05292017Δευ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Στο καφενείο 124

“Παντελή!, πιάσε ένα ουζάκι! Και φέρε και στο Κώστα τι θα πιεί από εμένα!» Ο Μπάμπης, όταν ερχότανε στο καφενείο – αραιά και πού – πάντα ακούγονταν! Με το που μπήκε και πριν κάτσει, έδωσε την παραγγελία  και φρόντισε να βρει και παρέα, τον Κώστα που μπήκε αμέσως μετά από εκείνον!

Ταλέντο ο Μπάμπης! Από το απέναντι διαγώνιο τραπέζι στην άλλη άκρη του μαγαζιού ο Θανάσης κι ο Γιώργης τον χάζευαν. «Πως και από δω αυτός … έχει μήνες να φανεί!» μουρμούρισε συνωμοτικά ο Θανάσης στο Γιώργη. «Δε κατάλαβες; Εκλογές ζυγώνουν! Πότε περιμένεις να έρθει, την παραμονή; Για κοίτα τον, άρχισε το ψηστίρι στον Κώστα»

Ο Γιώργης συνέχισε την κουβέντα απέφυγε όμως να κοιτάξει, καθώς μιλούσε, προς το μέρος του Μπάμπη που είχε αρχίσει να μιλά με τον Κωστή κουνώντας με ένταση τα χέρια του. Ο Θανάσης επέμεινε «Μα τι είναι αυτά που λες; Είναι δυνατόν ακόμα καλά καλά δεν τέλειωσε το καλοκαίρι, κανείς δε μιλά για εκλογές και για την κυβέρνηση το κλίμα είναι αρνητικό με τους φόρους και τους λογαριασμούς που έχουμε να πληρώσουμε. Πως είναι δυνατόν να βγήκε να ψαρέψει ψήφους; Δόλωμα καλά καλά δεν έχει» . Ο Γιώργης τον κοίταξε κοφτά. Με αργές κινήσεις έβγαλε ένα τσιγάρο από το πακέτο και το άναψε.

Αφού άφησε τον καπνό της πρώτης ρουφηξιάς να φύγει προς το ταβάνι απάντησε:  «Ρε Θανάση σε είχα και για ξύπνιο… Δεν άκουσες τι είπε ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ; Να το δόλωμα… Τρομάξατε με τον ΕΝΦΙΑ αλλά ‘ντάξει κάναμε ένα λαθάκι θα τον διορθώσουμε… Υποφέρατε δυό χρόνια με το ακριβό πετρέλαιο… αλλά το κανόνισα και από φέτος θα ζεσταθεί το κοκαλάκι σας. Κόψαμε τόσα χρόνια μισθούς αλλά θα τους δώσουμε πίσω. Για αρχή στους ένστολους. Και έκλεισε και το μάτι με νόημα ότι θα ‘ρθουν κι άλλα. Τι άλλο θες για δόλωμα μέσα στην κρίση;»

Ο Μπάμπης, στην απέναντι μεριά, έπινε βιαστικός το ούζο του ακούγοντας τον Κώστα που κάτι του ψιθύριζε. Με μια κίνηση του χεριού τον έκοψε. Το χέρι του Μπάμπη γύρισε και έδειξε το στήθος του. «ΕΓΩ» ακούστηκε δυνατά η φωνή του Μπάμπη. Είπε δυο λόγια ακόμα, δώσανε τα χέρια κι ο Μπάμπης έφυγε αφήνοντας στο τραπέζι ένα δεκάευρο για τα ούζα και για το τυχερό του μαγαζιού.  Ο Κωστής αφού τον χαιρέτησε, έκατσε όσο πιο αναπαυτικά μπορούσε στην καρέκλα και με ένα καρφωμένο χαμόγελο έμεινε να κοιτά έξω από το μαγαζί χαμένος στις μάλλον ευχάριστες σκέψεις του.

Ο Γιώργης αγωνιούσε να βγει αληθινός στα όσα είχε προβλέψει και δεν άντεξε!  «Κωστή, έλα να κάτσεις, αμαρτία είναι να κάθεσαι μόνος σου» … Με το που ο Κωστής σηκώθηκε από το τραπέζι του και πλησίασε το δικό τους, έδωσε και την παραγγελία. «Παντελή βάλε ένα στον Κώστα και γέμισε και τα δικά μας». «Α! παιδιά εγώ θα κεράσω! Μόλις πριν λίγο βρήκα την άκρη να πιάσει δουλειά η γυναίκα μου» είπε ο Κωστής και κάθισε στην καρέκλα που του πρότεινε με το χέρι ο Θανάσης. «Σώπα ρε! για πες» ο Γιώργης πάντα προσέχει τι λέει αλλά τώρα αγωνιούσε, δεν είχε χρόνο για προσεγμένες εκφράσεις. Εδώ και τώρα ήθελε να μάθει. «Να ο Μπάμπης – χρυσό παιδί – έχει μια άκρη σε ένα κατάστημα που ζητά υπαλλήλους και θα το κανονίσει… τυχερός που ήμουν και τον πέτυχα στο καφενείο…»

Πάνω στην ώρα ήρθε κι ο Παντελής να γεμίσει τα ποτήρια. Ο Γιώργης με ύφος νικητή πέταξε το πείραγμα «Παντελή βρέξε λίγο ψωμάκι στο λάδι απ’ το παστό, και φέρτο στο Θανάση που θέλει να πάει για ψάρεμα και ψάχνει για το καλό το δόλωμα»


-«Ρε, καλώς τον υποψήφιο!

-«Ρε, καλώς τον υποψήφιο! Μέρες έχω να σε δω, πως πάει ο αγώνας;»  Ο Γιώργης καλωσόρισε εγκάρδια τον καλό του φίλο το Γρηγόρη που είχε θέσει υποψηφιότητα για Δημοτικό Σύμβουλος, και ταυτόχρονα τράβηξε μια καρέκλα από το διπλανό τραπέζι μπροστά στη δικιά του, για να κάτσει.

Φύλλο 110 - Απρίλιος - Μαίος 2012

Αγαπημένη συνήθεια, στην εξέδρα του γηπέδου που προπονείται ο μικρός μου γιός, είναι να αναλύουμε με τους άλλους πατεράδες την επικαιρότητα με όρους καφενείου ή εξέδρας. Προχθές έριξε κάποιος την ερώτηση «Μας παίρνει να τζογάρουμε την παραμονή μας στο ευρώ;»

Στο καφενείο

Γράφει ο Βασίλης Παπαστάμος

 Τα αχνισμένα τζάμια του καφενείου δημιουργούν το χειμώνα ένα ιδιότυπο τοίχο. Με

δυσκολία διακρίνεις ποιος είναι η φιγούρα που περνά απ’ έξω , αλλά και η σκέψη σου

Εκλογές ...

Εκλογές λοιπόν. Όλοι συμφωνούν ότι πρόκειται για τις πλέον ιστορικές των τελευταίων χρόνων. Όλοι συμφωνούν ότι δεν μπορούν να κάνουν καμία πρόβλεψη.

Όλοι συμφωνούν ότι το αποτέλεσμα δεν θα έχει καμία σχέση με τις προηγούμενες.

Φύλλο 119 Οκτώβριος - Νοέμβριος 2013

Γράφει ο Βασίλης Παπστάμος

Ο Κώστας άρπαξε την καρέκλα και με μια, σχεδόν, χορευτική κίνηση την έστριψε ανάποδα, με τρόπο ώστε η πλάτη της να γίνει ακουμπιστήρι για τα χέρια. Με το χαμόγελο να ζωγραφίζει το νεανικό του πρόσωπό, σχεδόν φώναξε στην παρέα του τραπεζιού  : «Χάσατε που δεν ήρθατε στη διαδήλωση! Τόσο κόσμο είχα πολύ καιρό να δωΦτάσανε οι μέρες! Ο λαός τους διώχνει

Φύλλο 109 - Μάρτιος 2012

Χθες παραλίγο να «μείνω» με το αυτοκίνητο από βενζίνη. Το λαμπάκι άναψε αλλά σε κάθε βενζινάδικο που έβρισκα στο δρόμο η τιμή άγγιζε τα 2 ευρώ!

Φύλλο 117 Ιούνιος - Ιούλιος 2013

Τα βράδια του καλοκαιριού το καφενείο αλλάζει. Θες η άπλα της πλατείας, θες η δροσιά του πλάτανου, θες η κρύα μπύρα με τα μεζεδάκια του Παντελή, θες όλα μαζί, τα τραπεζάκια γεμίζουν με κόσμο, που με ζωηρές κινήσεις και φωνές δημιουργούν την οχλοβοή μιας εμποροπανήγυρης.

Φύλλο 108 - Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2012

Κανονικά αν ο όποιος χρονοπρογραμματισμός και δέσμευση στην Ελλάδα ακολουθούνταν, το μήνα αυτό θα είχαμε εκλογές. Άντε τον επόμενο. Άντε μέχρι βαριά τον Απρίλιο.

Φύλλο 116 Απρίλιος - Μάιος 2013

Στο Καφενείο - Η επιστράτευση

Ο Μάης μπήκε, οι ζέστες έσφιξαν κι ο Παντελής έβγαλε τα τραπεζάκια του στο πλακόστρωτο της πλατείας.  Ο Γιάννης κι ο Θανάσης έχουν πιάσει από νωρίς το τραπεζάκι με την πιο παχιά σκιά κάτω από τον πλάτανο και απολαμβάνουν το μεσημεριανό Κυριακάτικο ουζάκι τους. Από τη γωνία του δρόμου εμφανίζετε ο Κώστας, μπατζανάκης του Θανάση μιας και έχει παντρευτεί  την αδερφή της Χαράς, της γυναίκας του Θανάση.

Φύλλο 107 - Δεκέμβριος 2011

Καιρό τώρα ακούμε για την πολιτική ενεργειακής αναβάθμισης των κτηρίων, για την εισαγωγή της πράσινης ενέργειας και άλλα τέτοια ωραία οικολογικά.

Στο καφενείο – Το σύμπαιμα

-«Ρε καλώς τα παιδιά… Μαύρα μάτια κάναμε να σας δούμε… που χαθήκατε τόσους μήνες;» Η χαρά του Παντελή ζωγραφίστηκε στο χαμόγελό του.  Πάνε μήνες που είχε να δει το Γιάννη και το Θανάση. Ας τον πειράζανε…  τους αγαπούσε κα σα πελάτες και σα παρέα.

Φύλλο 106 - Νοέμβριος 2011

Επί της γραμμής – Χάος [11/11]

Χάος! Όχι επειδή το έγραψε στο πρωτοσέλιδο η “Libeation” αλλά επειδή το βλέπεις αυτές τις μέρες ζωγραφισμένο στην έκφραση και τα λόγια όλων. Εδώ και δέκα μέρες οι εξελίξεις στην πολιτική σκηνή της χώρας τρέχουν με φρενήρεις ρυθμούς, στην κόψη μιας τεντωμένης κλωστής πάνω από την άβυσσο.

Στο καφενείο

Κυριακάτικο πρωινό του Νοέμβρη. Το κρύο δεν έχει ζορίσει ακόμα, ο ουρανός είναι καθαρός και η πόλη ακόμα κοιμάται. Ο Παντελής περιμένοντας τους πρώτους πελάτες του καφενείου βρήκε την ευκαιρία να βυθιστεί στις σελίδες της εφημερίδας. Επανακυκλοφόρησε! Με πειραγμένο όνομα και με άλλα «αφεντικά», ξαναβγήκε στα περίπτερα.

Φύλλο 105 - Οκτώβριος 2011

Πόνος και ΕΛ.ΒΙ.ΕΛΑ.

Την περασμένη εβδομάδα θόλωσα. Οι φόροι, οι λογαριασμοί, οι δόσεις και οι περικοπές μισθού που η οικογένειά μου θα κληθεί να πληρώσει τους επόμενους μήνες μοιάζουν με βουνό που δύσκολα θα το περάσω.

Φύλλο 113 / Οκτώβριος - Νοέμβριος 2012

«Πω πω κούραση ρε παιδιά! Έπεσε η μέση μου απ’ την ορθοστασία όλη τη μέρα σήμερα, και με την τόση ζέστη - που δε λέει να δροσίσει Οκτώβρη μήνα – είπα πως θα πεθάνω»

Ο Θανάσης άφησε το σώμα του να πέσει στην καρέκλα του τραπεζιού που κάθονταν ο φίλος του ο Γιάννης με τον μπατζανάκη του το Φώτη.

«Σώπα, ρε γρουσούζη! Τι θες, να μπει και να βάλει τα κρύα και να πληρώνουμε τα πετρέλαια; Ξέχασες πόσο πήγε;» Αντί για καλωσόρισμα ο Γιάννης προσπάθησε να βάλει γρήγορα το Θανάση στην κουβέντα της παρέας.

 

«Ακόμα πετρέλαιο καις; Εγώ έκανα καυστήρα πέρυσι το τζάκι μου και σώθηκα» προσπάθησε να κοκορευτεί ο Φώτης, που δεν περίμενε να εισπράξει το ειρωνικό γέλιο και των δύο για απάντηση. Ο Γιάννης ανέλαβε να εξηγήσει την αντίδραση : «και δε μου λες ρε σωσμένε, πόσο θα αγοράσεις του χρόνου τα ξύλα όταν πέρυσι τα πλήρωσες 80 τον τόνο και φέτος θα δώσεις 160;»

Ο Φώτης μαζεύτηκε, αλλά έκανε μια απέλπιδα προσπάθεια να το σώσει… «Δίκιο έχεις αλλά ξέρεις ότι, όταν υπάρχει ζήτηση ανεβαίνει η τιμή. Τουλάχιστο εγώ θα έχω θέρμανση αν φαληρήσει η χώρα, πετρέλαιο δεν ξέρω που θα βρείτε». «Άκου Φώτη, για να το κλείνουμε.

Αν φαληρήσει η χώρα, τα λεφτά που θα δώσεις για ξύλα θα σου χρειαστούν για να αγοράσεις ντομάτες και κρέας, γιατί κι αυτά θα έχουν μεγάλη ζήτηση και σύμφωνα με τους νόμους του Ελληνικού – και μόνο – εμπορίου η τιμή τους θα πάει στα ύψη…» ο Θανάσης ήταν απότομος στην απάντηση, αλλά μπροστά του ήταν και ο Παντελής που περίμενε παραγγελία.

«Ουζάκια. Με ντομάτα και κανένα κρεατικό για μεζέ, τώρα που μπορούμε ακόμα να τα αγοράζουμε». Η παραγγελία δόθηκε αλλά σίγουρα ο Παντελής θα αισθάνονταν λειψός αν δεν άκουγε το καθιερωμένο πείραγμα : «Με τόσο κόσμο στο μαγαζί… δεν πιστεύω να δω το όνομά σου σε καμία λίστα με αυτούς που βγάζουν τα λεφτά έξω και να εκτεθούμε!»

Η επικαιρότητα ήταν μια καλή αφορμή για πείραγμα αλλά και για αλλαγή στη συζήτηση της παρέας, ο Γιάννης δεν έχασε την ευκαιρία. «Άλλο κι αυτό πάλι… τόσο καιρό μας ζαλίσανε τα αυτιά με τις ξένες επενδύσεις που δεν έρχονται και μόνο με τα λεφτά που έχουν οι δικοί μας έξω, αν τα ρίχνανε στην Ελλάδα θα γινόμασταν Ντουμπάι» είπε κουνώντας απογοητευμένος το κεφάλι του. «Ας πρόσεχαν!

Με τόση δημοσιότητα που πείρε το θέμα τώρα πια δεν τη γλυτώνουν! Θα φορολογηθούν και θα φάνε και πρόστιμα… άσε που μπορεί να τους βάλουνε και μέσα!» Η φωνή του Θανάση έγινε πολύ πιο σοβαρή από πριν που έκανε αστεία, όμως ο Φώτης ακούγοντάς τον γέλασε δυνατά. Ήταν η σειρά του να δώσει εξηγήσεις : «Είσαι με τα καλά σου ρε Θανάση; Κανείς δε θα πάθει τίποτε! Θυμάσαι πριν πέντε χρόνια που αποδεδειγμένα μεγαλοεκδότης έβγαλε στη Γαλλία 4 εκατομμύρια ευρώ; Τον κάνανε τίποτε; Τον άκουσες πουθενά τώρα; Και μην μου πεις ότι οι πολιτικοί δεν θέλουν να τον πιάσουν ή να του τα πάρουν, τα λεφτά ήταν προϊόν – κατά πως λέγανε οι κακές οι γλώσσες – εκβιασμού του τότε πρωθυπουργού. Αν μπορούσαν θα τον είχαν κάνει φύλλο και φτερό! »

Ο Θανάσης έμεινε σιωπηλός. Από την πόρτα του καφενείου φάνηκε ο Παντελής με τα ουζάκια στο δίσκο. Είναι περίεργο πως η παραγγελία που έρχεται μαγνητίζει τα βλέμματα και τις σκέψεις…

«Άντε στην υγειά μας» «Στην υγειά μας» «Και στη νίκη! Μου αγοράσετε εισιτήριο για το ματς; Έμαθα ότι εξαντλήθηκαν πάλι!» «Σου πήραμε ένα αλλά δεν ξέρω αν θα σε βάλουν μέσα…» τα πειράγματα δε σταματούν ποτέ… οι παρέες πάντα βρίσκουν το δρόμο για το γέλιο και τη χαλάρωση!

Φύλλο 104 - Σεπτέμβριος 2011

Νέα σχολική χρονιά αρχίζει. Και τι χρονιά! Ακόμη πιο δύσκολη από την προηγούμενη, που η ίδια η Υπουργός, πέρυσι τέτοιο καιρό, είχε χαρακτηρίσει ως την «πιο δύσκολη της μεταπολίτευσης».

Φύλλο 112 Αύγουστος - Σεπτέμβριος 2012

Μέσα στη ζέστη του Αυγούστου, μεσ’ την ντάλα του μεσημεριού οι δύο φίλοι κάθονται στο τραπέζι του καφενείου της πλατείας. Ο Γιάννης κι ο Θανάσης, από καιρό τώρα δεν ξαναπήγανε στα παραθαλάσσια μαγαζιά της νησιωτικής τους πόλης. Κάτι ο πολύς ο ξένος ο κόσμος, κάτι οι τσουχτερές τιμές, κάτι το σιχτίρι που οι εκεί μαγαζάτορες κοροϊδεύουν με τον πόνο σου, μη κόβοντας αποδείξεις, η πλατεία είχε από καιρό γίνει για εκείνους το στέκι τους.

Φύλλο 103 - Ιούλιος - Αύγουστος 2011

Σχεδόν σε όλους μας, η πισίνα έχει συνδεθεί με μια πολυτέλεια διασκέδασης που εξασφαλίζει τη δροσιά τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού. Ειδικά όσοι μεγαλώσαμε σε περιοχές που δεν βρέχονταν από θάλασσα, στο άκουσμα της λέξης και μόνο, δημιουργούμε αυτόματα με το μυαλό, όμορφες εικόνες δροσερής ξεκούρασης…

Όραμα χρειάζεται και πάθος !!!

Γράφει ο Βασίλης Παπαστάμος

φωτογραφίες Αντώνης Σπανουδάκης

Όσο σημαντικές κι αν ήταν οι εκλογές που πέρασαν, όσο ιστορική κι αν είναι η σύνοδος των Ευρωπαίων ηγετών, όσο - πέραν του φυσικού - περίεργη είναι η ταυτόχρονη ασθένεια του νέου πρωθυπουργού και του Υπουργού Οικονομίας και οικονομικών, δεν μπορώ παρά να τα προσπεράσω όλα αυτά και να ασχοληθώ με ένα άθλο που τον έζησα να εξελίσσεται από κοντά όλη τη χρονιά.

Φύλλο 102 - Ιούνιος 2011

Όταν πέρυσι ακούσαμε τους όρους του μνημονίου, σαστίσαμε όλοι αρχικά, φωνάξαμε, διαμαρτυρηθήκαμε, αλλά τελικά ήπιαμε το πικρό ποτήρι των περικοπών ελπίζοντας ότι κάτι θα βγάλει θετικό για τη χώρα.