώς επειδή το ζήτησε η πελάτισσά που ήταν έτοιμη να αφήσει σύξυλη την πούδρα και να την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια..  Τι να πει κανείς, άντε εσύ να αποδείξεις μετά ότι δεν είσαι ελέφαντας!!!! 

Οι νοοτροπίες μας λοιπόν είναι το καθημερινό μας βίωμα, με τα στερεότυπά μας που κατοικοεδρεύουν στα σούπερ μάρκετ με στολή και σαβουάρ βίβρ εξυπηρέτησης πελατών. Για μια coca cola που βρέθηκε στην έξοδο στα χέρια ενός παιδιού χωρίς να περάσει από το ταμείο (έ ! δεν μπορείς να ‘χεις μάτια και στην πλάτη) να απαξιώνεσαι μπροστά στον εμβρόντητο κόσμο λες και διέπραξες αδίκημα του ποινικού κώδικα έτσι στυγνά απολίτιστα με βλέμμα που έσταζε περιφρόνηση, μίσος και απαξίωση.

Ο πολιτισμός θέλει κόπο πολύ κι η παιδεία στην πολυδιάστατη διαφορά των ανθρώπων έχει ως βάση του το σεβασμό και την ισότητα στη συνύπαρξη. Από ότι φαίνεται όμως  τη συνύπαρξη δεν τη γουστάρουμε, χαλάει τη μόστρα του καθωσπρεπισμού μας και μας ξεβολεύει στο έπακρο. Έτσι μένουμε στάσιμοι, στα δήθεν, εκπολιτισμένοι μεν, αλλά στην πραγματικότητα, άξεστοι αρχοντοχωριάτες ασφαλισμένοι στην αβέβαιη και αμφιταλαντευομένη κανονικότητά μας. Κι επειδή τα τραγούδια μας λένε πάντα την αλήθεια σας χαιρετώ με αγαπημένους μου στίχους με ουσία και νόημα αποδοχής  

Δεν είναι δράκος, δεν είναι γίγαντας,

Δεν είναι τίποτα καλέ τρομακτικό,

Είναι ότι είναι , αυτό γι΄αυτό που είναι

Δεν το γνωρίζω ούτε εγώ!

 

Καλό φθινόπωρο!!!

 

Προστατευόμενη απασχόληση

«Είναι καιρός να καταλάβουμε πως δεν έχουμε να περιμένουμε άλλη κατανόηση από εκείνη του ανθρώπου, για τον άνθρωπο, υπέρτατος νόμος μας η τραγική Αλληλεγγύη» Άγγελος Τερζάκης.

Φύλλο 121 Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2014

 

«Η Χρυσή Αυγή ξημερώνει μαύρες μέρες»

 

 

 

Είναι πραγματικά να απορεί κανείς, αλλά και να θλίβεται συνάμα για το πόσο ανεκτική μπορεί να είναι η δημοκρατία μιας χώρας τόσο που να μπορεί να θρέφει στον κόρφο της φίδια σαν τη Χρυσή Αυγή. Μια εγκληματική οργάνωση που όσο κι αν ελίσσεται ψηφοθηρικά με τις «δήθεν» ψευδοφιλανθωπίες του μίσους, δεν παύει να αποκαλύπτεται όχι μόνο από τις αιματοβαμμένες δράσεις της, αλλά και τις προκλητικές δηλώσεις των τζαμπουκοπρωτοπαλλήκαρών της.

Και μετά τα ΕΕΕΕΚ τι;

Βρισκόμαστε λίγο πριν το τέλος μιας ακόμη σχολικής χρονιάς. Αισίως τη διανύσαμε κι αυτή με τις όποιες αγωνίες, τις χαρές, τις πίκρες και τα κεκτημένα της. Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος κάποια παιδιά φεύγουν, άλλα πάλι θα έρθουν έτσι θα ανανεώνεται ο κύκλος της Ειδικής εκπαίδευσης που όμως τερματίζει στα ΕΕΕΕΚ.

Φύλλο 120 - Δεκέμβριος 2013

Λίγο έως πολύ ετεροχρονισμένο, ίσως άκαιρο έως και άτοπο, να γράφει κανείς τέλη τριμήνου ενόψει εορταστικών ημερών, εν αναμονή της καινούργιας χρονιάς που όλο και αχνοφαίνεται, για το «χτύπημα του πρώτου κουδουνιού».

Πίσω από τις Επισκέψεις…

Όλα ξεκίνησαν από ένα μήνυμα για χρόνια πολλά, μα το πακέτο το ‘χε ο Μαθιός. Δίσταζα όταν μου το δίνε, ψαχνόμουνα τι ήταν αυτό δώρο ή βόμβα;

Κορίτσι με (ΝΥ) μόνο στο F.B ψάχνει….

Το ομολογώ είμαι fan του f.b. Μέρα δεν υπάρχει που να μην καλημερίσω ή να καληνυχτίσω τους φίλους που διάλεξα και με διάλεξαν.

Φύλλο 108 - Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2012

Φέτος η παγκόσμια ημέρα εορτασμού της 3ης Δεκεμβρίου βρήκε την αναπηρία κόψη του ξυραφιού μιας κρίσης που όλο και βαθαίνει, απειλώντας  τους πλέον ευάλωτους των ευάλωτων.

ΝΑΙ ΜΕΝ, ΑΛΛΑ….

Μερικά από τα χαρακτηριστικά της Ρωμαίικης ιδιοσυγκρασίας μας: Δεν μας αρέσει να ιδρώνουμε, να κοπιάζουμε, να ξεβολευόμαστε, μπορούμε αλλά δεν τολμάμε, η ανάληψη της ευθύνης χαλάει τη ζαχαρένια μας, πώς να το κάνουμε…

Φύλλο 107 - Δεκέμβριος 2011

«Όλοι είναι ιδιοφυίες, αλλά αν κρίνεις ένα ψάρι για την ικανότητά του να σκαρφαλώσει σε ένα δέντρο, τότε θα περάσει όλη του τη ζωή πιστεύοντας ότι είναι ηλίθιο» Α. Αϊνστάιν

Φύλλο 116 Απρίλιος - Μάιος 2013

Πάντα στο νου να χεις την Ιθάκη

Το φθάσιμον εκεί είν ο προορισμός σου.

Αλλά μη βάζεις το ταξίδι καθόλου

Κι αν πτωχική τη βρεις η Ιθάκη

Δε σε γέλασε έτσι σοφός που έγινες

Με τόση πείρα ήδη θα κατάλαβες η Ιθάκες

Τι σημαίνουν.

 

«Ιθάκη» Κ. Καβάφης

Φύλλο 106 - Νοέμβριος 2011

Τα διλλήματα του κερδισμένου χρόνου…

Τρία χρόνια σε τμήμα ένταξης νηπιαγωγείου  συν ένα  σπρώχνοντας, για να κερδηθεί χρόνος  6 χρόνια στο Ειδικό σχολείο συν ένα για να κερδηθεί χρόνος, 8 χρόνια στα ΕΕΕΕΚ και μετά τι;

Φύλλο 115 Φεβρουάριος - Μάρτιος 2013

Για πολλές δεκαετίες τα προβλήματα των Ατόμων με Αναπηρία (ΑμΑ) και των Ατόμων με Ειδικές Εκπαιδευτικές Ανάγκες ( ΑμΕΕΑ) επιτεινόταν στην ελληνική κοινωνία, γιατί το πολιτικό σύστημα και κατά προέκταση το εκπαιδευτικό σύστημα επικεντρώνονταν στη διάγνωση των αναπηριών και των αδυναμιών των μαθητών, παρά τις δυνατότητές τους.

Από θέση καναπέ….

Ήμουν από θέση καναπέ συντονισμένη σε τοπικό κανάλι και παρακολουθούσα τις «ντόπιες ειδήσεις» όταν έσκασε μύτη το ρεπορτάζ για τα προεόρτια της 3ης Δεκεμβρίου που δεν έγιναν την επίσημη ημέρα των ΑμEA αλλά δύο μέρες νωρίτερα.

Φύλλο 104 - Σεπτέμβριος 2011

Με τη δική μου πυξίδα να με κατευθύνει προς τη νέα σχολική χρονιά που ξεκινάει, και με τους δυνατούς ανέμους της αβεβαιότητας, της αγωνίας, και της αόριστης κινδυνολογίας να πνέουν στον ανοιχτό ορίζοντα της Ειδικής Εκπαίδευσης προσανατολίστηκε τέλη Αυγούστου το μολύβι μου, για το «τι μέλει γενέσθαι».

«Η αφρισμένη θάλασσα»

Η αφρισμένη θάλασσα χαρές που κάνει γλέντια, κύματα υψώνει κ΄ τα καμαρώνει. Οι βράχοι σχηματίζουν σχήματα πολλά κ’ τα νταντελένια κύματα καθώς χτυπούν απάνω τους απαλά κ’ ελαφρά πηγαινοφέρνουν μυστικά.

Φύλλο 103 - Ιούλιος - Αύγουστος 2011

Γράφει η Ρούλα Καλαϊτζάκη

Το τελευταίο κομμάτι ενός πάζλ που συμπλήρωσε μία εξάχρονη διαδρομή, το ποιο μικρό ίσως και το ποιο όμορφο. Η γιορτούλα μας… ή όπως συνηθίζεται να λέγεται η τελετή λήξης της σχολικής χρονιάς που πέρασε.